II SA/Wr 536/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka, Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.), Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziel II na rozprawie w dniu 16 listopada 2010 r. sprawy ze skargi B. i T. G. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przeniesienia decyzji PINB w O. nr [...]z dnia 16 sierpnia 2004 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżących kwotę 600 zł (sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Decyzją z dnia [...]Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. powołując w podstawie prawnej art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) odmówił uwzględnienia wniosku B. G. o zmianę podmiotu decyzji nr [...]z dnia [...]w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i ustalenia pozwolenia na wznowienie określonych robót budowlanych. Organ ten wskazał, że współwłaściciel działki rozszerzył zgodę na przeniesienie pozwolenia, obejmującego działkę nr 4/8, na działki nr [...], których pozwolenie nie dotyczyło. Pozwolenie mogło być zaś przepisane jedynie na działkę nr [...], co uzasadniało decyzję odmowną. W odwołaniu B. i T. G. wskazali, że wniosek zmierzał do przyjęcia przez organ rezygnacji skarżącego z bycia inwestorem. Wyrażenie zgody w szerszym zakresie nie powinno temu przeszkodzić. Zaskarżoną decyzją organ uchylił powyższą decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji, bowiem decyzją nr [...] z dnia [...]organ stwierdził nieważność decyzji nr [...]. Skoro przedmiotem postępowania było przeniesienie decyzji nr [...]na B. G., to po stwierdzeniu nieważności tej decyzji postępowanie stało się bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.). W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucili, że w decyzji nie wskazano listy stron. Okoliczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji nr [...]jest fałszywa, bowiem decyzja o stwierdzeniu nieważności została zaskarżona i jest nieostateczna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację oraz przytoczył okoliczności świadczące o tym, że decyzja nr 1564 stała się ostateczna. Postanowieniem z dnia 7 marca 2008 r. Sąd zawiesił postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji na [...]. Prawomocnym wyrokiem z dnia 18 grudnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 930/08 WSA w Warszawie uchylił decyzję GINB utrzymującą w mocy decyzję nr 1564. Z kolei decyzją z dnia 20 października 2010 r. GINB uchylił decyzję nr 1564 i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr 33/2004. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawą zaskarżonej decyzji była okoliczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji nr[...], odnośnie której toczyło się postępowanie w sprawie jej przeniesienia (art. 40 ust. 1 i 2 prawa budowlanego). Okoliczność ta została przez organ stwierdzona przedwcześnie. Okazało się, że decyzja nr 33/2004 pozostaje w obrocie prawnym. Umarzając postępowanie pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a.) organ nie rozpatrzył sprawy na nowo (art. 15 k.p.a.) i nie odniósł się do zarzutów odwołania. Z uwagi na kontrolną jedynie funkcję sądu administracyjnego przedwczesne byłoby formułowanie ocen w kwestiach merytorycznych. Najpierw bowiem rozstrzygnie je organ. Wobec odpadnięcia podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego, zaskarżona decyzja zapadła z istotnym naruszeniem powołanych w niej podstaw prawnych (art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.). Krąg stron w nin. sprawie określa art. 40 ust. 3 prawa budowlanego i zostały one w decyzji wymienione. Dlatego oraz ponadto zgodnie z art. 152 i art. 200 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku, zaliczając do niezbędnych kosztów postępowania wpisy od skargi oraz od zażalenia, uiszczone przez skarżących. PM 15.12.2010 r.