II SA/Wr 529/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 14 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Biuro Geodezyjne "A." s.c. (wspólnicy: W. B., E. J.-F., J. S.) o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 września 2012 r. (sygn. akt II SA/Wr 529/12) w sprawie ze skargi Biuro Geodezyjne "A." s.c. (wspólnicy: W. B., E. J.-F., J. S.) na czynności Starosty D. w przedmiocie opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne postanawia: uzupełnić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 września 2012 r. (sygn. akt II SA/Wr 529/12) w ten sposób, że dotychczasową sentencję oznaczyć jako pkt I i dodać pkt II w brzmieniu: "II. zasądzić od Starosty D. na rzecz skarżącego Biuro Geodezyjne "A." s.c. (wspólnicy: W. B., E. J.-F., J. S.) kwotę 491 zł (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.". Postanowieniem z dnia 28 września 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 529/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi Biuro Geodezyjne "A." s.c. (wspólnicy: W. B., E. J.-F., J. S.) na czynności Starosty D. w przedmiocie opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej wraz z uzasadnieniem w dniu 8 października 2012 r. (k. 29 akt sądowych). Pełnomocnik strony skarżącej w dniu 11 października 2012 r. (data nadania przez pocztę) złożył wniosek o uzupełnienie wymienionego postanowienia Sądu "w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów". Na uzasadnienie podał, że w skardze do Sądu zawarty był wniosek o zwrot kosztów postępowania, a skoro strona przeciwna uznała skargę w całości, co spowodowało umorzenie postępowania, to skarżącym należy się zwrot kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 17 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uzupełnił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 września 2012 r. (sygn. akt II SA/Wr 529/12) w ten sposób, że dotychczasową sentencję oznaczył jako pkt I i dodał pkt II w brzmieniu "II. zasądzić od Starosty D. na rzecz skarżącego Biuro Geodezyjne "A." s.c. (wspólnicy: W. B., E. J.-F., J. S.) kwotę 251 zł (słownie: dwieście pięćdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.". Po rozpoznaniu zażalenia skarżących od tego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 grudnia 2012 r. (sygn. akt I OZ 940/12) uchylił postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 17 października 2012 r. uznając, że kwota 251 zł jest zbyt niska, albowiem w dokonanych wyliczeniach pominięto koszt wynagrodzenia radcy prawnego będącego pełnomocnikiem skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3). Zgodnie z art. 166 p.p.s.a. przepis ten stosuje się odpowiednio do postanowień Sądu. Należy zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na mocy art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania Sąd zamieszcza w każdym orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie (art. 209 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z uzasadnienia postanowienia Sądu z dnia 28 września 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 529/12 wynika, że postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie zostało umorzone, ponieważ skarżony organ jeszcze przed rozprawą uznał skargę i w drodze oświadczenia woli złożonego skarżącym wyeliminował z obrotu prawnego swoje czynności w przedmiocie opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne. Należy więc uznać, że wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 201 § 1 p.p.s.a. i należało stronie skarżącej zasądzić zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd rozpatrujący sprawę po uchyleniu postanowienia WSA we Wrocławiu z dnia 17 października 2012 r. w pełni podziela pogląd NSA zaprezentowany w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2012 r. (sygn. akt I OZ 940/12), że do kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 205 p.p.s.a.) należy zaliczyć także koszty zastępstwa procesowego. Na zasądzoną kwotę 491 zł (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt jeden złotych) składa się kwota 200 zł (słownie: dwieście złotych) z tytułu wpisu sądowego od skargi i kwota 51 zł (słownie: pięćdziesiąt jeden złotych) z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu oraz kwota 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) z tytułu wynagrodzenia radcy prawnego, ustalona stosownie do przepisu § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Biorąc pod uwagę powyższe, należało orzec jak w sentencji postanowienia.