II SA/Wr 524/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 października 2014r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] we W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu przeprowadzenia kontroli budynku oraz sporządzenia ekspertyzy technicznej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) i art. 104 kpa nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...] we W.: - przeprowadzenie kontroli wyżej wymienionego budynku, w trybie art. 62 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego oraz jego otoczenia, - sporządzenie ekspertyzy technicznej, uwzględniającej stan techniczny przedmiotowego budynku, która "winna wskazać zakres czynności, na podstawie których należy doprowadzić w/w budynek do odpowiedniego stanu technicznego" oraz "obejmować stan techniczny elementów konstrukcyjnych budynku – m.in. stropów, elementów stalowych konstrukcji stropów piwnicy, trzonów kominowych instalacji wod.-kan. w budynku, wskazać przyczyny występowania zawilgoceń w budynku, wraz ze wskazaniem sposobu ich usunięcia, wskazywać sposób usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości". W uzasadnieniu organ I instancji podał, że dnia 15 lipca 2013 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. wpłynęło pismo dotyczące nieprawidłowości w utrzymaniu budynku przy ul. [...] we W. "w związku z mocnym ugięciem stropu nad drugim piętrem budynku", w lokalu nr 7. Przedstawiwszy następnie przebieg przeprowadzonego postępowania administracyjnego i wykonanych czynności organ I instancji stwierdził, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż "budynek przy ul. [...] we W. jest w nieodpowiednim stanie technicznym i może spowodować zagrożenie życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia. Posiada bowiem m.in. skorodowane belki stalowe stropów piwnicy, zawilgocenia w rejonie piwnic, zawilgocenia stropów drewnianych (co do których stwierdzono zawilgocenie postępujące z uwagi m.in. na nieszczelność pokrycia dachowego i co do których osoba uprawniona zaleciła wykonanie ekspertyzy w 2009 roku), miejscowe nieszczelności pokrycia dachowego". Przywołując art. 61 oraz art. 62 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wywiódł, że z uwagi na konieczność przeprowadzenia kontroli stanu technicznego przedmiotowego budynku w trybie art. 62 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy oraz sporządzenia stosownego protokołu z tej kontroli, a także ze względu na nieprawidłowy stan techniczny obiektu, należało nałożyć na współwłaścicieli budynku – zgromadzonych we Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...] we W. – obowiązek przeprowadzenia wyżej wymienionej kontroli i przedstawienia ekspertyzy technicznej, w szczególności dotyczącej m.in. stropów, elementów konstrukcyjnych budynku, przyczyn występowania zawilgoceń, instalacji wodno-kanalizacyjnej, uwzględniającej stan techniczny omawianego budynku – na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Organ podkreślił, że ekspertyza ta jest niezbędna w związku z koniecznością ustalenia robót budowlanych niezbędnych do wykonania w celu doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] we W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca podniosła, że właściciele lokali wnosili o interwencję względem zagrożenia powstałego w wyniku podejrzenia uszkodzenia konkretnego elementu budynku, jednak nie wydano żadnego postanowienia odnoszącego się do przedmiotowego elementu. Zdaniem strony, obowiązek nałożony przez organ jest bezzasadny. Będący w średnim stanie technicznym budynek jest poddawany okresowym kontrolom, Wspólnota na podstawie posiadanych dokumentów ma opracowany plan potrzeb remontowych i zamierza go sukcesywnie realizować. Wykonanie ekspertyzy narazi Wspólnotę na dodatkowe i niepotrzebne koszty. Jedynie strop nad lokalem nr 7 budzi zastrzeżenia właścicieli lokali, a orzeczenie względem tego stropu można wydać na podstawie posiadanego przez organ materiału dowodowego. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i podał, że w jego ocenie stan faktyczny sprawy uprawniał organ I instancji do skorzystania z przydzielonej mu w art. 62 ust. 3 ustawy Prawo budowlane kompetencji – tak w zakresie dotyczącym obowiązku przeprowadzenia w trybie art. 62 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego kontroli wyżej wymienionego budynku, jak i obowiązku przedłożenia obejmującej stan techniczny tegoż budynku ekspertyzy technicznej. Przywołując art. 61 pkt 1 i art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy potwierdza, że w przypadku stanu technicznego budynku przy ul. [...] we W. doszło do naruszenia tych przepisów. W opinii organu odwoławczego, powyższe uwidacznia się w szczególności w zakresie dotyczącym elementów konstrukcyjnych budynku, a na wątpliwości co do jego stanu technicznego wskazano już w protokole kontroli 5-letniej z września 2009 r., zalecając wykonanie ekspertyzy obejmującej poziom posadowienia, konstrukcję ścian, stropów i balkonów. Potrzebę jej wykonania uzasadniono stwierdzonym zawilgoceniem budynku, spowodowanym zarówno podciąganiem wilgoci z poziomu posadowienia budynku, jak i nieszczelnością pokrycia dachowego oraz instalacji wodno-kanalizacyjnej, prowadzącym do korozji stalowych belek nośnych stropu piwnicy oraz pogarszającego się stanu stropów drewnianych i więźby dachowej. Wojewódzki Inspektor zauważył, że wprawdzie z protokołów rocznych z lat 2012 i 2013 nie wynika, aby w przedmiotowym budynku występowało zawilgocenie i nie stwierdził go również organ I instancji w toku przeprowadzonych w dniu 22 października 2013 r. oględzin, niemniej jednak z wyjaśnień autora protokołów kontroli rocznych wynika, że nie wykonano zalecanej w protokole kontroli 5-letniej izolacji przeciwwilgociowej budynku, a belki stalowe stropu w piwnicy są wciąż zawilgocone. Ponadto materiał dowodowy wskazuje, że nie usunięto nieprawidłowości w zakresie pokrycia dachowego, nie dokonano wymiany rynien od strony frontowej i nie podjęto żadnych czynności w zakresie nieprawidłowości dotyczących skorodowanej instalacji wodno-kanalizacyjnej. Organ II instancji wywodził, że powyższe nie pozostawia wątpliwości, że od 2009 r., kiedy to osoby uprawnione stwierdziły konieczność szczegółowego zbadania elementów konstrukcyjnych obiektu, nie tylko nie wypełniono tego zalecenia, ale też nie poczyniono w budynku szeregu wynikających z protokołu kontroli 5-letniej napraw w zakresie mogącym przyczynić się do zapobieżenia pogarszaniu się stanu technicznego tychże elementów. Postępujące zaś niekorzystne zmiany w substancji obiektu mogą niewątpliwie powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia, a także bezpieczeństwa mienia. Powodującymi takie zagrożenia są także stwierdzone w przypadku przedmiotowego budynku nieprawidłowości w zakresie wentylacji, gdyż brak prawidłowo funkcjonującej wentylacji w budynku rodzi zagrożenie, w związku z używanymi w budynku urządzeniami grzewczo-kominowymi, tak zaczadzenia, jak i pożaru, a jednoczesne zawilgocenie budynku przyczynia się do rozwoju szkodników biologicznych, destrukcyjnie wpływającego na drewniane elementy konstrukcyjne budynku i powodującego szkodliwe dla mieszkańców budynku skażenie biologiczne. Wskazując na powyższe Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wywiódł, że za uzasadniony należy uznać zarówno nałożony na stronę skarżącą obowiązek przedłożenia ekspertyzy obejmującej stan techniczny przedmiotowego budynku, celem pozyskania szczegółowych informacji co do kondycji elementów konstrukcyjnych obiektu, a tym samym ustalenia zakresu koniecznych do usunięcia zaistniałych nieprawidłowości robót, jak również obowiązek przeprowadzenia w trybie art. 62 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego kontroli okresowej budynku, zważywszy, że od ostatniej takiej kontroli, przeprowadzonej we wrześniu 2009 r., stan techniczny budynku uległ zmianie, a strona zobowiązana jest z mocy prawa kontrolę tę przeprowadzić z uwagi na upływ ustawowego okresu 5 lat. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji ocenił, że chybiony jest zarzut dotyczący zakresu prowadzonego postępowania, bowiem chociaż członkowie Wspólnoty zgłaszali zagrożenie spowodowane złym stanem technicznym wyłącznie stropu nad II piętrem w lokalu nr 7, to przepisy ustawy Prawo budowlane obligują organy nadzoru budowlanego do kompleksowego zbadania stanu technicznego budynku, a zatem do obejmowania postępowaniem całego obiektu. W opinii organu odwoławczego, nietrafionym jest też zarzut niepodjęcia przez organ I instancji żadnych działań odnośnie do istoty zgłaszanego przez stronę stanu technicznego stropu nad II piętrem w lokalu nr 7, ponieważ nałożony na stronę obowiązek ma na celu pozyskanie przez organ szczegółowych informacji na temat stanu technicznego całego obiektu, a więc również wyżej wskazanego stropu. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, błędna jest przyjęta przez stronę skarżącą teza, jakoby organ I instancji mógł orzec co do wzmiankowanego stropu już na podstawie obecnie zgromadzonego materiału dowodowego, gdyż żaden z przedłożonych przez stronę w toku postępowania dokumentów dotyczących stanu technicznego budynku nie przedstawia kondycji stropu nad II piętrem w lokalu nr 7. Natomiast w toku przeprowadzonych w dniu 22 października 2013 r. oględzin w lokalu nr 7 stwierdzono wyłącznie spękania tynku na ścianach i sufitach. Brak jest zatem rzetelnego materiału dowodowego, na podstawie którego organ I instancji mógłby ustalić, jakimi nieprawidłowościami obarczony jest przedmiotowy strop i jakie roboty należy wykonać, aby je usunąć. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, że zaskarżona decyzja nie kończy postępowania w sprawie, lecz ma na celu wnikliwe ustalenie stanu faktycznego, umożliwiające podjęcie właściwego końcowego rozstrzygnięcia. Na powyższą decyzję Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] we W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, decyzji tej zarzuciła naruszenie przepisów: 1. prawa materialnego – poprzez błędne zastosowanie art. 62 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, polegające na zobowiązaniu skarżącej do "sporządzenia ekspertyzy technicznej, podczas gdy w toku postępowania dowodowego nie wykazano przesłanek do zastosowania takiego środka w postaci nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego i to w stopniu zagrażającym życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia, środowiska"; 2. prawa procesowego – mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie, to jest art. 107 § 1 kpa, poprzez niewskazanie podstawy prawnej nakazania Wspólnocie Mieszkaniowej sporządzenia ekspertyzy technicznej, uwzględniającej stan techniczny przedmiotowego budynku. Podnosząc powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, rozwijając podniesione zarzuty, strona skarżąca oświadczyła, że nie neguje obowiązku ustawowego zarządcy wynikającego z art. 62 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, toteż nakazanie takiej kontroli jest niezasadne, tym bardziej, że poprzednia kontrola jest w dalszym ciągu ważna. Strona nie może też zgodzić się z nakazaniem sporządzenia ekspertyzy uwzględniającej stan techniczny budynku. Wskazując, że celem takiej ekspertyzy jest wykrycie wszelkich nieprawidłowości stanu budynku, Wspólnota Mieszkaniowa podniosła, że jej członkowie jako właściciele lokali winni samodzielnie ustalać harmonogram prac remontowych oraz określać priorytety dokonywania prac remontowych. Strona podkreśliła, że przedmiotowa nieruchomość została zbudowana w 1932 r., "zatem oczywistym jest, że w budynku takim można doszukać się wielu usterek, czy nieprawidłowości". Niemożliwym jest dokonanie wszelkich istotnych napraw, czy remontów, ponieważ Wspólnota Mieszkaniowa dysponuje ograniczonym budżetem. Powołując się na treść art. 62 ust. 3 ustawy Prawo budowlane i orzecznictwo sądowoadministracyjne strona skarżąca zaznaczyła, że sporządzenie ekspertyzy można nakazać wyłącznie w sytuacji, kiedy stan techniczny budynku jest na tyle nieprawidłowy, że zagraża życiu i zdrowiu, a fakt taki musi być poprzedzony wnikliwą analizą organu administracyjnego. Skarżąca Wspólnota zarzuciła, że D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wykazał w żaden sposób, że stan techniczny budynku jest nie tylko nieodpowiedni, ale zagraża życiu i zdrowiu właścicieli lokali. Nie ziściły się więc przesłanki z art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego. Strona skarżąca podniosła następnie, że wprawdzie postępowanie kontrolne prowadzone przez organ administracyjny w stosunku do przedmiotowej nieruchomości może obejmować więcej niż jeden obiekt, jednakże w sytuacji, w której to skarżąca w istocie wystąpiła o przeprowadzenie kontroli pod kątem nieprawidłowości w lokalu nr 7, to okoliczności takie organ powinien szczególnie wziąć pod uwagę. Intencją skarżącej nie było przeprowadzenie kontroli całej nieruchomości, ale zbadanie jak nieprawidłowości w lokalu nr 7 wpływają na stan techniczny budynku i ewentualnie zobowiązanie właściciela lokalu nr 7 do usunięcia tych nieprawidłowości. Skarżąca Wspólnota zarzuciła ponadto, że w zaskarżonej decyzji nie powołano podstawy prawnej nałożonego na skarżącą obowiązku, co stanowi naruszenie art. 107 § 1 kpa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 30 lipca 2014 r. strona skarżąca podała, że w uzasadnieniu skargi "pojawiła się oczywista omyłka pisarska, bowiem wszelkie powstałe nieprawidłowości wystąpiły w związku z modyfikacją lokalu nr 8, natomiast na stronie piątej skargi mowa jest o lokalu nr 7". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.). Przepis art. 61 tej ustawy stanowi, że właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany: 1) utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2; 2) zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Zgodnie z art. 62 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, obiekty budowlane powinny być w czasie ich użytkowania poddawane przez właściciela lub zarządcę kontroli: 1) okresowej, co najmniej raz w roku, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego: a) elementów budynku, budowli i instalacji narażonych na szkodliwe wpływy atmosferyczne i niszczące działania czynników występujących podczas użytkowania obiektu, b) instalacji i urządzeń służących ochronie środowiska, c) instalacji gazowych oraz przewodów kominowych (dymowych, spalinowych i wentylacyjnych); 2) okresowej, co najmniej raz na 5 lat, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego, estetyki obiektu budowlanego oraz jego otoczenia; kontrolą tą powinno być objęte również badanie instalacji elektrycznej i piorunochronnej w zakresie stanu sprawności połączeń, osprzętu, zabezpieczeń i środków ochrony od porażeń, oporności izolacji przewodów oraz uziemień instalacji i aparatów. W myśl ust. 3 tego artykułu, właściwy organ – w razie stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego lub jego części, mogącego spowodować zagrożenie: życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska - nakazuje przeprowadzenie kontroli, o której mowa w ust. 1, a także może żądać przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego obiektu lub jego części. Stosownie do art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Analizując treść zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji należy dojść do wniosku, że są one zgodne z przytoczonymi wyżej przepisami ustawowymi i nie naruszają prawa. Zauważyć wypada, że w dniu 15 lipca 2013 r. skarżąca Wspólnota złożyła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. wniosek "o pilne podjęcie działań z uwagi na zagrożenie katastrofą budowlaną w związku z mocnym ugięciem stropu nad drugim piętrem budynku, bardzo widocznym w lokalu mieszkalnym nr 7 (II piętro, znajdującym się pod lokalem nr 8 – poddasze, adaptacja strychu)". Wniosek ten był sygnałem dla organu nadzoru budowlanego nakazującym mu zbadanie prawidłowości stanu technicznego całego budynku, a nie tylko wskazanego we wniosku stropu znajdującego się pod lokalem nr 8. Kontrola stanu technicznego obiektu budowlanego dokonywana przez organ nadzoru budowlanego nie może bowiem ograniczać się jedynie do fragmentu tego obiektu i pomijać jego pozostałe elementy. Nie ma przy tym znaczenia, kto odpowiada za ewentualne nieprawidłowości w stanie technicznym danego obiektu budowlanego i kto powinien ponosić koszty z tym związane. Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, ocena tego, kto ponosi winę za zaistniały nieodpowiedni stan techniczny nie należy do materii regulowanej przepisami prawa budowlanego i wykracza poza granice właściwości organów administracji. Intencją uregulowania zawartego w przepisach ustawy Prawo budowlane jest usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w aspekcie przepisów prawa administracyjnego. W sytuacji, gdy nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego jest efektem działań osób trzecich, adresatom nakazów orzeczonych na podstawie przepisów powoływanej ustawy przysługuje prawo dochodzenia odszkodowania przed sądem powszechnym, na zasadach określonych w przepisach kodeksu cywilnego (por. np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 389/10 - LEX nr 755582). Obowiązki wynikające z art. 61 i art. 66 Prawa budowlanego związane z utrzymaniem należytego stanu technicznego obiektu budowlanego, w którym funkcjonuje Wspólnota Mieszkaniowa, winny być nałożone właśnie na ten podmiot (wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 752/04 - LEX nr 168052). Art. 61 i art. 66 Prawa budowlanego odnoszą się do obiektów budowlanych, a nie lokali znajdujących się w tych obiektach. Generalnie więc nakazy określone w przywołanych przepisach ustawy Prawo budowlane mogą dotyczyć usunięcia nieprawidłowości samego obiektu, co w konkretnym przypadku nie wyklucza nałożenia obowiązku wykonania określonych robót również w lokalu lub lokalach. Chodzi tu jednak o takie roboty, które mają na celu utrzymanie w należytym stanie obiektu budowlanego jako całości (wyrok NSA z dnia 13 lutego 1998 r. sygn. akt IV SA 757/96 - LEX nr 43310). Nałożenie przez organ nadzoru budowlanego obowiązku poddania przez właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, dodatkowej kontroli, powinno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, w której mógłby być także określony obowiązek dostarczenia ekspertyzy stanu technicznego całego obiektu lub jego części. Jeżeli zachodzi potrzeba dostarczenia samej ekspertyzy w toku postępowania administracyjnego, to organ orzeka o tym w drodze postanowienia. Zgodnie bowiem z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, o kwestiach wynikających w toku postępowania, a niezbędnych do jego właściwego przeprowadzenia, orzeka się w drodze postanowienia, które ma charakter dowodowy. Dopiero po dokonaniu tych ustaleń organ podejmuje rozstrzygnięcie co do istoty sprawy na podstawie np. art. 66 czy 67 Prawa budowlanego (wyrok NSA z dnia 14 października 1999 r. sygn. akt IV SA 1622/97 - LEX nr 47838). W świetle powyższego brak jest podstaw do skutecznego zakwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ustosunkowując się do zarzutów podnoszonych w skardze należy zauważyć, iż strona skarżąca zarzuciła, że D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego "nie wykazał w żaden sposób, iż stan techniczny budynku jest nie tylko nieodpowiedni, ale zagraża życiu i zdrowiu właścicieli lokali" oraz że organ nie wskazał w zaskarżonej decyzji podstawy prawnej nałożonego na skarżącą obowiązku. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał wyraźnie w motywach podjętej decyzji, że postępujące "niekorzystne zmiany w substancji obiektu mogą niewątpliwie powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia, a także bezpieczeństwa mienia" i że powodującymi takie zagrożenia "są także stwierdzone w przypadku przedmiotowego budynku nieprawidłowości w zakresie wentylacji", gdyż brak "prawidłowo funkcjonującej wentylacji w budynku rodzi zagrożenie, w związku z używanymi w budynku urządzeniami grzewczo-kominowymi, tak zaczadzenia, jak i pożaru, przy jednoczesnym zaś zawilgoceniu budynku – przyczynia się do rozwoju szkodników biologicznych, destrukcyjnie wpływającego na drewniane elementy konstrukcyjne budynku, jak i powodującego szkodliwe dla mieszkańców budynku skażenie biologiczne". Organ wskazał też, że podstawą prawną nałożonego obowiązku jest art. 62 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane. W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa i to w stopniu wymagającym wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji wyroku.