II SA/Wr 546/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 30 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu L. G. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 sierpnia 2017 r. o przyznaniu stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L. G. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji orzekającej o wymeldowaniu z urzędu z miejsca pobytu stałego postanawia: zmienić zaskarżone sprzeciwem postanowienie referendarza sądowego z dnia 28 sierpnia 2017 r. w ten sposób, że przyznać stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z 28 sierpnia 2017 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono stronie [...] września 2017 r. Pismem z dnia [...] września 2017 r. skarżąca wniosła sprzeciw, przy czym oba dotyczyły wymienionego wyżej postanowienia referendarza. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Ponadto wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Natomiast sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. W niniejszej sprawie skarżąca we wniosku o przyznanie prawa pomocy wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego i dla siebie i rodziny. Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpatrując wniosek o przyznanie prawa pomocy jak i stan faktyczny sprawy, Sąd stwierdził, że dochód brutto wnioskodawcy za rok 2016 wynoszący [...] zł, jak również brak majątku oraz sytuacja życiowa i zdrowotna są wystarczającymi kryteriami, jakie można uznać za wystąpienie ustawowej przesłanki przyznania prawa pomocy. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, wnioskodawczyni wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Podsumowując stwierdzić należy, że prawo pomocy ma stanowić zabezpieczenie konstytucyjnej zasady prawa do sądu (art. 45 Konstytucji RP), to znaczy ma umożliwić realizację swoich praw na drodze sądowej podmiotom nie posiadającym dostatecznych środków na ponoszenie niezbędnych kosztów postępowania. W konsekwencji, na podstawie art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 260 § 1-3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.