II SA/Wr 54/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lipca 2018 r. wniosku A.W. – W. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w sprawie ze skargi F. Cz. i B. Cz. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej postanawia odmówić dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym. Pismem z dnia [...] r. (data wpływu do Sądu) A. W. – W.zgłosiła do Wojewódzkiego Sądu Admnistracyjnego, że popiera skargę B. i F. Cz. (sygn.akt II SA/Wr 54/18). Oświadczyła, że chce brać udział w postępowaniu sądowym, ponieważ jej nieruchomość położona przy ul. P. [...] na całej długości graniczy bezpośrednio z nieruchomością przy ul. K. [...] i stwierdziła – cyt.: "zatwierdzone pozwolenie na budowę ma i będzie miało niezwykle negatywny wpływ na komfort mojego życia w domu, który zamieszkuje od [...] roku, możliwość korzystania i uprawniania ogrodu (zaplanowany dom całkowicie zasłania mi słońce ) i wartość mojej nieruchomości." Dodała także, że w dniu [...] r. nie będzie przebywała we W. w związku z zaplanowanym wcześniej wyjazdem za granicę i prosi o powiadomienie jej o terminach rozpraw dotyczących ww. sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie podlega uwzględnieniu z uwagi na brak po stronie Wnioskodawczyni interesu prawnego w przystąpieniu do postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej przy ul. K.nr [...] we W. Na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r.,poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej - p.p.s.a., udział w charakterze uczestnika w postępowaniu przed sądem administracyjnym może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4 ustawy p.p.s.a., w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Postanowienie w tym przedmiocie sąd wydaje jednoosobowo na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego (art. 33 § 2 w związku z art. 16 § 2 ustawy p.p.s.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zasadniczą przesłanką dopuszczenia konkretnej osoby do postępowania sądowego, jest ustalenie, czy posiada ona interes prawny, na który mogłoby oddziaływać orzeczenie zapadłe w postępowaniu, do którego zgłasza się jako uczestnik. Pojęcie interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony, nie zostało ustawowo zdefiniowane. W orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że o tym, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny, i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje uprawnienia (zob. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1993 r., I Sa 1719/92, OSP 1994, z. 10, poz. 199 z aprobującą glosą P. Kucharskiego). Interes prawny to zatem taki interes, który jest chroniony przez prawo, a ochrona ta polega na możliwości żądania od organu administracji podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub usunięcia zaistniałego zagrożenia. Aby interes prawny mógł być zaspokojony, musi być on interesem osobistym, własnym, indywidualnym, znajdującym swoją podstawę w konkretnym przepisie prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych (por. J. Borkowski w. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 224 i n.). Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, w ramach którego podmiot jakkolwiek pozostaje bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak nie może wskazać przepisu prawa, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności od organu administracji. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że interes faktyczny to interes indywidualny, który nie został w żaden wyraźny sposób wzięty pod ochronę przez obowiązujące prawo (W. Jakimowicz, Publiczne prawa podmiotowe, Zakamycze 2000, s. 126). Stwierdzenie interesu prawnego polega na ustaleniu związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, wówczas nie można mówić o interesie prawnym strony, a więc także o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1876/99, niepubl.). Wnioskodawczyni nie wykazała, że wynik sprawy dotyczy jej interesu prawnego. We wniosku A. W. – W. nie powołała się na żaden przepis prawa materialnego, z którego mógłby wynikać jej interes prawny w uczestniczeniu w niniejszym postępowaniu. Przywołała jedynie okoliczność, że nieruchomość będąca jej własnością przy ul. P. [...] we W. bezpośrednio graniczy z nieruchomością inwestora i nie będzie mogła korzystać i uprawiać swojego ogrodu. Planowana inwestycja w jej przekonaniu spowoduje także zmianę wartości jej nieruchomości. Tak ujęty związek nie może stanowić źródła interesu prawnego. Może on być uznany wyłącznie za interes faktyczny. Z przedłożonych akt administracyjnych, w tym zatwierdzonego projektu budowlanego i zagospodarowania terenu wynika, że inwestycja polega na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] i [...], AM-[...], obręb O.. Z projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na mapie do celów projektowych w skali 1:500 wynika, że odległość najdalej rozbudowanej części budynku mieszkalnego do granicy z działką nr [...], na której zlokalizowany jest budynek mieszkalny Wnioskodawczyni (ul. P. [...]) wynosi ok. 8 m a do budynku mieszkalnego zlokalizowanego na tejże działce ok. 18-20 m. Planowana rozbudowa w miejscu dotychczasowego garażu jest parterowa (wg projektu - wysokość kalenicy 5,60 mb) i nie zwiększy wysokości istniejącego budynku mieszkalnego jednopiętrowego (wg projektu - wysokość kalenicy 8,50 mb). Jak wynika z projektu budowlanego (str.24) obszar oddziaływania nie ulega zmianie. W tych okolicznościach trudno jest dostrzec jakiekolwiek negatywne oddziaływanie planowanej inwestycji na nieruchomość wnioskodawczyni, zarówno w kontekście przesłaniania jak i zacieniania jej budynku mieszkalnego a tym bardziej braku możliwości "uprawiania" ogrodu. A. W. – W. ani nie wyjaśniła w jaki konkretnie sposób planowana rozbudowa wprowadzi ograniczenia w zagospodarowaniu jej nieruchomości, ani też nie wskazała jakie przepisy prawa stanowią podstawę do przyznania jej interesu prawnego w niniejszym postępowaniu. To, że skarżąca jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości, nie oznacza jeszcze, że nieruchomość ta niejako automatycznie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane ( przez obszar oddziaływania obiektu - należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu). W tych okolicznościach brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o dopuszczenie Wnioskodawczyni do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika i uznania, że legitymuje się interesem prawnym w rozumieniu art. 33 § 2 ustawy p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.