II SA/Wr 538/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 maja 2011 r. sprawy ze skargi K.K. i T.K. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., Nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. z dnia [...]r., Nr [...] nakazującą Wspólnocie Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w W. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego tego budynku, zmieniając jedynie termin wykonania nałożonych obowiązków. Organ odwoławczy wskazał, że w/w decyzją z dnia [...]r. organ I instancji nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w W. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego tego budynku poprzez: 1. naprawę pokrycia dachu - uszczelnienie pokrycia, wymianę, naprawę lub uzupełnienie obróbek blacharskich, wymianę lub naprawę rynien i rur spustowych; 2. naprawę stropu drewnianego między I a II piętrem (między mieszkaniem nr 2+4 stanowiącym własność Gminy W., a pomieszczeniem jednoprzestrzennym stanowiącym własność T. i K.K.); 3. usunięcie zawilgoceń ścian zewnętrznych występujących w pokoju mieszkania nr 2+4, w narożu i ścianie szczytowej; 4. naprawę stropu i podłogi załamanych w części strychowej i na podeście klatki schodowej; 5. naprawę gzymsów i ubytków elewacji. Termin wykonania powyższych robót wyznaczono do dnia 30.09.2010r. Do czasu wykonania naprawy stropu nakazano Wspólnocie podstemplowanie stropu między I a II piętrem, nadając decyzji w zakresie tego obowiązku rygor natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W decyzji wskazano, iż napraw należy dokonać według wskazań i pod kierunkiem osób uprawnionych, dokumentując przebieg robót w dzienniku budowy, a po ich zakończeniu powiadomić organ wydający decyzję. Od powyższej decyzji odwołał się T.K. i K.K. reprezentowana przez T.K.. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie zebranego materiału dowodowego i zapoznaniu się z odwołaniem stron, cytując przepis art. 61 oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) stwierdził, że mając na uwadze udokumentowany zły stan techniczny budynku przy ul. [...] w W., który może zagrażać życiu i zdrowiu ludzi oraz mieniu (strop pomiędzy I i II piętrem grozi zawaleniem) należało wydać decyzję nakazująca usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku przy ul. [...] w W.. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu organ wskazał, że nakaz usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego może być skierowany wyłącznie do właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego niezależnie od tego czy to jego działanie lub zaniechanie było źródłem powstałych nieprawidłowości. Jeżeli, tak jak w omawianym przypadku obiekt budowlany objęty jest współwłasnością obowiązki określone w art. 66 Prawa budowlanego należy kierować do wszystkich współwłaścicieli obiektu. Wspomniana norma prawna nie daje możliwości orzekania o podziale kosztów wykonania obowiązku między poszczególnymi współwłaścicielami. W postępowaniu prowadzonym w tym trybie nie ma zatem znaczenia przy orzekaniu, który z współwłaścicieli budynku odpowiada za niewłaściwy stan techniczny. Przepis art. 61 Prawa budowlanego tworzy obowiązek dbania o odpowiedni stan techniczny budynku dla wszystkich współwłaścicieli, zatem organ orzekając w trybie art. 66 nie może dokonywać wyboru, na którego współwłaściciela obowiązek nałożyć. W przedmiotowej sprawie wszystkie obowiązki dotyczą części wspólnych budynku przy ul. [...] w W.. Ściany zewnętrzne mieszkań stanowią część wspólną budynku, zatem obowiązek usunięcia ich niewłaściwego stanu technicznego obciążają wspólnotę mieszkaniową budynku. Podkreślił, iż skierowanie obowiązku do wszystkich współwłaścicieli obiektu budowlanego nie wyklucza wykonania całości obowiązków tylko przez jeden z zobowiązanych podmiotów. Strony zobowiązane mogą się w tej kwestii porozumieć. Faktyczne wykonanie nakazanych decyzją obowiązków leży poza zainteresowaniem organów nadzoru budowlanego. Z punktu widzenia organów nadzoru budowlanego istotne jest aby nakaz odniósł skutek. Brak takiego skutku spowoduje wszczęcie wobec zobowiązanych podmiotów postępowania egzekucyjnego, w którym mogą zostać nałożone na te podmioty środki egzekucyjne celem przymuszenia do wykonania nakazu. Strona, która uważa, że poniesione przez nią koszty z tytułu wykonania obowiązku powstały nie z jej winy może dochodzić roszczeń od sprawcy powstałych szkód na drodze cywilnoprawnej przez sądami powszechnymi. Sprawy tego rodzaju leżą poza zakresem właściwości organów administracji publicznej w tym nadzoru budowlanego. Organ nadzoru budowlanego jest zobligowany, w postępowaniu administracyjnym, do ustalenia stanu technicznego obiektu budowlanego i wydania nakazu przywrócenia obiektu do stanu sprawności technicznej jeżeli będzie tego wymagał a nie do ustalania osób odpowiedzialnych za powstałe nieprawidłowości i stopnia ich winy. Odnośnie zarzutu zaniechania zebrania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wszystkich dowodów w sprawie – książki obiektu budowlanego oraz protokołów przeglądu technicznego organ wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się, skierowane do członków Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w W., żądanie wydania dokumentacji poświadczającej stan techniczny budynku, zatem zarzut ten jest chybiony. Ponadto zarzuty dotyczące sposobu przeprowadzenia oględzin nie odbierają zdaniem organu mocy tej czynności dowodowej tym bardziej, iż T.K. podpisał protokół z oględzin bez wniesienia uwag. Kwestia, czy budynek przy ul. [...] w W. jest budynkiem mieszkalnym jest bez znaczenia w niniejszym postępowaniu, bowiem nakaz oparty na art. 66 Prawa budowlanego, jest wydawany w stosunku do obiektu budowlanego. W świetle art. 3 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego budynek jest obiektem budowlanym. Niezależnie od powyższego, z wypisu z rejestru gruntów z dnia 14.01.2010r., wynika, iż nieruchomość, na której znajduje się budynek kwalifikowana jest jako tereny mieszkaniowe. Nadto poruszona w piśmie uzupełniającym odwołanie z dnia 18.03.2010r. sprawa uszkodzeń kanalizacji deszczowej była przedmiotem odrębnego postępowania rozstrzygniętego decyzją D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. Nr [...]. Jakkolwiek organ I instancji przed wydaniem decyzji nie zawiadomił stron o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, to z uwagi na jednoznaczne ustalenia dokonane w trakcie oględzin, potwierdzające bardzo zły stan techniczny budynku stwarzający zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi oraz mienia, organ uznał, iż uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. W związku z powyższym organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. z dnia [...]r. Nr [...], przesuwając jedynie termin wykonania obowiązków usuwających nieodpowiedni stan techniczny budynku przy ul. [...] w W. do dnia 31.12.201 Or. ze względu na jego upływ w trakcie orzekania w trybie odwoławczym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję wniósł T.K. oraz K.K., żądając jej uchylenia oraz stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji. Nadto skarżący wnieśli o zobowiązanie organów do wydania decyzji o zakazie użytkowania budynku przy ul. [...] w W. oraz zobowiązanie do natychmiastowego wykonania naprawy instalacji deszczowej /burzowej/ zlokalizowanej na określonych działkach. Skarżący podnieśli, że skoro organy wydały już w sprawie przedmiotowej nieruchomości decyzje o nr: 140/2005, 331/2005, 332/2005 i 333/2005, które są nadal aktualne, lecz nie zostały wykonane, to w ocenie skarżących winien być wydany zakaz użytkowania w/w obiektu. Do chwili wnoszenia skargi nie została opracowana ekspertyza zgodnie z decyzją PINB nr 140/2005, w tym inwentaryzacja. Zdaniem skarżących decyzja organu I instancji Nr 109/2010 zawiera tylko część usterek technicznych, które organ I instancji winien był ustalić za pośrednictwem rzeczoznawcy. Równocześnie skarżący wyjaśnili, że z ich strony wykonana została taka inwentaryzacja jak i ekspertyza, natomiast dokumentacja taka nie została sporządzona przez Gminę W. w części obiektu stanowiącego jej własność. W ocenie skarżących podejmowane przez organy czynności są jedynie czynnościami pozorowanymi. W dniu 19 kwietnia 2011r. wpłynęło do Sądu pismo skarżących z dnia 15 kwietnia 2011r. wraz z plikiem dokumentów /50 kart/ oraz operatem szacunkowym z dnia 18.08.2008r. /39 kart/. Tak z tegoż pisma, jak i kolejnego pisma skarżących z dnia 2 maja 2011r. w którym wnoszą m. innymi o, cyt. "...rozpoznanie skargi przez skład sędziowski o narodowych polskich patriotycznych poglądach..." – wynika, że podtrzymują argumenty i zarzuty dotychczas podnoszone. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. 153, poz.1269/ w związku z art.3 § 2 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./- zwaną dalej p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art.145 lub art.151 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a., nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy stwierdził, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt.1 lit.a i c p.p.s.a., co powoduje, iż decyzje te podlegają usunięciu z obrotu prawnego. Naruszenie to dotyczy przede wszystkim zastosowanego w sprawie przepisu prawa - art. 66 ust. 1, w związku z art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903, ze zm.), poprzez niewłaściwe określenie adresata decyzji. Niewątpliwe jest w sprawie, że kontrolowane postępowanie administracyjne toczyło się według przepisów Rozdziału 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane zatytułowanego "Utrzymanie obiektów budowlanych". Według art. 61 Prawa budowlanego właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2, który z kolei i stwierdza, że obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem, wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych ani sprawności technicznej. Stosownie zaś do treści art. 66 tej ustawy, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Analiza treści przytoczonych wyżej przepisów, w powiązaniu z treścią art. 62 i art. 70 Prawa budowlanego, prowadzi do wniosku, że adresatem konkretnych czynności nakazanych przez organ w trybie art. 66 może być tylko właściciel lub zarządca obiektu budowlanego, ponieważ utrzymania obiektów budowlanych dotyczą przepisy Rozdziału 6 Prawa budowlanego. Zgodnie zaś z legalną definicją zawartą w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno- użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt malej architektury. Skoro zatem przytoczony wyżej przepis art. 66 Prawa budowlanego stanowił podstawę prawną rozstrzygnięcia, nałożenie obowiązków naprawczych mogło nastąpić jedynie na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, w tym przypadku budynku położonego w W. przy ul. [...]. Jest bowiem w sprawie niesporne, że przedmiotowy budynek stanowi współwłasność, a wszyscy współwłaściciele tworzą Wspólnotę Mieszkaniową (skarżący jest współwłaścicielem lokalu nr 2). W sytuacji współwłasności obiektu budowlanego, obowiązek utrzymania tego obiektu w należytym stanie technicznym i estetycznym ciąży na wszystkich współwłaścicielach łącznie lub na zarządcy. Nie można obciążyć tym obowiązkiem jednego ze współwłaścicieli nawet wówczas, gdyby tylko, on ponosił winę za zaistniały stan rzeczy. Wydając decyzję na podstawie ust. 1 wskazanego przepisu organ nadzoru budowlanego nie kieruje się również wielkością udziałów we współwłasności. Wszelkie zaś spory pomiędzy współwłaścicielami wynikłe na tym tle, łącznie z problemem rozliczenia związanych z tym kosztów, nie należą do administracyjnej drogi postępowania i podlegają kognicji sądów powszechnych (por. wyrok NSA z dnia 24.01.2002 r., sygn. akt IV SA/427/00, Wspólnota z 2002 r., nr 8, poz. 51, także: E. Radziszewski, Komentarz do art. 61 Prawa budowlanego, LexPolonica). W okolicznościach niniejszej sprawy dla prawidłowego określenia adresata nakazu z art. 66 Prawa budowlanego odwołać się należy do ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 i 2 tej ustawy, w razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali. Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Natomiast według art. 6 zd. pierwsze wskazanej ustawy, ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa powstaje zatem ex lege, z chwilą wyodrębnienia lokali w budynku mieszkalnym w sposób określony w ustawie o własności lokali. W orzecznictwie administracyjnym przyjmuje się (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 maja 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 752/2004), że obowiązki wynikające z art. 61 i art. 66 związane z utrzymaniem należytego stanu technicznego obiektu budowlanego, w którym istnieje wspólnota mieszkaniowa, powinny być nałożone właśnie na ten podmiot, jednakże mając na uwadze przepis art. 18 ustawy o własności lokali, to stanowisko czy wspólnota mieszkaniowa powinna być adresatem decyzji w przedmiocie nałożenia obowiązków na podstawie art. 66 ustawy - Prawo budowlane zależy od tego, czy sprawuje ona zarząd nieruchomością wspólną czy też nie zachodzą okoliczności wyłączające powierzony ustawowo wspólnocie, działającej poprzez swoje organy, zarząd nieruchomością wspólną (art. 18 ust. 3). Stosownie bowiem do art.18 ust.1 ustawy o własności lokali, właściciele lokali mogą w umowie określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej. Wskazać w tym miejscu należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 lipca 2007r., sygn. akt II OSK 1001/06 wyraził pogląd, w pełni podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że co prawda, stosownie do art.19 ustawy o własności lokali, jeżeli liczba lokali w określonym budynku, i to zarówno lokali wyodrębnionych, jak i niewyodrębionych jest mniejsza niż siedem do zarządu nieruchomością wspólną mają zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego i kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności, to nie oznacza to jednak, iż w takim przypadku wyłączony jest art.18 ustawy. Właściciele tych lokali i tak mogą powierzyć zarząd tą nieruchomością osobie fizycznej lub prawnej. Zarząd w myśl art.21 ust.1 w/w ustawy – kieruje sprawami wspólnoty i reprezentuje ją na zewnątrz. W niniejszej sprawie, organ I instancji nie wyjaśniając powyższej kwestii, wykonanie określonych obowiązków opisaną wyżej decyzją z dnia [...]r., Nr [...] nałożył na Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...] w W., przy czym określając adresata tej decyzji, jedynie ogólnie wymienił tę Wspólnotę, nie wymieniając natomiast właścicieli których lokale wchodzą w skład tejże nieruchomości /por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 20.06.2008r., sygn.akt II S.A./Ke 227/08, LEX nr 510186/ . Nieprawidłowości tych nie dostrzegł organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. Tymczasem nieprecyzyjne określenie strony postępowania może mieć wpływ na wynik sprawy, z uwagi na przeszkody jakie może spotkać ewentualna egzekucja obowiązków wynikających z decyzji. Stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania w zakresie obowiązku precyzyjnego oznaczenia jego strony w decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.) musiało prowadzić do uchylenia przez Sąd decyzji organów obu instancji. Niezależnie od podniesionej kwestii wskazać należy, iż organy administracyjne obowiązane są w toku prowadzonego postępowania do jak najpełniejszego zebrania i oceny materiału dowodowego. Zauważyć należy, że strona skarżąca już w postępowaniu przed organem I instancji kwestionowała ustalenia faktyczne dokonane w trakcie przeprowadzonych oględzin w dniu 1 lutego 2010r., kwestionując sposób przeprowadzenia tych oględzin, poprzez uniemożliwienie skarżącemu wzięcia udziału w oględzinach lokali mieszkalnych nr 2 i 4. W okolicznościach niniejszej sprawy, uniemożliwienie skarżącemu wzięcia udziału w przeprowadzeniu dowodu z powyższych oględzin, gdy przedmiotem tych oględzin była ocena stanu technicznego części wspólnych obiektu – budynku /co potwierdza tak organ odwoławczy, jak i określone przez organ I instancji nakazy zawarte w pkt.2 i 3 wydanej decyzji z dnia [...]r., Nr [...]/ - stanowi naruszenie zagwarantowanych praw, a w konsekwencji naruszenie art.10§1, 81 i 85 k.p.a. oraz art. 32 ust.1 Konstytucji R.P., zgodnie z którym wszyscy są wobec prawa równi, wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Potwierdzeniem tegoż stanowiska jest orzecznictwo Naczelnego Sadu Administracyjnego, które przyjmuje, że zachowanie wymagań określonych w art.79 i 81 k.p.a. jest bezwzględnym obowiązkiem organów administracji. Uchybienie tym przepisom w szczególności jeżeli przeprowadzone bez udziału strony i kwestionowane przez nią dowody stanowiły podstawę rozstrzygnięcia sprawy uznać należy za naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie danej sprawy/por. wyrok NSA z dnia 22.11.2006r., sygn.akt II OSK 375/06, LEX nr 321513/. Nadto istotne jest w niniejszej sprawie i to, że z akt sprawy oraz z nadesłanej przez skarżącego bardzo obszernej dokumentacji zdaje się wynikać, iż stan techniczny przedmiotowego budynku przy ul. [...] w W. był przedmiotem zainteresowania orzekających w niniejszej sprawie organów już co najmniej od roku 2005. Świadczy o tym chociażby wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie wałbrzyskim w dniu 25 listopada 2005r. postanowienie Nr [...], w którym organ powołując się na przepis art.62 ust.3 Prawa budowlanego zażądał od Gminy W., K.K. i T.K. – członków Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w W., cyt: " ...przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego budynku przy ul. [...] w W. sporządzonej przez rzeczoznawców budowlanych spełniających warunki określone w art.12 ust 7 ustawy Prawo budowlane powołanej we wstępie do niniejszej decyzji. Ekspertyza powinna określić stan techniczny budynku i wskazać jakie roboty budowlane i instalacyjne powinny być wykonane w celu doprowadzenia obiektu do stanu określonego w art. 5 ust 2 i w art. 5 ust. 1 pkt 1-7 ustawy Prawo budowlane. W szczególności ekspertyza powinna wskazać, czy spełnione są wymagania podstawowe w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania. Ekspertyzę należy przedstawić w terminie do 30 marca 2006 r. ..." Powyższa okoliczność choć istotna w niniejszej sprawie, została całkowicie pominięta przez orzekające w niniejszej sprawie organy. Organy w żadnym momencie wydanych decyzji nie odniosły się do nałożonego w/w postanowieniem obowiązku, a tym samym do wszczętego już co najmniej w 2005r. postępowania prowadzonego w trybie przepisów /jak ma to miejsce również w niniejszej sprawie/ Rozdziału 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, zatytułowanego "Utrzymanie obiektów budowlanych". Wprawdzie nałożenie przez organ w trybie w/w art.62 ust.3 Prawa budowlanego obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej ma charakter wyłącznie dowodowy, niemniej jednak opisane wyżej postanowienie wskazywałoby, że przedmiotowa ekspertyza stanu technicznego budynku przy ul. [...] w W., stanowić będzie dopiero materiał dowodowy, pozwalający temuż organowi na rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, czyli wydania decyzji administracyjnej. Z akt zaś sprawy nie wynika, by postepowanie w którym wydano opisane wyżej postanowienie zostało zakończone /art.104 k.p.a./, gdy zaś wydana w niniejszej sprawie decyzja organu I instancji z dnia [...]r., Nr [...], utrzymana w mocy zaskarżona decyzja z dnia [...]r., Nr [...] – rozstrzygnięcie swe oparła na ustaleniach oględzin budynku przy ul. [...] w W., które miały miejsce w dniu 1 lutego 2010r. Stwierdzić zatem należy, że organ odwoławczy pomijając powyższą kwestię, w konsekwencji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, niewątpliwie naruszył nie tylko przepis art.107 § 3 k.p.a., lecz świadczy to także o naruszeniu przepisów procedury administracyjnej /art. 7, art. 77 § 1 oraz art.80 k.p.a./ i dokonaniu w sposób wybiórczy oceny materiału dowodowego. Zaniechanie organu w tym zakresie pozwala na stwierdzenie, że w rozpatrywanej sprawie nie został ustalony należycie stan faktyczny sprawy, jakiego zaś wymaga zastosowanie art.66 Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, przyjmując, że wydane zostały z naruszeniem w/w przepisów prawa, a uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie organy zastosują się do wskazań zawartych w wyroku. H.B.2.06.2011r.