II SA/Wr 523/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 8 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej postanawia: odrzucić skargę. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 lipca 2016 r., wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł oraz do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie 6 odpisów skargi - w terminie 7 dni od daty otrzymania tego wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący otrzymał powyższe wezwanie w dniu 19 sierpnia 2016 r. (dowód doręczenia: k. 16 akt sądowych), jednak w wyznaczonym terminie nie uiścił wymaganej opłaty, ani nie dołączył brakujących odpisów skargi. Jednak w dniu 26 sierpnia 2016 r. skarżący złożył do akt sądowych pismo, w którym oświadczył, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zdaniem sądu z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) wynika, że skarżący może cofnąć skargę wyłącznie wtedy, gdy zainicjowała ona skutecznie postępowanie sądowoadministracyjne, to znaczy po tym, gdy sąd stwierdzi, że skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków, które uniemożliwiałyby nadanie jej dalszego biegu. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący nie uiścił, pomimo wezwania, wymaganego wpisu sądowego od skargi, ani nie dołączył brakujących 6 odpisów skargi. Przepis art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Podstawę odrzucenia skargi stanowi też art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który nakazuje odrzucić skargę, jeśli skarżący nie uzupełnił w terminie braków formalnych, do których należy m.in. brak wymaganej liczby odpisów skargi. W świetle powyższego Sąd uznał cofnięcie skargi za nieskuteczne, a skargę postanowił odrzucić. Z tych względów na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.