II SA/Wr 535/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 16 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie jednokondygnacyjnego budynku usługowego stacji kontroli pojazdów postanawia: odrzucić skargę. W myśl art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd ustalił, że zaskarżone postanowienie doręczono pełnomocnikowi skarżącego, który działał w jego imieniu przed organem administracji publicznej, to jest T. J., w dniu 7 czerwca 2017 r. (dowód doręczenia: w aktach administracyjnych DWINB). Z tego zaś wynika, że termin 30-dniowy do wniesienia skargi upływał z dniem 7 lipca 2017 r. (piątek). Tymczasem skargę do sądu administracyjnego sporządzono i nadano przesyłką pocztową w dniu 8 lipca 2017 r. (dowód: koperta k. 7 akt sądowych i wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej SA – k. 28 akt sądowych). W świetle przytoczonych okoliczności faktycznych i przepisów prawa Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia i należało ją odrzucić. Na marginesie Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Analizując złożone do akt sprawy pełnomocnictwa (k. 14-16 akt sądowych) Sąd uznał, że w niniejszym postępowaniu T. J. nie może działać jako pełnomocnik skarżącego, bo nie jest żadną z osób, o których mowa we wskazanym przepisie ustawy. Reasumując, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.