II SA/Wr 54/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: Kinga Bilska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 marca 2019 r. sprawy ze skargi B. C. i F. C. na decyzję Wojewody D. z dnia (...) grudnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej I. oddala skargę w całości; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adwokata Wojciecha M. kwotę 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, w tym 55,20 zł podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...) Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę P. S. obejmujące: rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej przy ulicy K. (...) we W. Pismem z dnia 4 sierpnia 2017 r. odwołanie od powyższej decyzji wnieśli F. C. i B. C., w którym wyjaśnili, że przedstawiony projekt budowlany nie rozwiązuje problemu "zajęcia kominów" (należących do odwołujących, zajętych przez inwestora), które są przedmiotem toczącego się postępowania: sądowego i administracyjnego. Odwołujący podkreślili również, że wcześniejsze prace remontowe doprowadziły do pęknięć, a zainstalowanie klimatyzacji "powoduje wibracje budynku". Budynek na przedmiotowej nieruchomości został okopany, przy wykonywaniu izolacji pionowej wykonano drenaż ceramiczny a wody gruntowe skierowano na budynek odwołujących. Odwołujący podkreślają, że rozbudowa miałaby doprowadzić do zacienienia i zawilgocenia ich budynku. W piśmie odwołujący wnioskowali o " przedstawienie projektu budowlanego obejmującego kompleksowo całą nieruchomość K. (...)z uwzględnieniem interesów’ odwołujących, w celu wyeliminowania "problemu zaczadzania" odwołujących "przez nielegalne wpięcie się" inwestora ‘ w kominy" odwołujących. Pismem z dnia 4 października 2017 r. w przedmiotowej sprawie odwołujący wystosowali ponaglenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Pismem z dnia 23 października 2017 r. inwestor odniósł się do twierdzeń zawartych w odwołaniu. Jego zdaniem argumenty przytoczone w odwołaniu nie mają wpływu na nowoprojektowaną część budynku, gdyż jest to budynek nie opierający się konstrukcyjnie na fundamentach i bryle starego budynku. Inwestor wskazuje również, że budynek jest nieprzerwanie użytkowany od lat 70 XX wieku przez kolejnych właścicieli. Decyzją z dnia (...) grudnia 2017 r. nr (...) Wojewoda D. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r. , poz. 1332, z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 4 spełnienie wymagań z ustępu 1 tego artykułu oraz warunku określonego w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego ( złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) powoduje, że właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Kolejno organ podkreślił, że niewielka część obszaru inwestycji położona jest na terenie, na którym obowiązuje Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nieruchomości przejętych od wojsk Federacji Rosyjskiej obejmujący tereny we W. przy ul. W. K. (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...) i ul. B. T. nr (...), (...), (...), (...), (...), zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej W. nr (...) z dnia (...) marca 1998 r. (zwanej dalej uchwałą). Przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana na terenie oznaczonym symbolem MN, który dopuszcza zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Niniejsza inwestycja obejmuje rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej. Tym samym spełnione zostały przez inwestora, warunki dotyczące funkcji planowanej inwestycji. W § 3 uchwały zawarto ogólne zasady zagospodarowania nieruchomości objętych planem, w tym dopuszczenie rozbudowy istniejących budynków. W § 5 uchwały zawarto ustalenia szczegółowe dla poszczególnych jednostek. W pierwszym zdaniu akapitu poświęconego jednostce MN2 przewidziano dołączenie działki nr (...), (...), obręb O. do nieruchomości przy ul. K. nr (...). Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zawartymi w tym przepisie ustaleniami. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że na przeważającej części obszaru inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ostateczną decyzją Prezydenta W. nr (...) z dnia (...) października 2016 r., ustalono warunki zabudowy dla terenu położonego przy ul. K. (...) we W., oznaczonego geodezyjnie jako działka nr (...) i (...), (...), obręb O. – dla inwestycji obejmującej rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej i zagospodarowania terenu (dalej : decyzja). Organ wymienił ustalenia dotyczące zabudowy i zagospodarowania terenu zawarte w decyzji lokalizacyjnej. W ocenie Wojewody inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie rodzaju zabudowy ( rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego). Zachowano również wyznaczoną w decyzji nieprzekraczalną linię zabudowy, nie przekroczono wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek nr (...) i (...). Szerokość elewacji frontowej od strony działki drogowej wynosi 15 m i mieści się w ww. dopuszczonym zakresie. Inwestycja jest zgodna z decyzją. Ponadto projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z ustaleniami przepisów, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Niniejsza inwestycja jest zgodna z § 12 wymienionego wyżej rozporządzenia, stanowiącego, że minimalna odległość dla usytuowania budynków ze ścianami z otworami okiennymi względem granicy działki wynosi 4m. Organ podkreśla również, że niniejsza inwestycja nie będzie wpływała negatywnie na zapewnienie naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi znajdujących się w budynkach istniejących na sąsiednich nieruchomościach, ponieważ obszar oddziaływania budynku nie ulegnie zmianie. Zachowane zostały również warunki dotyczące dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej. Kolejno organ podkreślił, że przedłozony projekt budowlany jest kompletny, posiada uzgodnienie przyłączenia do sieci gazowej, opinię geotechniczną warunków posadowienia przedmiotowej rozbudowy, informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenie o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi zaświadczeniami potwierdzającymi wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. W dalszej kolejności organ odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Wojewoda D. wskazał, że przedmiotowy projekt budowlany nie przewiduje zmian w dotychczasowych przewodach kominowych, ani nie zamierza wykorzystywać dotychczasowych przewodów do odprowadzania spalin. Organ przywołał decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2017 r. nr (...), w której nakazano odwołującym się usunięcie zagrożenia i stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu). Odnosząc się do uwag dotyczących pęknięć w budynku oraz okopania budynku, organ wskazał, że przedmiotem rozstrzygnięcia od którego wniesiono odwołanie jest zgodność projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami, a nie sposób prowadzenia robót budowlanych (co jest kompetencją organów nadzoru budowlanego). Dalej podkreślono, że w protokole kontroli z dnia 17 października 2017 r. stwierdzono brak podcięcia ścian oraz brak spękań czy zarysowań. Hipotezy dotyczące zacienienia i zawilgocenia budynku odwołujących nie są podparte wiarygodnymi analizami ( sporządzonymi przez osoby posiadające specjalistyczne uprawnienia), które skutecznie podważyłyby ustalenia autorów projektu budowlanego. Pismem z dnia 10 stycznia 2018 r. F. C. i B. C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pismo zatytułowane "sprzeciw od decyzji z dnia (...) grudnia 2017 r. nr (...)" utrzymującej w mocy decyzję w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej. W piśmie tym zakwalifikowanym jako skarga skarżący wskazują, że budynek przy ulicy K. (...) został zdewastowany ( kilka razy został zalany, podpalony został dach budynku, zawłaszczono i uszkodzono kominy wraz ze ścianą dzielącą budynki, a stanowiące własność skarżących). Zostały wydarte wkłady kominowe w kominach nr 4 oraz 9 ( skarżący na własny koszt musieli ponownie zainstalować wkład w kominie nr 4). W budynku popękały również ściany i sufity, zniszczono ścianę przy kominie na parterze podcinając ją na instalację wodno – kanalizacyjną i kable elektryczne. Skarżący podkreślili również, że od czterech lat są zaczadzani, zadymiani, zagazowywani oraz monitorowani przez 24 godziny przez osiem kamer. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie jako niezasadne, powołując się na argumentację przywołaną w zaskarżonej decyzji . Pismem z dnia 2 marca 2018 r. skarżący wnieśli o zwolnienie z kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 14 marca 2018 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał skarżącym prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Dnia 29 czerwca 2018 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika z urzędu wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Pełnomocnik precyzując skargę stron, zaskarżył w całości decyzję Wojewody D. z dnia (...) grudnia 2017 r. nr (...) utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego przy ul. K. (...) we W.. Zaskarżonej decyzji, zarzucono: 1) naruszenie przez organ I i II instancji art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonych decyzji przy braku udziału strony postępowania tj. A. W.- W. zam. Przy ul. P. (...) we W., której nieruchomość graniczy bezpośrednio z nieruchomością przy ul. K. (...), będącej przedmiotem wydanych decyzji, co skutkuje naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Pełnomocnik wniósł: 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającą jej decyzji organu I instancji 2) na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, Ponadto wniósł: 3) na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. o wydanie postanowienia w przedmiocie wstrzymania w całości wykonania zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, 4) na podstawie art. 110 p.p.s.a. o zawiadomienie o toczącym się postępowaniu sądowym A. W. – W., jako stronę która dotychczas nie brała udziału w sprawie, 5) oraz na podstawie art. 250 p.p.s.a. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu. W uzasadnieniu pisma procesowego, wskazano, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są oprócz inwestora – właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania danego obiektu. Pani A. W. - W. jest właścicielem nieruchomości położonej przy ul. P. (...) we W., oznaczonej nr geodezyjnym (...), której południowa działka graniczy bezpośrednio z nieruchomością przy ul. K. (...) oznaczonej numerem geodezyjnym (...). Skarżący podkreślają, że z żadnego dokumentu z akt niniejszego postępowania nie wynika aby A. W. – W. brała udział w postępowaniu. W związku z tym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Podkreślono, że organ I instancji uznał Panią A. W. – W. za stronę w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dotyczącym tej samej nieruchomości przy ul. K. (...) we W., wznawiając na jej wyraźne żądanie postępowanie administracyjne postanowieniem nr (...) z dnia (...) czerwca 2018 r. Dnia 10 lipca 2018 r. do Sądu wpłynęło pismo A. W.- W. w którym oświadczyła, że popiera skargę B. i F. C. z dnia 26 czerwca 2018 r. oraz że chce brać udział w przedmiotowym postępowaniu sądowym od początku. Postanowieniem z dnia 25 lipca 2018 r. WSA odmówił dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym Pani A. W. – W., ze względu na brak interesu prawnego wnioskodawczyni w przystąpieniu do postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej przy ul. K. (...) we W. Pismem z dnia 17 sierpnia 2018 r. F. C. i B. C. przesłali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu dokumentację do przedmiotowej sprawy tj. protokół kontroli nr (...) i zawiadomienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia (...) lipca 2018 r., w którym poinformowano, że przedmiotowa skarga została uznana za bezzasadną. Skarżący wskazują, że powyższe dokumenty zawierają rozbieżności dotyczące powstałych spękań budynku związanych z bezmyślnym sposobem rozbiórki budynku, balkonu, garażu przy ulicy K. (...) za pomocą koparki. Skarżący poinformowali również, że fundamenty budynku nr (...) i (...) zostały wylane z gruzu betonowego. Rozkuwanie fundamentów przez P. S. za pomocą koparki spowodowało spękanie fundamentów i ścian po mojej stronie budynku. Skarżący podkreślili, że fundamenty pochodzą z 1972 roku oraz nie były zbrojone, a budynek przy ulicy K. (...) od 5 lat nie jest ogrzewany z powodu zawłaszczenia przez P. S. ciągów kominowych skarżących. Pismem z dnia 16 sierpnia 2018 r. A. W. – W. złożyła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego z dnia 25 lipca 2018 r. odmawiające dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym, żądając jego uchylenia i dopuszczenia jej do udziału w przedmiotowym postępowaniu. Dnia 12 września 2019 r. skarżący F. C. złożył do sądu pismo informacyjne wraz z załącznikami. Postanowieniem z dnia 21 listopada 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie A. W. - W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 lipca 2018 r. odmawiającym dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 , zwana dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu doszedł do wniosku, że zarzuty skargi nie mogą odnieść zamierzonego skutku, bowiem są bezzasadne a zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W ocenie Sądu, analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i stanowiska wywiedzionego przez organy, nie pozostawia wątpliwości, iż w sprawie niniejszej nie doszło do naruszenia prawa, które obligowałoby Sąd do wyeliminowania tegoż rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Kontrolowane rozstrzygnięcie jest prawidłowe i znajduje potwierdzenie w zgromadzonej w sprawie dokumentacji, odzwierciedlającej ustalony w sprawie stan faktyczny, jak i w przepisach prawa, w tym również prawa miejscowego obowiązujących w dacie wydania tegoż aktu indywidualnego. W ślad za prawidłowym stanowiskiem organów administracji, przypomnieć należy, iż materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowią przepisy powołanej już wcześniej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. A wśród nich przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei w przepisie art. 33 ust. 2 pkt 1-3 Prawa budowlanego, ustawodawca sprecyzował, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast w myśl art. 35 ust.1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2)zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy. Podkreślić trzeba, iż w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Z punktu widzenia niniejszej sprawy istotne jest, iż przytoczone regulacje znajdują zastosowanie również w przypadku rozbudowy obiektu budowlanego, stosownie bowiem do art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na nadbudowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami. Wspomniana dokumentacja podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu, analiza niniejszej sprawy pod kątem przywołanych uregulowań nie pozostawia wątpliwości, iż wymagania formalne, określone w cytowanych przepisach - niezbędne do wydania pozwolenia na budowę - zostały przez inwestora spełnione. Sąd nie dopatrzył się także uchybień w załączonym do wniosku projekcie budowlanym, który spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy (art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego). W tej sytuacji złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji. Lektura akt administracyjnych pozwala stwierdzić, że do projektu budowlanego dołączono oświadczenia osób uprawnionych (projektanta i osób sprawdzających), wynikające z wymogu art. 20 ust. 4 Prawa budowlane, że projekt inwestycji sporządzony został zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Uprawnienia tych osób potwierdzają odpowiednie dokumenty dołączone do projektu budowlanego. W aktach sprawy znajdują się wymagane opinie i uzgodnienia warunków oraz decyzja o warunkach zabudowy. W związku z powyższym Sąd oceniając zgodność projektu budowlanego z decyzją ustalającą warunki zabudowy nie dopatrzył się naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (projekt posiada wszystkie niezbędne opinie i uzgodnienia). Inwestycja nie powoduje pozbawienia osób trzecich dostępu do drogi publicznej, korzystania z wody i kanalizacji, energii oraz łączności. Mając na uwadze zarzuty zawarte w skardze Sąd stwierdza, iż nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż planowana inwestycja nie ma żadnego związku z tymi zarzutami. Przedmiotem niniejszego postępowania jest bowiem nowa inwestycja polegająca na rozbudowie budynku inwestora w środkowej części jego działki. Planowana rozbudowa nie opiera się konstrukcyjnie na "starym" budynku i nie graniczy z działką skarżących. Odnosząc się z kolei do podniesionego przez pełnomocnika skarżących zarzutu braku udziału w postępowaniu administracyjnym A. W.-W. jako strony postępowania, wskazać należy, że kwestia ta była przedmiotem postępowania wpadkowego przed tut. Sądem a następnie NSA z wniosku tej osoby o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. Oddalając wniosek, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie posiada ona interesu prawnego w niniejszej sprawie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej i zatwierdzenia projektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 listopada 2018 r. (sygn..akt II OZ 1152/18) oddalił zażalenie na to postanowienie. W postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega badanie, czy dochodzi, względnie czy może dojść do naruszenia interesów osób trzecich, a więc i interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednakże wyłącznie w aspekcie ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2004 r., sygn. IV SA 3483/02 ). Skoro zaś wymogi przewidziane tymi przepisami zostały zachowane, to nie mogą przynieść oczekiwanego rezultatu argumenty o naruszeniu interesów osób trzecich. Przy czym stwierdzić należy, że właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 prawa budowlanego. Treść art. 35 ust. 4 ustawy prawo budowlane wyraźnie wskazuje na ograniczone kompetencje organu prowadzącego postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną, nie pozostaje w gestii uznania organu administracji. W ocenie Sądu organ odwoławczy dokonał sprawdzenia warunków określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 prawa budowlanego i był na mocy art. 35 ust. 4 zobowiązany do wydania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie o wynagrodzeniu pełnomocnika przyznanego z urzędu wynika z przepisu § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3.10.2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. (Dz.U. z 208 r., poz. 1184 ze zm.).