II SA/Wr 526/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Sędziowie: NSA Halina Kremis Asesor WSA Alicja Palus Protokolant: Magda Mikus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2006 r. sprawy ze skargi K. Ś. i M. Ś. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przekazania sprawy użytkowania drogi gminnej na działce nr [...] w J. D. zgodnie z właściwością do Gminy K. oddala skargę . Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. na podstawie art. 65 § 1 i art. 123 w związku z art. 20 kpa uznał się niewłaściwym do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej wniesionej przez skarżącego M. Ś. w dniu [...] w sprawie użytkowania drogi gminnej znajdującej się na działce nr [...] przylegającej do działki nr [...], będącej własnością skarżącego i przekazał tę sprawę "do rozpatrzenia zgodnie z kompetencjami do organu właściwego – tj. Gminy K., ul. O. [...]". W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w dniu [...] do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wpłynął wniosek M. Ś. z dnia [...] w sprawie użytkowania przez jego sąsiadów drogi gminnej znajdującej się na działce nr [...], przylegającej do działki nr [...], na której znajdują się zabudowania skarżącego wraz ze studnią i zbiornikiem na ścieki. Organ podniósł, iż według oświadczenia M. Ś. jego sąsiedzi w trakcie użytkowania drogi gminnej przekraczają granicę działki i przejeżdżają przez jego zbiornik na ścieki i wskazał, że skarżący w swym piśmie stwierdził, iż przed 1945 r. przy jego posesji nie było drogi gminnej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego po zapoznaniu się z przedmiotem sprawy uznał, że nie jest organem kompetentnym do rozpatrzenia powyższej sprawy i dlatego orzekł jak wyżej. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., po rozpatrzeniu złożonego na powyższe postanowienie przez M. Ś. zażalenia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy "zaskarżoną decyzję". W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w jego ocenie zaskarżone postanowienie wydane zostało w sposób prawidłowy, zarówno pod względem prawidłowości doboru podstawy prawnej, jak również pod względem celowości. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ I instancji prawidłowo ustalił, iż przedmiotowy wniosek wykracza poza kompetencje rzeczowe organów nadzoru budowlanego i w związku z tym na podstawie art. 65 kpa został on przekazany organowi właściwemu celem załatwienia zgodnie z właściwością. Wskazując, iż kompetencje organów nadzoru budowlanego określa ustawa – Prawo budowlane, a w szczególności jej art. 81, organ odwoławczy stwierdził, że ustalanie prawidłowego przebiegu granic nieruchomości wykracza poza zakres przedmiotowy działalności w trybie nadzoru budowlanego, a organ I instancji prawidłowo ustalił, iż przedmiotowy wniosek podlega rozpatrzeniu przez organ gminny, jako rzeczowo właściwy. Ustosunkowując się do argumentacji zażalenia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał ją za bezzasadną, stwierdzając, iż w szczególności niesłuszny jest zarzut, że organ I instancji nie dokonał oględzin przedmiotowej drogi gminnej. W ocenie organu odwoławczego brak było przesłanek warunkujących dokonanie czynności oględzin. Skoro bowiem organ I instancji już po wstępnej analizie żądania wniosku uznał się za niewłaściwy w sprawie, to tym samym nie miał uprawnień do prowadzenia jakichkolwiek czynności postępowania. Na powyższe postanowienie K. Ś. i M. Ś. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpatrzenie sprawy przez Sąd. W uzasadnieniu skargi podali, iż "sprawa działki jest [...] jest bezzasadna" i nie zwracali się "do Nadzoru Budowlanego o ustalenie przebiegu granicy, lecz o konkretne wydanie opinii co do samowoli budowlanej dokonanej pod nadzorem pracownika Urzędu Gminy (...) łamiącego prawo własności, prawo budowlane itd., a także o doprowadzenie do likwidacji dokonanej budowy". Skarżący oświadczyli, że "sąsiedzi będą mieć odmienne zdanie co do przebiegu działki gminnej", ponieważ to oni zajmują tę działkę i korzystają z własności skarżących. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżone postanowienie i argumenty zawarte w jego uzasadnieniu. W piśmie z dnia [...], które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 13 czerwca 2005 r., skarżący wnieśli o "jednoznaczne ustalenie spornej granicy pomiędzy działką [...]", będącą ich własnością, "a działką [...] należącą do Urzędu Gminy K. przeznaczoną pod drogę gminną", natomiast w piśmie z dnia [...], które wpłynęło do Sądu w dniu 4 lipca 2005 r., oświadczyli, iż chodzi im o wydanie opinii przez nadzór budowlany, zaś ich "Wniosek o jednoznaczne ustalenie granicy" należy potraktować jako "wyjaśnienie w sprawie", gdyż nie wiedzieli, że "Sąd Administracyjny przebiegu granic nie ustala". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Akt administracyjny jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie aktu administracyjnego, względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Podkreślić przede wszystkim należy, iż przedmiotem tej sprawy jest jedynie ocena zgodności z prawem postanowienia D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...] przekazującego sprawę użytkowania drogi gminnej na działce nr [...] w J. D. zgodnie z właściwością do Gminy K., nie zaś rozstrzyganie o przebiegu granic przedmiotowej drogi, czy też o ewentualnych nieprawidłowościach związanych z tą drogą. Decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy ma zatem to, czy organy nadzoru budowlanego były właściwe do rozpatrzenia sprawy wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia [...]. Kompetencje organów nadzoru budowlanego zostały określone w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), a w szczególności w jej art. 81 ust. 1 i art. 83. Mając na uwadze unormowania zawarte w powyższych przepisach oraz treść wniosku skarżącego z dnia [...] stwierdzić trzeba, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo uznały, iż nie są właściwe do rozpatrzenia sprawy wszczętej tym wnioskiem. Z treści omawianego wniosku wynika bowiem, że skarżący kwestionują przebieg przedmiotowej drogi ("Sąsiedzi jeżdżą po mojej własności bezpośrednio po szambie i jeden metr od studni – twierdzą, że jest to droga gminna – czy jest to możliwe?"). Zauważyć wypada, iż ze skierowanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pisma z [...] również wynika, że zamiarem skarżących było "jednoznaczne" ustalenie granicy pomiędzy ich działką a drogą gminną i "opinia" Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kłodzku miała dotyczyć tej właśnie kwestii. Tak więc nawet gdyby założyć, że skarżący uważali, iż w związku z przedmiotową drogą doszło do naruszenia przepisów Prawa budowlanego, to we wniosku z dnia [...] nie przedstawili żadnych twierdzeń, które na to by wskazywały i które uzasadniałyby ewentualne podjęcie w tym zakresie działań przez organy nadzoru budowlanego. We wniosku z dnia [...] nie wskazano na żadną "samowolę budowlaną dokonaną pod nadzorem pracownika Urzędu Gminy", o jakiej skarżący wspomnieli w skardze, jednak nie precyzując bliżej, co mają na myśli. Organy nadzoru budowlanego na podstawie treści wspomnianego wniosku nie miały zatem żadnych podstaw do podejmowania jakichkolwiek działań wynikających z ich kompetencji. W tej sytuacji stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, by decyzja ta naruszała prawo i to w stopniu wymagającym usunięcia jej z obrotu prawnego. Zauważyć w tym miejscu wypada, że chociaż organ odwoławczy rozpoznając zażalenie wniesione na postanowienie organu I instancji kpa utrzymał w mocy "zaskarżoną decyzję", to jednak z treści zaskarżonego postanowienia wynika jednoznacznie, iż w mocy zostało utrzymane postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] Nr [...]. Powyższe uchybienie uznać zatem należy za oczywistą omyłkę pisarską nie mającą wpływu na treść rozstrzygnięcia. Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.