II SA/Wr 526/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz, Sędzia NSA Julia Szczygielska, Protokolant Kinga Kręc, po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego położonego w J. G. przy ul. B. [...] oddala skargę. Wniosek inwestora A Sp. z o.o. w J. G. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w związku z planowaną budową w zabudowie plombowej budynku usługowo-mieszkalnego na działce nr [...]przy ul. B. w J. G. złożony w dniu [...], wśród cech budynku wymieniał niezależne wejście od frontu z przejściem pieszym na podwórze i linię zabudowy w odległości 7.5 m od istniejącej zabudowy po przeciwnej stronie podwórza oraz linie rozgraniczające od podwórza w odległości 4,5 m od przeciwległych budynków, zaś w załączniku graficznym stanowiącym analizę dostępności wymieniał projektowane przejście piesze i ewentualny wjazd przez budynek z ulicy po lewej stronie projektowanego budynku, przylegającej do budynku przy ul. S. [...]. W załączniku graficznym nr [...] do decyzji Prezydenta Miasta J. G. z dnia [...] ustalającej te warunki oznaczono projektowany przejazd bramowy przez planowany budynek przy ul. B. [...] po jego lewej stronie. Wobec wygaśnięcia tej decyzji inwestor ponowił wniosek w dniu [...]w nawiązaniu do treści poprzedniego wniosku i decyzji. W nowej decyzji z dnia [...]organ I instancji powtórzył treść poprzedniej decyzji. W odwołaniu skarżąca zarzuciła niezgodność ustalonych warunków zabudowy z pierwotną koncepcją zagospodarowania terenu ujawnioną w ramach sprzedaży działki w drodze licytacji, a przewidującą usytuowanie bramy przejazdowej po prawej stronie. Usytuowanie ustalone w decyzji pogarsza możliwości korzystania z podwórza. W nawiązaniu do treści odwołania inwestor wyjaśnił, że wnętrze zabudowy nie miało nigdy pełnić funkcji komunikacyjnych lub ewakuacyjnych, natomiast w projekcie budynku przewidziano przejazd w parterze o szerokości prześwitu 360 cm i szerokości jezdni 300 cm oraz zapewniono zewnętrzny promień skrętu wyjazdowego i najazdowego od strony podwórza 10 m i wewnętrzny 7 m, wystarczające dla przejazdu samochodów ciężarowych także z uwagi na wysokość przejazdu 325 cm. Wielkość dziedzińca wewnętrznego uniemożliwia wjazd pojazdu straży pożarnej i prowadzenie akcji gaśniczej od wnętrza zabudowy, zaś parametry dróg pożarowych spełniają ulice, do których prowadzą wyjścia z wszystkich budynków tego kwartału zabudowy. Decyzją z dnia [...]organ odwoławczy uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z powodu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. W toku ponownego rozpatrzenia organ I instancji przeprowadził rozprawę, uzyskując wyjaśnienie skarżącej, że przejazd bramowy powinien zabezpieczać dojazd samochodów dostawczych, obsługę urządzeń komunalnych usytuowanych wewnątrz, możliwość sprzątania posesji i wykonania remontów. W kolejnej decyzji ustalającej warunki zabudowy w dniu [...]organ I instancji w uzasadnieniu omówił szeroko legalność i celowość usytuowania przejazdu bramowego po lewej stronie budynku, zaś w załączniku graficznym do decyzji oznaczył ten przejazd po prawej stronie budynku. W odwołaniu skarżąca podtrzymała dotychczasowe zarzuty oraz zwróciła uwagę na wewnętrzną sprzeczność decyzji w zakresie usytuowania przejazdu bramowego. Decyzją z dnia [...]organ odwoławczy ponownie uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na niespójność pomiędzy uzasadnieniem zaskarżonej decyzji a treścią załącznika stanowiącego zgodnie z jej treścią integralną część decyzji. Decyzją z dnia [...]nr [...]Prezydent Miasta J. G. na podstawie art. 40 ust. 1 i 3 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) ponownie ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla opisanej powyżej inwestycji. Na wstępie określił ważność decyzji do dnia [...]. Kolejno omówił warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a mianowicie przeznaczenie pod usługi i mieszkalnictwo oraz obowiązek projektowania wjazdów bramowych (pkt 5.3. tekstu planu) i przejazdu bramowego o gabarytach drogi pożarowej (pkt 12.4). W warunkach wynikających z przepisów szczególnych wskazał warunki wynikające z art. 4, art. 5 i art. 20 prawa budowlanego i działu II rozporządzenia MGPiB z dnia 14.12.1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 140), m.in. dostosowania parametrów przejazdu bramowego do potrzeb samochodów dostawczych i obsługi komunalnej, z zaznaczeniem lokalizacji przejazdu w załączniku graficznym, ponadto organ omówił warunki wynikające z innych przepisów wykonawczych oraz obowiązek uzgodnień. W zakresie wymagań dotyczących ochrony osób trzecich organ powołał już orzeczone warunki i uzgodnienia. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z wnioskiem inwestora budynek będzie zlokalizowany minimum 7,5 m od istniejących budynków przy ul. S., zaś przejazd bramowy usytuowany będzie w styczności z budynkiem przy ul. S. [...]. Kolejno organ omówił zastrzeżenia zgłoszone przez właścicieli sąsiednich nieruchomości. Następnie przytoczył szczegółowo ustalenia planu miejscowego, stanowiącego w części tekstowej w pkt. 5.3. o wymogu zachowania istniejących i projektowanych wjazdów bramowych i przejść pieszych jak w rysunku planu oraz w pkt. 12.4. o wymogu zaprojektowania w budynku B. [...] przejazdu bramowego o gabarytach drogi pożarowej. Według organu I instancji na rysunku planu oznaczono przejazd bramowy linią przerywaną nie występującą w legendzie rysunku. W zakresie innych działek plan zachowuje pełną zgodność pomiędzy tekstem a rysunkiem. Według organu w odniesieniu do działki nr [...] plan nie określa konkretnej lokalizacji przejazdu bramowego. Zachodzące wątpliwości należało rozstrzygnąć na korzyść lokalizacji zawartej we wniosku inwestora. Organ ocenił pozostałe zastrzeżenia do tej lokalizacji jako nieuzasadnione lub uwzględnione w treści decyzji. Na koniec wskazał, że decyzja nie rodzi praw do terenu i nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca przytoczyła dotychczasowe zarzuty. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało powyższą decyzję w mocy. Według uzasadnienia decyzji, nie ulegała wątpliwości zgodność zamierzenia inwestora z ustaleniami planu, w tym również w zakresie lokalizacji przejazdu bramowego. Jedynie istotny w sprawie pkt 12.4. tekstu planu nie precyzował usytuowania przejazdu. W rysunku planu dla działki nr [...] nie było opisanych w legendzie oznaczeń "wjazdy do przestrzeni wewnątrzblokowych" lub "projektowane przejazdy bramowe". Decyzja zawierała wszelkie elementy wymagane zgodnie z ar. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Dopuszczalne było jedynie ogólne wskazanie usytuowania przejazdu. Konkretyzacja rozwiązań architektonicznych przyszłej inwestycji wymagana będzie w kolejnym etapie procesu budowlanego. W skardze na powyższą decyzję skarżąca nadal zarzucała sprzeczność pomiędzy zamierzeniem inwestora w zakresie przejazdu bramowego i jego parametrów z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. W decyzji nakazano dostosować parametry przejazdu do potrzeb samochodów dostawczych i obsługi komunalnej gdy plan wymagał gabarytów drogi pożarowej. Skarga podkreślała znaczenie pkt. 5.3. tekstu planu, odsyłającego do rysunku planu, który z kolei sytuował wjazd bramowy po prawej stronie budynku. Znaczenia rysunku planu nie przekreślało użycie linii przerywanej, obok linii ciągłej, przy oznaczonym tam przejeździe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zgodnie z art. 43 ustawy organ nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż zamierzenie było zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami prawa. Na rysunku planu dla działki inwestora oznaczono linią przerywaną podcienie i pasaże piesze, co nadało temu przeznaczeniu znaczenie orientacyjne a nie wiążące. Tekst planu nakazywał zaś w tym miejscu usytuowanie przejazdu bramowego i to postanowienie miało znaczenie wiążące, bez skonkretyzowania miejsca przebiegu przejazdu. Nie ma sprzeczności pomiędzy parametrami przejazdu dla potrzeb samochodów oraz gabarytami drogi pożarowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie podważyła trafnej wykładni przepisów planu miejscowego przedstawionej w zaskarżonej decyzji. Jak stanowił pkt 3.1. tekstu planu, jako wiodąca dla Starego Miasta ustala się funkcje usługową i mieszkaniową. Było niewątpliwe, że opisane we wniosku inwestora zamierzenie budowlane pozostawało w zgodności z obiema ustanowionymi funkcjami. Do rozważenia pozostawało znaczenie pkt. 5.3. tekstu planu w brzmieniu, obowiązuje "zachowanie istniejących i projektowanie wjazdów bramowych i przejść pieszych jak w rysunku planu" oraz zawierającego ustalenie konserwatorskie pkt. 12.4. w brzmieniu "W budynku B. [...] wymaga się zaprojektowania przejazdu bramowego o gabarytach drogi pożarowej", a ponadto rysunku planu w części odnoszącej się do działki inwestora wraz z zawartymi tutaj oznaczeniami o treści wyjaśnionej w legendzie rysunku. Odtwarzając znaczenie pojęcia gabarytów drogi pożarowej należało uwzględnić § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 stycznia 1993r. w sprawie szczegółowych zasad przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego, ratownictwa technicznego, chemicznego oraz warunków, którym powinny odpowiadać drogi pożarowe (Dz. U. Nr 8, poz. 42) w brzmieniu "Przejazdy na dziedzińce i inne tereny obudowane powinny odpowiadać następującym warunkom: 1) wysokość przejazdu w świetle powinna wynosić co najmniej 4.2 m... 2) szerokość przejazdu w świetle powinna wynosić co najmniej 3,6 m, w tym szerokość jezdni 3 m...", obowiązujący w dniu uchwalenia planu miejscowego oraz identycznie brzmiący przepis § 13 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego z dnia 15 stycznia 1999r. (Dz. U. Nr 7, poz. 64) obowiązujący w dniu wydania zaskarżonej decyzji, przy czym w myśl utrwalonych zasad wykładni, niezależnie od braku różnic w brzmieniu odnośnych przepisów, istotne były przepisy tego drugiego rozporządzenia, skoro plan nie konkretyzował gabarytów drogi pożarowej i nie powoływał konkretnego aktu prawnego ustanawiającego te gabaryty. Jak już wskazano, decyzja organu I instancji w tym zakresie stanowiła, że "W budynku B. [...] wymaga się zaprojektowania przejazdu bramowego o gabarytach drogi pożarowej", zaś organ odwoławczy wskazał, że szczegółowe zbadanie zgodności projektu z tym wymaganiem powinno nastąpić w kolejnym etapie procesu budowlanego. Sąd podziela tę ocenę, a ponadto przypomina o uzupełnionej treści wniosku inwestora, w którym deklarował spełnienie przez projektowane przejście zasadniczych gabarytów drogi pożarowej, przy czym gabaryty te (§ 12 rozporządzenia wykonawczego), nie miały mocy bezwzględnie obowiązującej, nie dopuszczającej wyjątków. Zwraca uwagę, że decyzja organu I instancji w omawianym zakresie ustanowiła obowiązek przestrzegania warunków wynikających z przepisów rozporządzenia wykonawczego z dnia 15.01.1999r. (Dz. U. Nr 7, poz. 64) oraz uzyskania uzgodnienia z Państwową Strażą Pożarną (m. in. w zakresie uzasadnionych odstępstw od wymagań § 13 ust. 1 rozporządzenia). Wymaga dodania, że aprobowane przez tut. Sąd przeważające orzecznictwo sadowoadministracyjne zaleca badanie w toku postępowania zmierzającego do ustalenia warunków zabudowy tych warunków ustawowych lub interesów osób trzecich, które nie są istotne na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę, aby nie dublować kontroli wniosku inwestora z tego punktu widzenia, a przede wszystkim nie doprowadzić do związania organu architektoniczno-budowlanego szczegółowymi rozstrzygnięciami wydanymi przez niewłaściwy w tym zakresie organ wydający decyzję o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu bardziej trafną wykładnię wskazanych na wstępie postanowień planu przedstawił organ odwoławczy. Nie był uzasadniony zarzut skargi, że pkt 5.3. tekstu planu powinien mieć znaczenie dla oceny zgodności zamierzenia inwestora z planem miejscowym. Przepis ten stanowi o "wjeździe bramowym", co nie powinno być utożsamiane z pojęciem "przejazdu bramowego". Ogólny wymóg projektowania "przejść pieszych jak w rysunku planu" nie został skonkretyzowany w tekście planu odnoszącym się do budynku planowanego przez inwestora. Rysunek planu w tym zakresie nie zawierał w ogóle oznaczenia wjazdu bramowego. Nie zawierał również oznaczenia przebiegu przejazdu bramowego, wymaganego w pkt. 12.4. tekstu planu. Rysunek po prawej stronie działki inwestora posiadał pas ograniczony linią przerywaną z ukośnymi liniami. W legendzie rysunku występuje oznaczenie takimi liniami miejsc o nazwie "istniejące podziemia możliwe do zabudowy" lub "projektowane podziemia i pasaże piesze". Wynika z tego, że bez wyjaśnienia konkretnego przeznaczenia takiego miejsca w tekście planu, nie jest możliwe jednoznaczne jego odtworzenie wyłącznie w oparciu o rysunek planu. Odchodząc od rozważanego przez organy i strony obowiązku urządzenia przejazdu bramowego, można było zastanawiać się, czy z rysunku planu nie wynikał obowiązek urządzenia ponadto (oprócz przejazdu bramowego) po prawej stronie działki pasażu pieszego. Z samej analizy tekstu planu łącznie z rysunkiem planu i jego legendy wynikało że rysunek sam przez się nie mógł stanowić podstawy do nałożenia na inwestora takiego dodatkowego obowiązku. Pomocniczo należało uwzględnić argumentację organu o znaczeniu zaznaczenia tego fragmentu działki linią przerywaną, jako wskazującego na jedynie prowizoryczne lub niewiążące przeznaczenie terenu. W zakresie samego przejazdu bramowego należało dodać, że organ, oprócz zawarcia w decyzji wymogu dostosowania jego gabarytów do wymagań drogi pożarowej, zawarł wyraźnie w celu zadowolenia skarżącej ponadto wymóg jego dostosowania do potrzeb samochodów dostawczych. Krytyka tego fragmentu decyzji może rodzić przypuszczenie, że skarżąca błędnie interpretuje nie tylko plan miejscowy, ale również treść decyzji. Wymaga jeszcze wzmiankowania, że pomimo oświadczenia pełnomocnika skarżącej złożonego na rozprawie o wygaśnięciu w międzyczasie utrzymanej w mocy decyzji organu I instancji, nie zachodziła w ocenie Sądu zbędność wyrokowania w odniesieniu do zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze i zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), orzeczono jak na wstępie.