II SA/Wr 524/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Alicja Palus, Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz, Sędzia NSA - Halina Kremis /sprawozdawca/, Protokolant - Paweł Kysiak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 lutego 2008 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Wojewody D. z dnia 09 lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Starosty M. z dnia 18 września 2006 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę systemu ochrony i monitoringu. oddala skargę. W dniu 18 września 2006 r. Starosta M. decyzją nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A S.A. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę systemu ochrony i monitoringu obiektów PMG W. w zakresie odwiertu W-24 na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], obręb C. Dnia 27 listopada 2006 r. R. M. złożył wniosek (uzupełniony 18 grudnia 2006 r.) o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego opisaną decyzją ostateczną. W uzasadnieniu podał, że jako właściciel nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której realizowana jest inwestycja A S.A. z siedzibą w W. powinien był zostać zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w tej sprawie. W odpowiedzi, Starosta M. postanowieniem z dnia 20 grudnia 2006 r. wznowił postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę systemu ochrony i monitoringu obiektów PMG W. w zakresie W-24 na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], obręb C. Starosta M. decyzją z dnia 13 lutego 2007 r. Nr [...] wydaną w wyniku wznowionego postępowania, działając na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2006 r., poz. 156, Nr 1118 ze zm.) odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Starosty M. nr [...] z dnia 18 września 2006 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę systemu ochrony i monitoringu obiektów PMG W. w zakresie W-24 na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], obręb C. Wojewoda D. decyzją z dna 9 lipca 2007 r. Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2006 r., poz. 156, Nr 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. M. od decyzji Starosty M. odmawiającej w wyniku wznowionego postępowania uchylenia decyzji ostatecznej Starosty M. nr [...] z dnia 18 września 2006 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł R. M., zarzucając naruszenie: art. 7 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez faktyczne ograniczenie przez organy administracji publicznej dysponowania nieruchomościami będącymi własnością skarżącego bez podstawy prawnej; art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy - prawo budowlane oraz art. 28 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż skarżący nie jest stroną postępowania ze względu na brak interesu prawnego, mimo, iż nie wyjaśniono zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, iż system ochrony i monitoringu jakoby nie oddziałuje na nieruchomość skarżącego i nie narusza jego dóbr osobistych art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy -prawo budowlane, poprzez dowolne przyjęcie bez wyjaśnienia stanu faktycznego i bez zebrania materiału dowodowego, iż sprawie nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia i nie wzięcie pod uwagę, że owy system ochrony i monitoringu został wybudowany przed wszczęciem postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie ustosunkowanie się w żaden sposób przez organ drugiej instancji do zarzutów skarżącego przedstawionych w odwołaniu i pismach procesowych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wskazał, że w myśl przepisu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Definicja obszaru oddziaływania obiektu zawarta została w art. 3 pkt 20 ustawy. Zgodnie z nią, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W rozpoznawanej sprawie, co zapisano w decyzji Nr [...] Starosty M. z dnia 18 września 2006 r. obszar oddziaływania obiektu został wyznaczony dla terenu obejmującego działkę inwestowaną o nr [...]. W postępowaniu tym zatem nie uznano, by realizowana inwestycja oddziaływała na działki sąsiednie stanowiące własność skarżącego. Ustalenie to zdaniem organu odwoławczego uznać należy za trafne. Jak argumentował dalej organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę zgodnie z projektem zagospodarowania terenu (informacja z części opisowej, pkt 1.7, s. 11) urządzenia i systemy antenowe dla projektowanej inwestycji zostaną tak zaprojektowane oraz skonstruowane i eksploatowane, aby całkowicie uniemożliwić ludności dostęp do pól o poziomach przekraczających 0,1 W/m2, wartości dopuszczalnej dla instalacji pracujących w przedziale od 300 MHz do 300 GHz. Spełnione tym samym zostaną wymagania rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych oraz sposobów sprawdzenia dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, póz. 1883). Zgodnie z projektem architektoniczno-budowlanym (pkt 1.7.2 s. 8-9) moc promieniowania wynosi poniżej 15W. Dolna granica strefy ochronnej (gęstość mocy < 0,1 W/m2) znajdować się będzie na wysokości ok. 3 m nad poziomem terenu więc promieniowanie elektromagnetyczne niejonizujące nie stanowić będzie zagrożenia dla osób w otoczeniu projektowanego słupa. Okoliczności te wskazują, że projektowana inwestycja nie stwarza ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej nr [...] stanowiącej własność R. M. Tym samym, z uwagi na brak uzasadnionego interesu prawnego skarżącego należało uznać, że R. M. nie przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty M. nr [...] z dnia 18 września 2006 r. i konsekwentnie też należało uznać, że nie przysługuje skarżącemu interes prawny do żądania wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wymienioną decyzją. Brak po stronie wnioskującego interesu prawnego musiał więc w ocenie Wojewody D. prowadzić, w związku z brakiem przesłanki do wznowienia postępowania, do odmowy uchylenia decyzji Starosty M. nr [...] z dnia 18 września 2006 r. Ponieważ zaskarżona decyzja Starosty M. z dnia 13 lutego 2007 r., Nr [...], zgodna jest z przepisem art. 151 § 11 pkt 1 k.p.a., dlatego też należało utrzymać ją w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie przyjmując jako swoje następujące okoliczności faktyczne i prawne: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej (postanowienia), względnie stwierdzenie jej (jego) nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Dalej wskazać należy, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.). Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego zawierają z kolei wiążące reguły, którym podporządkowane są działania procesowe organów administracji publicznej uprawnionych do prowadzenia postępowania w sprawie administracyjnej i do podejmowania orzeczeń. Naruszenie przepisów należących do takiej kategorii norm procesowych powoduje wadliwość orzeczenia uzasadniającą jego weryfikację. W treść tych przepisów wpisany został m.in. – poprzez jego art. 6 – wymóg bezwzględniej zgodności z prawem każdej czynności organu, podejmowanej w toku prowadzonego w sprawie postępowania. Sformułowana w tym przepisie zasada praworządności, w sposób zasadniczy przyjęta w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, oznacza m.in. obowiązek zastosowania przy orzekaniu właściwego przepisu administracyjnego prawa materialnego, stanowiącego podstawę orzekania o uprawnieniu lub obowiązku, będącym przedmiotem indywidualnej sprawy administracyjnej. Zważyć też należy, że w doktrynalnym ujęciu postępowanie administracyjne traktowane jest jako zorganizowany proces stosowania prawa, w którym pierwszorzędne znaczenie ma ustalenie normy prawa odpowiedniej dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym zakresie czynnością o zasadniczym znaczeniu jest ustalenie obowiązującego w dacie orzekania przez właściwy organ przepisu prawa, którego oznaczenie traktowane jest przez ustawodawcę jako obligatoryjny element strukturalny orzeczenia wydanego w postępowaniu administracyjnym. Istotne przy tym jest, że wskazany w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przepis prawa odczytywać należy jako ten, w odniesieniu do którego dokonywana jest przez organ administracji publicznej prowadzący postępowanie, ocena istniejących w sprawie okoliczności faktycznych. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest zgodność z prawem decyzji Wojewody D. z dna 9 lipca 2007 r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty M. z dnia 13 lutego 2007 r. Nr [...] odmawiającą w wyniku wznowionego postępowania uchylenia decyzji ostatecznej Starosty M. nr [...] z dnia 18 września 2006 r., udzielającej pozwolenia na budowę systemu ochrony i monitoringu obiektów PMG W. w zakresie W-24 na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], obręb C. a nadto postanowienie Starosty M. z dnia 20 grudnia 2006 r. wznawiające postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wskazana czynność orzecznicza jak również orzeczenia ją poprzedzające podjęte zostały z uwzględnieniem przepisów regulujących jeden z nadzwyczajnych trybów weryfikowania orzeczeń administracyjnych tj. tryb wznowienia postępowania. Tryb ten umożliwia wyeliminowanie z orzeczenia administracyjnego kwalifikowanej wady o charakterze formalnym, a jego skuteczność uzależniona jest od wykazania zaistnienia jednej z przesłanek wymienionych w sposób taksatywny w przepisie art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., typowanej przez podmiot, który inicjuje czynności procesowe. Ustalenie tej okoliczności następuje w toku postępowania, którego przeprowadzenie musi być poprzedzone postanowieniem o wznowieniu postępowania, wydanym na podstawie art. 149 § 1 k.p.a i stanowiącym szczególną formę czynności wszczęcia postępowania, wymaganą przepisami procesowymi, odmiennie od innych administracyjnych postępowań zwykłych czy nadzwyczajnych. Inicjatywę w zakresie wszczęcia postępowania wznowieniowego ustawodawca – generalnie – przyznał organowi administracji publicznej, który orzekał w sprawie oraz stronie tego postępowania. Zgodnie z poglądami doktryny legitymację do złożenia podania o wznowienie postępowania ma każda jednostka, która twierdzi, że decyzja wydana w postępowaniu jurysdykcyjnym (zwykłym) dotyczy jej interesu prawnego lub obowiązku, i to niezależnie od tego, czy umożliwiono jej uczestniczenie w tym postępowaniu w charakterze strony, czy też nie (por. B. Adamiak, J. Borkowski: KPA, Komentarz, Warszawa 1998; M. Szubiakowski, M. Wierzbowski, A. Witkowska: Postępowanie administracyjne – ogólne, podatkowe i egzekucyjne, Warszawa 1996). Podanie (wniosek) o wznowienie postępowania stanowi podstawę do dokonania przez właściwy organ oceny w zakresie dopuszczalności wznowienia postępowania oraz zachowania ustawowego terminu do złożenia wniosku. Ocenę tę organ formalizuje w orzeczeniu podjętym albo w trybie art. 149 § 1 k.p.a. albo w trybie art. 149 § 3 k.p.a. Istotne przy tym jest, że wydając decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.) właściwy organ stwierdza poprzez to wyłącznie niedopuszczalność wznowienia z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych albo uchybienie ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Niedopuszczalność wniosku o wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych obejmuje zaś inne sytuacje niż te, które wiążą się z brakiem przymiotu po stronie wnoszącego podanie, a mianowicie: wniesienie podania o wznowienie przez osobę, która nie ma zdolności do czynności prawnych lub przez osobę która nie ma legitymacji do wniesienia takiego wniosku. Brak legitymacji do wniesienia wniosku ma miejsce wówczas, gdy osoba składająca wniosek o wznowienie postępowania nie brała udziału w postępowaniu jurysdykcyjnym i nie twierdzi we wniosku, że kwestionowana przez nią w tym trybie decyzja narusza jej interes prawny lub obowiązek, jak również nie żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W tym dopiero przypadku ma zastosowanie art. 149 § 3 k.p.a. Nie można też przyjąć jako podstawę takiego orzeczenia negatywnego wyniku ustaleń co do przyczyny wznowienia wskazanej we wniosku wprost lub pośrednio (np. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 1991r. sygn. akt IV SA 487/91, ONSA 1991, Nr 2, poz. 50). W tym kontekście stwierdzić trzeba, a co stanowczo jest podkreślane w doktrynie i orzecznictwie, że w przypadku przyjęcia jako podstawy wznowienia postępowania okoliczności uwzględnionej w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., kwestie z tym związane musza być rozważone dopiero w postępowaniu merytorycznym, następującym po wydaniu postanowienia w trybie art. 149 § 1 k.p.a. Z tej też racji obowiązuje w postępowaniu wznowieniowym tak jak w postępowaniu zwykłym subiektywna koncepcja legitymacji procesowej strony. Oceny organu wznowieniowego co do procesowego statusu podmiotu wnoszącego o wznowienie postępowania i dopuszczalności tego wniosku pod względem podmiotowym nie może w żadnym razie zdeterminować fakt nieuczestniczenia przez niego w prowadzonym w sprawie postępowaniu zwykłym. Gwarancja, jaką dla uprawnień procesowych strony zapewnionych w art. 10 § 1 k.p.a ustawodawca skonstruował poprzez przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wymaga aby zasadność podnoszonego przez wnioskodawcę interesu prawnego uprawniającego go do bycia stroną postępowania i opartego na tym interesie prawnym prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu oceniać wyłącznie w postępowaniu wznowieniowym prawidłowo wszczętym i prowadzonym zgodnie z zasadami przyjętymi w kodeksie postępowania administracyjnego. Wypada przy tym nadmienić, że przyjmowanie w postępowaniu wznowieniowym subiektywnej koncepcji legitymacji procesowej nie musi oznaczać w konsekwencji dowolnego, czy też "wymuszonego" na organie administracji publicznej przyznania statusu strony postępowania administracyjnego, bowiem status taki wynikać musi z obowiązujących przepisów prawa materialnego. Zgodnie bowiem z art. 149 k.p.a. przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest oprócz zbadania zasadności twierdzeń wnioskodawcy o przysługującej mu legitymacji do bycia stroną tego postępowania ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna było dotknięte jedną z wadliwości wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145a k.p.a., a w przypadku poczynienia przez organ takich ustaleń - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej już wcześniej decyzja ostateczną. W razie stwierdzenia braku przymiotu strony u żądającego wznowienia postępowania po jego wznowieniu należy stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej, albowiem niewątpliwie ma tu miejsce brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a., gdyż w takim razie nie zachodzi przyczyna z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a przy braku przymiotu strony nie można mówić również o innych przyczynach wznowienia postępowania ( vide: Wyrok NSA w Warszawie z dnia 3 listopada 1998 r. Sygn. akt I SA 625/98 LEX nr 45121) Zważyć jednakże należy, iż legitymacja strony w trybie nadzwyczajnym, do którego należy zaliczyć postępowanie w sprawie wznowienia postępowania może wynikać jedynie z tych przepisów prawa materialnego, które były podstawą wydania decyzji w postępowaniu zwyczajnym. Badając więc ponownie w ramach wznowienia postępowania sprawę pozwolenia na budowę obowiązkiem organów było przede wszystkim ustalenie czy skarżącemu przysługiwał status strony w ramach tego konkretnego postępowania odnoszącego się do badania przez organy administracji architektoniczno – budowlanej dopuszczalności udzielenia A S.A z siedzibą w W. pozwolenia na budowę systemu monitoringu obiektów PMG W. w zakresie odwiertu W – 24 na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] obręb C. W ocenie Sądu organy obu instancji opierając się na analizie przymiotu strony z punktu widzenia definicji zawartej w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne wykazując w należyty sposób brak po stronie skarżącego legitymacji do występowania w takim charakterze w ramach postępowania wznowieniowego dotyczącego pozwolenia na budowę opisanego systemu monitoringu obiektów PMG W. W tym też zakresie organy obu instancji – Starosta M. oraz Wojewoda D. podjęły zdaniem Sądu trafne decyzje stosowania prawa zasadnie uznając, że w rozpoznawanej sprawie brak jest takich podstaw, które nakazywałyby uchylić ostatecznej decyzję na podstawie art. 145 § 1 k.p.a., w szczególności z powodu wskazywanej przez skarżącego przyczyny z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane stronami podlegającego weryfikacji w trybie nadzwyczajnym postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Definicję obszaru oddziaływania obiektu zawiera art. 3 pkt 20 ustawy, zgodnie z którą, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W rozpoznawanej sprawie, co zapisano w decyzji Nr [...] Starosty M. z dnia 18 września 2006 r. obszar oddziaływania obiektu został wyznaczony dla terenu obejmującego działkę inwestowaną o nr [...]. W postępowaniu tym zatem nie uznano, by realizowana inwestycja oddziaływała na działki sąsiednie stanowiące własność skarżącego. Ustalenie to w ocenie Sądu należy uznać za trafne. Jak wynika bowiem z projektu zagospodarowania terenu (informacja z części opisowej, pkt 1.7, s. 11) urządzenia i systemy antenowe dla projektowanej inwestycji zostaną tak zaprojektowane oraz skonstruowane i eksploatowane, aby całkowicie uniemożliwić ludności dostęp do pól o poziomach przekraczających 0,1 W/m2, wartości dopuszczalnej dla instalacji pracujących w przedziale od 300 MHz do 300 GHz. W ten właściwy sposób mają zostać spełnione wymagania rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych oraz sposobów sprawdzenia dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883). Zgodnie zaś z projektem architektoniczno-budowlanym (pkt 1.7.2 s. 8-9) moc promieniowania wynosi poniżej 15 W. Dolna granica strefy ochronnej (gęstość mocy < 0,1 W/m2) znajdować się będzie na wysokości ok. 3 m nad poziomem terenu więc promieniowanie elektromagnetyczne niejonizujące nie stanowić będzie zagrożenia dla osób w otoczeniu projektowanego słupa. W tym kontekście Sad w pełni podziela zawartą w rozstrzygnięciach wydanych w ramach wszczętego postępowania wznowieniowego argumentację organów administracji architektonicznej, że projektowana inwestycja nie stwarza ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej nr [...] stanowiącej własności R. M. Dodać także można, że działki znajdują się na terenach przemysłowych. Tym samym, z uwagi na brak uzasadnionego interesu prawnego skarżącego należy uznać, że nie przysługiwał mu status strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty M. nr [...] z dnia 18 września 2006 r. Konsekwentnie też należy uznać, że nie przysługuje mu również interes prawny do żądania wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wymienioną decyzją. Brak po stronie wnioskującego interesu prawnego musiał prowadzić, w związku z brakiem przesłanki do wznowienia postępowania, do odmowy uchylenia decyzji Starosty M. nr [...] z dnia 18 września 2006 r. co też organy obu instancji uczyniły postępując zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wypada dodać, że wykazanie przez organy obu instancji braku oddziaływania sytemu ochrony i monitoringu na nieruchomość skarżącego i związana z tym niemożność przypisania skarżącemu statusu strony w postępowaniu wznowieniowym w związku z legalnością wydanej w ramach procesu budowlanego decyzji administracyjnej, nie powoduje w dalszej konsekwencji tak wyeksponowanego przez skarżącego ograniczenia jego prawa własności. Podkreślić tu zwłaszcza należy, iż przepisy prawa budowlanego nie zawierają w sobie takich norm kolizyjnych, które wyłączałyby możliwość badania podnoszonych przez skarżącego okoliczności w tym ingerującej w ocenie skarżącego w jego prawo własności immisji polegającej na obserwacji przez inwestora i rejestracji elektronicznej nieruchomości skarżącego i osób przebywających na nich – przez właściwy do tego Sąd Cywilny i z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa cywilnego (w szczególności przesłanek zakreślających prawne granice korzystania z przysługującego inwestorowi prawa własności art. 140 k.c jak też w ramach przewidzianej w art. 144 k.c. instytucji tzw. prawa sąsiedzkiego. Rozstrzygnięcie takich wzajemnych relacji norm prawa administracyjnego i prawa cywilnego w zakresie procesu inwestycyjnego oraz skutków z tym związanych znakomicie ilustruje Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 21 marca 1984 r. (Sygn. akt III CZP 4/84, opubl. OSNCP Nr 10/1984, poz. 171). w którym stwierdza się, iż w przypadku zakłóceń oddziaływujących na nieruchomość sąsiednią, a spowodowanych wzniesieniem – na podstawie pozwolenia na budowę – budynku lub innego urządzenia, przepisy ustawy - Prawo budowlane nie są przepisami szczególnymi w stosunku do art. 144 k.c., a wydane na jego podstawie decyzje i sama zgodność budowy z tymi decyzjami nie stoją na przeszkodzie dochodzeniu roszczeń przez właściciela nieruchomości sąsiedniej, opartych na art. 144 k.c w związku z art. 222 § 2 k.c. dodając, iż takie cywilistyczne przywrócenie do stanu poprzedniego powinno zmierzać do usunięcia skutków naruszenia prawa własności, a więc i skutków immisji, w taki sposób, aby właściciel nieruchomości sąsiedniej mógł z niej korzystać w taki sposób, jak przed działaniem zakłócającym. Jak wynika z przytoczonego orzeczenia, mającego istotne znaczenie dla ochrony praw osób trzecich w przyszłym postępowaniu sądowym wszczętym w celu ochrony prawa własności nieruchomości zasadnicze znaczenie ma decyzja administracyjna, której istnienie w obiegu prawnym nie pozbawia innych podmiotów, a więc też i samego skarżącego, możliwości dochodzenia roszczeń w cywilnym postępowaniu sądowym. Chodzi tu bowiem o dwie różne sfery zagadnień i uprawnień: administracyjnoprawnych i cywilnoprawnych, do których rozstrzygania właściwe są różne organy państwa, które się wzajemnie uzupełniają, ale też co istotne dla praw skarżącego, nie wykluczają. Warto również pamiętać, że za słusznością tego stanowiska przemawia treść art. 2 § 1 k.p.c., który stanowi, że do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych (np. sądów administracyjnych) oraz SN, a także treść art. 45 ust. 1 Konstytucji RP stanowiący, iż "każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd". Pozbawienie więc skarżącego cywilnoprawnego roszczenia negatoryjnego – byłoby sprzeczne nie tylko z konstytucyjnym prawem do sądu, ale także z ratyfikowanymi przez Polskę konwencjami międzynarodowymi, które gwarantują prawo do ochrony sądowej. Natomiast pozostała argumentacja skargi (w zakresie uwarunkowań środowiskowych inwestycji), w świetle prawidłowego uznania braku po stronie skarżącego przymiotu strony, nie może odnieść zamierzonego skutku. Uznanie, że wniosek (wskazujący jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 4 kpa) nie pochodzi od strony postępowania wiąże we wskazanym zakresie organy i kończy postępowanie kstraordynaryjne. Mając na względzie przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stosownie do art. 151 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.