II SA/Wr 543/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Anna Siedlecka (sprawozdawca), Asesor WSA Olga Białek, Protokolant Katarzyna Grott, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 lutego 2008r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę Burmistrz Miasta i Gminy R. decyzją z dnia [...] Nr [...] , działając na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 46a ust. 7 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 62, póz. 627 z późniejszymi zmianami), określił środowiskowe uwarunkowania zgody dla Spółki A w T. na realizacje przedsięwzięcia pn. "Eksploatacja złoża melafiru T - G. [...] " na działce Nr [...] we wsi T. . Od decyzji tej odwołanie wniósł Zakład B w W. . Odwołujący podniósł, że w decyzji ustalono transport przerobionego surowca poprzez odtworzenie drogi kolejowej. Tymczasem skarżący jest właścicielem nieruchomości, na której przebiegała linia kolejowa, z którym nikt dotychczas nie uzgadniał warunków wykorzystania pozostałych elementów linii kolejowej . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło pkt l tiret 12 zaskarżonej decyzji, a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję. Na wskazana decyzję skargę wniósł Zakład B powtarzając zarzut posiadania tytułu własności do nieruchomości, po której ma się odbywać transport urobku z wykorzystaniem odtworzonej linii kolejowej. Wyrokiem z dnia 20 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 775/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję, jednakże z innych powodów niż podniesione przez skarżącego. Zdaniem Sądu przepis art. 138 k.p.a zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć podejmowanych przez organ odwoławczy. Organ ten może utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję, może ją uchylić w całości lub w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy, może umorzyć postępowanie pierwszej instancji lub postępowanie odwoławcze, może wreszcie uchylić decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ograniczenie się więc organu odwoławczego do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji zdaniem Sądu naruszyło ten przepis. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] Nr [...], działając na podstawie art. 138 § l pkt l k.p.a , w związku z art. 46a, art. 48, art. 53 i art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, póz. 627 ze zm.) uchyliło pkt l tiret 12 i tiret 14 zaskarżonej decyzji i w tym zakresie umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji, w pozostałym zaś zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 56 ust. l ustawy o ochronie środowiska właściwy organ, którym stosownie do art. 46a ust. 7 pkt 4 jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta, wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ określa: 1) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, 2) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, 3) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, 4) wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii, 5) wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko, 6) w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. l - stwierdzenie konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, (art. 56 ust. 2). Charakterystyka całego przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 56 ust. 3). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia. Uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa oraz informacje dotyczące konieczności wykonania analizy porealizacyjnej, o której mowa w ust. 4 pkt 2 (art. 56 ust. 7 i ust. 8). Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się na treść art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego wskazało, iż obowiązkiem organu pierwszej instancji było dokonanie wszechstronnej i wnikliwej oceny materiału dowodowego z uwzględnieniem wszystkich okoliczności mogących mieć zastosowanie w sprawie, kierując się przy tym interesem społecznym i słusznym interesem obywatela. W ocenie organu odwoławczego w rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji zebrał i wnikliwie rozpatrzył materiał dowodowy. Organ uzyskał wymagane prawem uzgodnienia, uwzględnił wnioski wynikające z tych uzgodnień i raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Sporządzony dla wnioskowanego zamierzenia raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wykazał zdaniem organu odwoławczego, że teren górniczy przedsięwzięcia położony jest na gruntach wsi T. . W granicach terenu górniczego znajdują się obiekty mieszkalno gospodarcze, które znajdują się w odległości około 100 m od granic obszaru górniczego. Oznacza to, że przewidywane wpływy działalności zakładu górniczego, a przede wszystkim roboty strzałowe mogą objąć zabudowania mieszkalne. W celu wyeliminowanian takich zagrożeń zalecono teren górniczy oznaczyć tablicami ostrzegawczymi. Działalność produkcyjna jak wskazał dalej organ odwoławczy projektowanej instalacji będzie wiązać się z emisją zanieczyszczeń do powietrza i hałasu. Poprzez zastosowanie rozwiązań technologicznych niekorzystne emisje będą zminimalizowane do wielkości zgodnych z obowiązującymi przepisami. W tym celu inwestor zamierza zainstalowanie centralnych urządzeń odpylających, stosować maszyny i urządzenia o niskim poziomie generowanego hałasu, wyeliminowanie pracy nocnej, stosowanie zraszania miejsc transportowych powodujących emisje pyłów. Wykonane obliczenia emisji i rozprzestrzeniania się hałasu wykazały, że zasięg ponadnormatywnego hałasu w porze dziennej nie obejmuje obszarów podlegających ochronie przeciwhałasowej. Dopuszczalny poziom hałasu w środowisku dla hałasów przemysłowych wynoszą 55 dB(A) dla pory dziennej podczas, gdy maksymalny poziom emitowanego hałasu na granicy działki obszaru chronionego wyniesie 47,0 dB(A). Pełny zakres obliczeń poziomu substancji w powietrzu dla obszaru wokół projektowanej instalacji wykazał, że uzyskanie wielkości stężeń dla każdego zanieczyszczenia nie przekroczą dopuszczalnych wartości stężeń. Najwyższa wartość opadu pyłu wyniesie 20,381 g/m2 rok, przy dopuszczalnym opadzie pyłu 200 Mg/km2 rok. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zaskarżona decyzja odpowiada także treści przepisu art. 56 ustawy Prawo ochrony środowiska i zawiera warunki jakie będzie musiał spełnić inwestor w projekcie budowlanym i po realizacji inwestycji. W szczególności określono wymagania dotyczące ochrony środowiska. W postępowaniu administracyjnym zapewniono udział społeczeństwa. Zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania, ogłoszono w prasie o wszczęciu postępowania i wyznaczono termin do składania uwag i wniosków. Jednakże jak wskazał dalej organ odwoławczy pomimo takich ustaleń, zarzut odwołania jest zasadny. Jak podkreślił organ odwoławczy na etapie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć, wydanie decyzji środowiskowych uwarunkowaniach nie jest bowiem uzależnione od zgody lub braku zgody innej strony postępowania administracyjnego. W tym jak i w każdym innym postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Oznacza to, że organ administracji publicznej nie może wydać decyzji odmownej, jeżeli nie byłaby ona sprzeczna z prawem i nie naruszałaby chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, póz. 717 z późn. zm.) każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego posiada tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Należy wyjaśnić, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie narusza prawa własności ani nie daje też inwestorowi żadnych praw do terenu potencjalnego zainwestowania. Określa natomiast jedynie wpływ przedsięwzięcia na środowisko i wymagania jakie powinny być spełnione, aby minimalizować skutki negatywnego wpływu czynników szkodliwych. Nie pozwala ona także na rozpoczęcie jakichkolwiek prac budowlanych. W myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, póz. 2016 z późn. zm.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W badanym przypadku jak podkreślił organ II instancji wnioskodawca będzie musiał zatem wykazać, iż taki tytuł prawny posiada do działki, przez którą biegnie droga kolejowa. Do obowiązków organu odwoławczego należy kontrola zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego i w tym zakresie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie jest związane granicami odwołania. Zdaniem organu odwoławczego pomimo stwierdzenia, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie narusza prawa własności, zarzut skarżących jest zasadny, jednakże nie z powodu braku uzgodnienia z właścicielami terenu odtworzenia linii kolejowej, lecz ze zbytnią konkretyzacją rozwiązania przyjętego przez organ pierwszej instancji na tym etapie postępowania. Narzucanie inwestorowi określonego sposobu transportu, poprzez określenie nie tylko środka transportu, ale także konkretnej trasy przebiegu tej linii jest niezasadne na etapie ustalania środowiskowych uwarunkowań zgody. Godzi to również w zasadę swobody gospodarczej, w myśl której zakazane jest tylko to co wynika z przepisów prawa. W tej sytuacji narzucanie inwestorowi konkretnej trasy transportu należało uznać za działanie niezgodne z przepisami prawa tym bardziej, że ze zgromadzonego materiału dowodowe wynika, iż inwestor czyni starania zmierzające na transport urobku w kierunku odwrotnym tj. do granicy państwa. Ponadto zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, póz. 2086 z późn. zm.) drogi publiczne ze względu na ich dostępność dzielą się na drogi ogólnodostępne i drogi o ograniczonej dostępności w tym autostrady i drogi ekspresowe. Drogi ogólnodostępne to drogi publiczne, z których maja prawo korzystać wszyscy użytkownicy bez względu na ich status prawny, rodzaj pojazdu itp. Do takiego rodzaju dróg należą drogi powiatowe. Oznacza to zdaniem organu odowławczego, że ustalenie w pkt l tiret 12 zaskarżonej decyzji zakazu transportu kruszywa po drodze powiatowej jest sprzeczne z prawem, bowiem wykracza poza materię regulowaną ustawą Prawo ochrony środowiska. W myśl art. 20 pkt 14 tejże ustawy wprowadzanie ograniczeń lub zamykanie dróg i drogowych obiektów inżynierskich dla ruchu należy do zarządcy drogi, którym w danym przypadku jest Zarząd Powiatu. Wydaje się, że rozwiązania dotyczące korzystania z dróg publicznych, ze względu na ochronę środowiska winny wskazywać zalecane rozwiązania, które z kolei powinny być rozważane przez właściwych zarządców dróg. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. złożył Zakład B. w W. . Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a poprzez pozbawienie jej prawa do drugiej instancji w przeprowadzonym bez udziału strony skarżącej postępowaniu wyjaśniającym w znacznej części, a dotyczącym zamierzonego przez spółkę A. transportu kruszywa ze złoża T. -G. do granicy państwa z Cz. oraz wykroczenie przez organ odowławczy poza granice rozstrzygnięcia sprawy, które wyznacza rozstrzygnięcie pierwszej instancji. Uzasadniając podniesiony zarzut strona skarżąca wskazała na wadliwość wydanej przez SKO w W. decyzji polegającą na nieuchyleniu decyzji organu I instancji w całości i nieprzekazaniu sprawy Burmistrzowi do ponownego rozpoznania w takim zakresie. W ocenie strony skarżącej sprawa ta bowiem wymagała uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co najmniej w znacznej części, tym bardziej, że zgromadzono "jakiś" materiał dowodowy, z którego wynika, jak podkreśla SKO na stronie 4-tej swojego uzasadnienia decyzji, iż spółka A. zamierza transportować kruszywo w kierunku Cz., zaś strona skarżąca nie mogła w żaden sposób wypowiedzieć się co do zebranego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy wskazał, iż są one nietrafne i nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew argumentacji strony skarżącej postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach było prowadzone przez organy administracji publicznej w dwóch instancjach, gdzie skarżący miał możliwości ochrony swoich praw, zaś Kolegium nie przeprowadzało w sprawie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Jak podkreślił nadto organ odwoławczy Spółka "A.". złożyła wyjaśnienie do głównego i jedynego zarzutu odnoszącego się do odtworzenia drogi kolejowej, której strona skarżąca jest właścicielem. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Wymaga przede wszystkim podkreślenia specyficzna rola sądów administracyjnych. W zakresie ich kompetencji nie mieści się uprawnienie do merytorycznego załatwiania indywidualnych spraw administracyjnych. Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy administracji publicznej wyższego stopnia. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej, ale tylko w ściśle określonych sytuacjach. Najczęściej chodzi o decyzję uchybiającą prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a"), jak też rozstrzygnięcie dotknięte wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydane bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w jej art. 51 ust. 1 pkt.1 jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego się realizacji takiego przedsięwzięcia. Należy też wskazać, że w ramach postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, określa się i ocenia: bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa wyżej, dostępność do złóż kopalin oraz możliwości i sposoby zapobiegania i ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko a także wymagany zakres monitoringu ( art. 47 ustawy Prawo ochrony środowiska) W myśl zaś art. 56 ust. l ustawy Prawo ochrony środowiska, zwanej dalej "ustawą", właściwy organ, którym stosownie do art. 46a ust. 7 pkt 4 jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta, wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Podstawowym więc kryterium przesądzającym o możliwości wydania pozytywnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest zgodność lokalizacji zamierzonego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że zasadniczym zagadnieniem podlegającym weryfikacji w toku postępowania o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest zgodność przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego. Organ administracji w pierwszej kolejności powinien więc ustalić, czy dla danego obszaru został opracowany i obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W decyzji zaś o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ określa: 1) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, 2) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, 3) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, 4) wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii, 5) wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko, 6) w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. l - stwierdzenie konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, (art. 56 ust. 2). Charakterystyka zaś całego przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 56 ust. 3). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia. Uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów kpa, powinno zawierać informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa oraz informacje dotyczące konieczności wykonania analizy porealizacyjnej, o której mowa w ust. 4 pkt 2 (art. 56 ust. 7 i ust. 8). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie narusza prawa własności ani nie daje też inwestorowi żadnych praw do terenu potencjalnego zainwestowania. Określa natomiast jedynie wpływ przedsięwzięcia na środowisko i wymagania jakie powinny być spełnione, aby minimalizować skutki negatywnego wpływu czynników szkodliwych. Przede wszystkim należy podkreślić, iż postępowanie przed Sądem w sprawie ze skargi Zakładu B w W. dotyczyło legalności wydanej w dniu [...] r. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Nr [...] uchylającej pkt l tiret 12 i tiret 14 decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody dla Spółki A w T. na realizacje przedsięwzięcia pn. "Eksploatacja złoża melafiru T - G. [...] " na działce Nr [...] we wsi T. i w tym zakresie umarzającej postępowanie organu pierwszej instancji, w pozostałym zaś zakresie utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję. W kontrolowanej sprawie Sąd nie dopatrzył się istnienia naruszeń prawa materialnego jak i procesowego ze strony organu odwoławczego, z powodu których skarga zasługiwałaby na uwzględnienie. Należy przede wszystkim podzielić stanowisko zawarte w rozstrzygnięciu organu II instancji o konieczności uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania przed tym organem w tym zakresie w którym organ I instancji ustanowił dla strony skarżącej zakaz transportu kruszywa z kopalni drogą powiatową okreslając jednoczesnie transport kruszywa melafiru poprzez odtworzenie drogi kolejowej T. Ś. Ś. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż na etapie ustalania środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, brak jest w świetle obowiązujących regulacji ustawy Prawo o ochronie środowiska podstaw prawnych, jak trafnie zauważył organ odwoławczy, do narzucania inwestorowi określonego sposobu transportu, poprzez określenie środka transportu dla realizacji zamierzonego przedsięwzięcia w postaci transportu kolejowego, ale także i konkretnej trasy przebiegu linii kolejowej. Takie kategoryczne sformułowania zawarte w decyzji organu I instancji wykraczają poza materię regulowaną ustawą prawo ochrony środowiska a przy tym niezgodne są z przepisami obowiązującego prawa, w szczególności art. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, który wskazuje na prawo do korzystania każdego z użytkowników bez względu na status prawny i rodzaj pojazdu a więc również i Spółki A w T. do korzystania z dróg publicznych ogólnodostępnych jaką między innymi jest objęta zakazem z pkt 1 tiret 12 decyzji pierwszoinstancyjnej droga powiatowa. Art. 20 pkt 14 tejże ustawy stanowi, iż wprowadzanie ograniczeń lub zamykanie dróg i drogowych obiektów inżynierskich dla ruchu należy do zarządcy drogi, którym w danym przypadku jest Zarząd Powiatu i nie daje tym samym kompetencji do wprowadzania takich zakazów lub ograniczeń organowi ochrony środowiska a więc Wójtowi, Burmistrzowi, Prezydentowi Miasta na etapie określania środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Oznacza to, iż ewentualne rozwiązania dotyczące korzystania z dróg publicznych ze względu na ochronę środowiska winny przybierać formę ogólnych zaleceń z uwzględnieniem prawa do wyboru przez inwestora określonego środka i kierunku transportu w ramach realizacji zamierzonego przedsięwzięcia. W związku w powyższym organ odowławczy podjął w tym zakresie prawidłową decyzję stosowania prawa uchylając pkt. 1 piret 12 i 14 decyzji organu pierwszej instancji i umarzając w tej cześci postępowanie pierwszej instancji. Podjęcie takiego rozstrzygnięcia było zaś możliwe na podstawie art. 138 § 1 pkt.2 in fine k.p.a., gdyż może ono mieć miejsce tylko wówczas, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Należy tutaj zaznaczyć, iż bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, wobec którego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Bezprzedmiotowość to brak przedmiotu postępowania, którym jest konkretna sprawa, a w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (zob. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 r.; sygn. akt III SA 2225/01; Biul. Skarb. 2003/6/25). Bezprzedmiotowość postępowania może mieć zarówno charakter podmiotowy jak i przedmiotowy. O braku przesłanki przedmiotowej do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy można mówić, np. gdy w znaczeniu prawnym brakuje przedmiotu postępowania czy też sprawa ma cywilny charakter. Klasyczna postać bezprzedmiotowości postępowania ujawni się wtedy, gdy przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie prawnie nie istnieje (zob. wyrok NSA z dnia 1 marca 1984 r.; sygn. akt II SA 2085/83; ONSA 1984, Nr 1, poz. 23). W sytuacji braku podstaw prawnych od określania sposobu i środka transportu kruszcu melafiru mamy do czynienia z brakiem przesłanek przedmiotowych do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy a zaistnieniem przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji Kontrolując natomiast legalność decyzji organu II instancji w pozostałym zakresie a mianowicie utrzymującym w mocy decyzję organu I instancji, skład orzekający tutejszego Sądu w pełni podzielił zapatrywanie organu odwoławczego, zgodnie z którym organ pierwszej instancji dopełnił spoczywającego na nim na mocy art. 7 kpa obowiązku dokonania wszechstronnej i wnikliwej oceny materiału dowodowego. Należy zwłaszcza zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż znajdujący się w aktach sprawy raport oddziaływania inwestycji na środowisko zawiera wszystkie obligatoryjne elementy, w tym analizę i ocenę zagrożeń dla środowiska., zaś organ I instancji uzyskał wymagane prawem uzgodnienia, uwzględnił wnioski wynikające z tych uzgodnień i raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Sąd w pełni podziela również pogląd organu II instancji, że zaskarżona decyzja odpowiada treści przepisu art. 56 ustawy Prawo ochrony środowiska i zawiera warunki jakie będzie musiał spełnić inwestor w projekcie budowlanym i po realizacji inwestycji. W postępowaniu administracyjnym zapewniono udział społeczeństwa. Zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania, ogłoszenie podano do publicznej wiadomości, wyznaczono termin do składania uwag i wniosków. Ponadto nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia przez organ odwoławczy zasady dwuinstancyjności skoro postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach było prowadzone przez organy administracji publicznej w dwóch instancjach, gdzie strona skarżąca miała zapewnioną możliwość ochrony swoich praw. W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, iż kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, aby decyzja ta naruszyła obowiązujące przepisy prawa i to w stopniu wymagającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego w związku z czym zgodnie z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. p.k