II SA/Wr 540/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA - Zygmunt Wiśniewski Sędzia WSA - Anna Siedlecka / sprawozdawca / Protokolant - Tomasz Słowik apl. prok. po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. i J. P. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę Sygn. akt IISA/Wr 540/03 1 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T., działając na podstawie art. 119 § 2 i art. 121 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu administracyjnym w administracji ( Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968), nałożył na E. i J.P. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu postanowienia wskazane zostało, że obowiązki samowolnie wykonanej lukarny w dachu budynku oraz odtworzenia podpiwniczonego tarasu w parterze budynku położonego w T. przy ul. A. K. [...] zostały nałożone decyzją Nr [...] z dnia [...]r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. i utrzymane w mocy decyzją D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r.(nr [...]). Upomnienie nr [...] z dnia [...]r. wzywające do wykonania ww. obowiązków doręczono zobowiązanemu w dniu [...]r. Obowiązek nie został wykonany. Na powyższe postanowienie E. i J. P. wnieśli zażalenie, w którym zarzucają że jest "niesprawiedliwe, przedwczesne, a przede wszystkim jest przestępcze". Podnoszą że "w [...] r. L. podpalił sporny budynek. Sprawę prowadziła Prokuratura w T ." M. L. w tym okresie nie był współwłaścicielem spornej nieruchomości, a więc nie przysługuje mu przymiot strony w toczącym się postępowaniu. Zarzucają że nigdy w tym budynku nie było podpiwniczonego tarasu, a to co organy nazywają lukarną w istocie nią nie jest, gdyż są to tylko cienkie ściany gipsowe zakrywające otwór. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, wskazując iż wobec niezrealizowania nakazu wynikającego z ostatecznego rozstrzygnięcia, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. wystosował w dniu [...]r. upomnienie wzywające do dobrowolnego wykonania nałożonego decyzją obowiązku w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia. Następnie w dniu [...]r. sformułowano tytuł wykonawczy i nadano klauzulę o skierowaniu tego tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej oraz wydano skarżone postanowienie Nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...]r. Nr [...]. Rozpoznając zażalenie organ odwoławczy stwierdził, że podniesione w zażaleniu kwestie dotyczą przede wszystkim merytorycznego rozstrzygnięcia Sygn. akt IISA/Wr 540/03 2 podjętego w związku z robotami budowlanymi wykonanymi w budynku mieszkalnym przy ul. A. K. [...] w T . Argumenty skarżących o nieakceptowaniu nałożonego obowiązku, nie mogą jednakże stanowić przedmiotu rozpoznania przez organ II instancji w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Przedmiotem bowiem postępowania prowadzonego przez organ II instancji jest ponowne rozpoznanie sprawy w zakresie objętym postępowaniem organu I instancji. Analiza materiału dowodowego pozwoliła ustalić organowi odwoławczemu, iż organ I instancji przeprowadził całe postępowanie nie dopuszczając się uchybień formalnych czy też proceduralnych. A zatem po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu do dobrowolnego wykonania obowiązku, organ I instancji prawidłowo skorzystał z przysługującego mu prawa i nałożył na E. i J. P. grzywnę w celu wyegzekwowania obowiązku rozbiórki lukarny. W skardze do Naczelnego Sadu Administracyjnego na powyższe postanowienie organu odwoławczego E. i J.P. wnoszą o jego uchylenie. Postanowieniu temu zarzucają naruszenie przepisów art. 1, 6, 7, 8, 28, 75, 77 i 81 Kpa i przepisów Prawa budowlanego , a to art. 1, art. 48 i art. 49 w związku z art. 103 pkt 1 i 2 oraz art. 347 Kodeksu cywilnego, w więc identyczne zarzuty jakie zawierają skargi w sprawie o sygn. akt IISA/Wr 1937/02 i w sprawie o sygn. akt IISA/Wr 541/03. W ogólności "zarzucają naruszenie całego porządku prawnego w tym zakresie." W uzasadnieniu skargi sięgają do roku [...] r. i okoliczności związanych z zaistniałym wówczas pożarem oraz wskazują, że nie ma dowodów, iż istniał wówczas podpiwniczony taras. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. po zapoznaniu się z zarzutami skargi nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje : Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270) -sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oparcie jej na innych kryteriach, np. celowości czy też słuszności, jest niedopuszczalne, jeżeli ustawa expressis verbis nie stanowi inaczej. Oznacza to, że Sąd administracyjny na skutek zaskarżenia działania organu nie przejmuje sprawy administracyjnej jako takiej do końcowego jej załatwienia, lecz ma jedynie skontrolować (ocenić) działanie tego organu. Z tego względu sąd Sygn. akt IISA/Wr 540/03 3 administracyjny, co do zasady, nie może zastępować organu administracji i wydawać końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Badając zatem zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem, Sąd nie dopatrzył się błędnej interpretacji i zastosowania przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...]r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w kwocie [...] zł jest zgodne z obowiązującym prawem. Zgodnie bowiem z art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ), grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym(§ 2).Grzywna jest więc środkiem o charakterze przymuszającym, której celem jest doprowadzenie do wykonania obowiązku pośrednio, poprzez dolegliwość nałożonej grzywny, która ma skłonić zobowiązanego do wykonania określonego obowiązku. Wysokość grzywny, stosownie do art. 121 § 2 powołanej ustawy, nie może przekroczyć kwoty 5.000 zł, z zastrzeżeniem § 5, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej 25.000 zł. Grzywny nakładane na osoby fizyczne łącznie nie mogą przekroczyć 10.000 zł(§ 3). Z akt sprawy wynika również, że zaskarżone postanowienie zostało poprzedzone upomnieniem wzywającym do dobrowolnego wykonania obowiązku, który nie został wykonany w zakreślonym przez organ terminie. W tych warunkach Sąd nie dopatrzył się naruszeń ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ze strony organów administracyjnych zarówno co do zastosowania rodzaju środka egzekucyjnego, jak również w zakresie wysokości nałożonej grzywny. Wskazać przy tym należy, że zarzuty skargi są niesłuszne, gdyż wymienione przez skarżących przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i przepisy Prawa budowlanego oraz przepis art. 347 Kodeksu cywilnego, których naruszenie zarzucają skarżący, nie mają w rozpoznawanej sprawie zastosowania. Sygn. akt IISA/Wr 540/03 4 Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd oddalił skargę.