II SA/Wr 546/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Asesor WSA Dominik Dymitruk Protokolant: starszy asystent sędziego Andżelika Abramowska-Meller po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi G. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 7 maja 2024 r. nr SKO 4111/28/2024 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu na rzecz skarżącego kwotę 980 zł (słownie: dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją Wójta Gminy N., Nr 24/2022, z dnia 20 lutego 2024 r. ustalono warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającej na zmianie zagospodarowania terenu pn. "Budowie farmy fotowoltaicznych PV Ś., o mocy do 1 MW wraz z niezbędna infrastrukturą techniczną", na terenie fragmentów działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...] i [...]. Od niniejszej decyzji odwołanie wniósł G. U. zastępowany przez pełnomocnika adw. P. C. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Organ nie dokonał wymaganego uzgodnienia w związku ze zmianą wielkości powierzchni zabudowy, nie zebrał materiału dowodowego i nie wyjaśnił stanu faktycznego. Ponadto w ocenie skarżącego dla zamierzenia nie przeprowadzono oceny oddziaływania na środowisko. Decyzją z dnia 7 maja 2024 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r., poz. 977) i § 1 i § 4 do 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) po rozpatrzeniu odwołania G. U., od opisanej decyzji - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Wójt Gminy N. decyzją Nr 20/2022 z dnia 20 lutego 2024 r. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia polegającego na zmianie zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. "Budowa farmy fotowoltaicznej PV Ś. [...] o mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną" na terenie fragmentów działek nr [...], [...], [...] i [...], obręb Ś., gmina N. Na podstawie zebranego materiału dowodowego w sprawie organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie nie jest zasadne. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji z zastrzeżeniem rozwiązania przyjętego w art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. W wyroku z dnia 22 marca 1996 r. SA/Wr 1996/95 (ONSA 1997 r. Nr 1, poz. 35) NSA podkreślił: "Istota administracyjnego toku postępowania polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji (...)". Wynika to z art. 138 k.p.a., który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji (a nie oddalenie odwołania) bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji. Stosownie do treści przepisów zawartych w art. 59 ust. 1 powołanej ustawy, zmiana sposobu zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Taką decyzję wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, na podstawie projektu sporządzonego przez uprawnionego urbanistę lub architekta ( art. 60 ust. 1 i 4 ustawy). Dla wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest spełnienie łącznie warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 3 - 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.). Sposób ustalania warunków zabudowy wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), które określa zasady i tryb przeprowadzenia analizy funkcjonalno-przestrzennej obszaru analizowanego w granicach ustalonych w myśl art. 61 ust. 5a u.p.z.p. W tym miejscu SKO wskazuje, że zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się m.in. do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii. W myśl art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2022 r., poz. 1378) (dalej u.o.z.e.) instalacją odnawialnego źródła energii jest instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego. Natomiast według art. 2 pkt 22 tej ustawy odnawialne źródło energii to odnawialne niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. Przedmiotowa inwestycja polega na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW na terenie o pow. do 0,99 ha. Planowane przedsięwzięcie sprowadza się do budowy urządzeń umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej. Niewątpliwe więc w sprawie mamy do czynienia z realizacją urządzeń służących do wytwarzania energii, w których energia jest wytwarzana z odnawialnego źródła energii w postaci energii słonecznej. Taki charakter inwestycji kwalifikuje ją jako instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. To oznacza, że obowiązków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w związku z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie stosuje się do przedmiotowej inwestycji (patrz wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/01 547/20, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 667/21, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Go 1097/21). Decyzja o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 54 w związku z art. 64 cytowanej ustawy, powinna zawierać; 1) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych. 2) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Jednocześnie w myśl zasady wynikającej z art. 56 ustawy w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji rozpatrując niniejszą sprawę, spełnił wszystkie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 - 6 u.p.z.p. Części działek, objętych zamiarem inwestycyjnym, o nr [...], [...], [...] i [...] -jak wynika z decyzji organu I instancji położone są w Ś., gminie N. Przedmiotowy teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, oraz nie leży na obszarze, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek jego sporządzenia na podstawie przepisów odrębnych, a zatem określenie sposobu zagospodarowania dla tego terenu, stosownie do art. 59 ust. 1 u.p.z.p., powinno nastąpić w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Projektowana inwestycja nie jest wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), w związku z tym przed wydaniem decyzji nie zachodził obowiązek przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stosownie do przepisów art. 72 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 71 ust. 2. pkt. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r., poz. 1094). Wniosek z dnia 28 kwietnia 2022 r. odpowiada wymogom określonym w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższe przesądza, że procedowanie nad przedmiotową sprawą miało swoje prawne uzasadnienie. Podkreślić należy, że organ I instancji przeprowadził wymaganą prawem analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 3 - 6 u.p.z.p. W dokonanej analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazane zostało, że doszło do spełnienia przez inwestora wymaganych warunków przewidzianych dyspozycją art. 61 ust. 1 pkt. 3-6 u.p.z.p.: - istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia, - inwestycja będzie realizowana na działce nr [...], [...], [...] i [...] na użytkach RV i PsIV, co oznacza, że teren zabudowy nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze i nieleśne, - planowane zamierzenie zgodne jest z przepisami odrębnymi, - zamierzenie nie znajduje się; w obszarze, w stosunku do którego decyzją ustanowiono zakaz wznoszenia i utrzymywania obiektów budowlanych przeznaczonych na pobyt ludzi, w strefie kontrolowanej po obu stronach gazociągu, oraz w strefie bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Rozpoznając sprawę w ramach postępowania zainicjowanego odwołaniem uznać należy, że organ I instancji zastosował się do przepisów art. 53 ust. 4 u.p.z.p. dokonując na etapie postępowania głównego wymaganych uzgodnień ze Starostą Kłodzkim w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz geologii, Państwowym Gospodarstwem Wodnym w zakresie melioracji wodnych, z Dolnośląskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w zakresie obszarów i obiektów objętych formami ochrony. Organ I instancji zapewnił także stronom czynny udział w postępowaniu na każdym jego etapie. Zaskarżona decyzja odpowiada również treści art. 54 ustawy i zawiera warunki jakie będzie musiał spełnić inwestor w projekcie budowlanym. Zamieszczono w niej wymaganą klauzulę, wynikającą z art. 63 ust. 2 ustawy, zgodnie z którą decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zawiera wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich w pkt 5 decyzji. Projekt decyzji został sporządzony przez uprawnionego urbanistę, co czyni zadość wymaganiom zawartym w art. 60 ust. 4 cytowanej ustawy. Powyższe ustalenia oznaczają, że odwołanie jest niezasadne. Decyzja o warunkach zabudowy jest instytucją prawną służącą określeniu sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Ustala ona podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę, uregulowanych w przepisach Prawa budowlanego oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Zastępuje na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i przeznacza tylko określoną działkę pod daną inwestycję. Nie rodzi żadnych praw do tego terenu, ani nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 - 6 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Powyższe oznacza, że organ pierwszej instancji prawidłowo postąpił przyjmując, że zamierzenie spełnia wszystkie przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 3 do 6 u.p.z.p. Należy stwierdzić, że na etapie postępowania w sprawie ustalania warunków zabudowy, wydanie takiej decyzji nie jest uzależnione od zgody lub braku zgody innej strony postępowania administracyjnego. W tym jak i w każdym innym postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Oznacza to, że organ administracji publicznej nie może wydać decyzji odmownej, jeżeli nie byłaby ona sprzeczna z prawem i nie naruszałaby chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza praw własności i uprawnień osób trzecich. Określa natomiast, czy planowane zamierzenie inwestycyjne może zostać zrealizowane na danym terenie. Niniejsza decyzja nie pozwala także na rozpoczęcie prac budowlanych, bowiem zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r., poz. 682 z późn. zm.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oznacza to, że potencjalny inwestor będzie musiał wykazać, że taki tytuł prawny do działki posiada. Wbrew ocenie skarżącego, uzgodnienia zostały dokonane dla niezmienionego terenu zakreślonego granicami w załączniku graficznym, którego wniosek dotyczy. Zmiana powierzchni podlegającej przekształceniu wynikała ze zmiany sposobu jej wyliczenia i uwzględniała nie tylko powierzchnię podlegająca przekształceniu, ale również powierzchnię biologicznie czynną (powierzchnia pomiędzy panelami) w tych samych granicach terenu i powierzchni zabudowy, którego dotyczył wniosek z dnia 28 kwietnia 2022 r. Zdaniem Kolegium chybiony jest również zarzut, iż zamierzenie wymagało uzyskania uprzedniej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczana jest zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z 16.04.2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy; b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a - przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Należy więc przyjąć założenie, że zabudowa systemami fotowoltaicznymi (wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą) oddziałuje na środowisko. Stanie się tak w przypadku, gdy zabudowa systemami fotowoltaicznymi przekracza wskazane w rozporządzeniu kwalifikacyjnym wartości (w rozpatrywanym przypadku 1 ha) staje się - z woli prawodawcy - przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nie ulega zaś wątpliwości, że planowane przez spółkę z o.o. przedsięwzięcie nie przekracza wskazane w rozporządzeniu kwalifikacyjnym minimalne kryterium powierzchni zabudowy systemami fotowoltaicznymi, które każę kwalifikować ją do przedsięwzięć, dla których ustawodawca przewidział możliwość przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Kolegium zaznacza, że regulacja § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ma na celu zapobieganie sztucznemu dzieleniu przedsięwzięć na dwa lub więcej mniejszych zamierzeń, w celu uniknięcia konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czy też przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, albowiem mamy do czynienia z jedną inwestycją, dla której procedowane są warunki zabudowy. Z akt sprawy, ani z treści odwołania nie wynika, aby dla pozostałej części działek nr [...], [...], [...] i [...] wszczęto postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, bowiem gdyby takie postępowanie zostało wszczęte obowiązkiem tak organu I i II instancji byłoby dokonanie oceny w kontekście cytowanych przepisów. Ponadto należy wskazać, że przedmiotem zaskarżonej decyzji stosownie do art. 59 u.p.z.p. jest ustalenie sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Poza zakresem jej rozstrzygnięcia pozostają wskazane w odwołaniu kwestie związane z zagrożeniem pożarowym, powstaniem ścieków, zakłóceniami elektrycznymi, recyklingiem paneli, wpływem inwestycji na zdrowie i życie mieszkańców. Skargę na ostateczne rozstrzygnięcie złożył, działając w imieniu uczestnika postępowania, profesjonalny pełnomocnik. Decyzji zarzucił 1) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie: a) art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm. dalej jako u.p.z.p.), w zw. z art. 53 ust. 4 u.p.z.p., art. 64 ust. 1 u.p.z.p. i art. 138 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy N. z dnia 20.02.2024 r. Nr 24/2022 o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia pn. "Budowa farmy fotowoltaicznej PV Ś. [...] o mocy do 1 MW wraz niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie fragmentów działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], obręb Ś., gmina N.", pomimo przedłożenia organom uzgodnieniowym projektu decyzji, który uległ następie zmianie na skutek znaczącego zwiększenia przez inwestora powierzchni terenu dla którego wystąpił o warunki zabudowy; b) art. 52 ust. 2a u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., art. 53 ust. 4 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy N. z dnia 20.02.2024 r. Nr 24/2022 o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia pn. "Budowa farmy fotowoltaicznej PV Ś. [...] o mocy do 1 MW wraz niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie fragmentów działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], obręb Ś., gmina N.", pomimo niezgodności decyzji z przepisami odrębnymi, a mianowicie art. 63 ust. 1 pkt 3 Ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U z 2023 r. poz. 1094 ze. zm. dalej jako u.i.o.ś.); c) art. 7, 77 § 1 i 2 k.p.a. i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, poprzez m.in: i. - poprzez całkowicie dowolną a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i błędne ustalenie polegające na uznaniu, że przedsięwzięcie inwestycyjne, planowane przez inwestora/wnioskodawcę, obejmujące budowę farmy fotowoltaicznej w miejscowości Ś. o łącznej mocy do 1 MW , nie stanowi części składowej inwestycji polegającej na budowie znacznie większej farmy fotowoltaicznej wraz z niezbędna infrastrukturą techniczną na działkach nr ew. [...], [...],[...], [...] obręb ([...]) Ś. gm. N.; ii. - nieodniesienie się do uwag, obaw i wniosków stron postępowania i mieszkańców wsi, złożonych pisemnie (pisma stron postępowania, petycje) i ustnie (na spotkaniu mieszkańców Ś., B., D. i okolicy z Wójtem gminy N. i jej przedstawicielami w obecności lokalnych mediów prasy i telewizji, które odbyło się w dniu 14.06.2023 r. we wsi Ś.) przed wydaniem decyzji; iii. - czy na terenie inwestycji oraz terenach graniczących występują chronione prawem gatunki flory i fauny?; iv. - czy zamierzona inwestycja nie pogorszy istniejącego stanu środowiska, w tym przez zanieczyszczenie krajobrazu?; V. - czy planowana inwestycja nie powoduje zagrożenia pożarowego sąsiednich zabudowań mieszkalnych i gospodarczych?; vi. - czy nie powstaną ścieki w związku z koniecznością stałej konserwacji tejże infrastruktury i ewentualnie w jaki sposób zostaną one odprowadzone?; vii. - czy nie powstaną zakłócenia elektryczne i szkodliwe wartości promieniowania elektromagnetycznego?; viii. . - w jaki sposób zostanie zapewniony recykling paneli fotowoltaicznych, w tym urządzeń infrastruktury towarzyszącej?; ix. - czy planowana inwestycja nie wpłynie na zdrowie i życie mieszkańców, szczególnie w najbliższym sąsiedztwie farmy fotowoltaicznej?; X. - czy planowana inwestycja nie wpłynie na klimat lokalny i warunki siedliskowe flory i fauny?. W przypadku nieuwzględnienia zarzutów naruszenia prawa procesowego skarżący podnosi naruszenie: 2] prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a] art. 63 ust. 1 pkt; 3 lit c u.i.o.ś. poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy z pominięciem orzeczenia (w formie odrębnej decyzji) o potrzebie dokonania oceny przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, a to z uwagi na powiązanie przedsięwzięcia z inwestycją, dla której została wydana zaskarżona decyzja oraz decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 12.02.2024 r. Nr SKO 4131/5/2024, utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dnia 20.12.2023 r. Nr lTOŚ/6220.5.2022.MCh w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa do 2 farm fotowoltaicznych w miejscowości Ś. o łącznej mocy do 3,5 MW wraz niezbędną infrastrukturą techniczną" zlokalizowanego na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...] obręb ([...]] Ś. gm. N., znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, w zakresie w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem; III. Mając na uwadze podniesione zarzuty zwracam się o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. IV. Skarżący nosi ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, Zaskarżoną decyzją Wójt Gminy N. wydał warunki zabudowy dla przedsięwzięcia pn. "Budowa farmy fotowoltaicznej PV Ś. [...] o mocy do 1 MW wraz niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie fragmentów działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], obręb Ś., gmina N.". W uzasadnieniu decyzji wskazał, że przedsięwzięcie polegać będzie na budowie farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW wraz niezbędną infrastrukturą techniczną zlokalizowanego na fragmentach działek nr ew. [...], [...], [...], [...] obręb [[...]] Ś. gm. N. o całkowitej pow. zajętej pod inwestycję do 0,9999 ha. Składać się będzie ona z paneli fotowoltaicznych do 4 000 sztuk o łącznej mocy do 1 MW umieszczonych na stalowych konstrukcji wsporczych opartych na słupkach, falowników, stacji kontenerowej o powierzchni zabudowy do 40 m2, instalacji elektrycznej prądu stałego, instalacji elektrycznej prądu zmiennego, oświetlenia i systemu monitoringu realizowanego (opcjonalnie), magazynu energii o powierzchni zabudowy do 75 m2, realizowanego opcjonalnie 1 pozostałej niezbędnej infrastruktury. Organ zaznaczył, że kompletny projekt decyzji skierowano do uzgodnień pismem z dnia 22 listopada 2023 r. zgodnie z art. 60 ust. 1 art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. następującym organom: • Dolnośląski Wojewódzki Konserwator Zabytków we Wrocławiu Delegatura w W.; • Starosta Kłodzki; • Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej – Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Nysie; • Gmina N. Organ wskazał ponadto, że pismem z dnia 22 listopada 2023 r. wystąpiono do T. S.A. oddział w W. oraz do Z. Spółka z o.o. o informację dotyczącą infrastruktury technicznej należącej do wskazanych podmiotów przebiegającej przez działki objęte decyzją oraz odnośnie występowania w granicach działek udokumentowanych wód podziemnych projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników podziemnych, o których mowa w artykule 95 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. prawo geologiczne i górnicze. Ponadto pismem z dnia 22 listopada 2023 r. wystąpił o opinię dotyczącą planowanego zamierzenia inwestycyjnego do Nadleśnictwa J. z uwagi na bliskość terenów leśnych. Nadleśnictwo J. pismem z dnia 28 listopada 2023 r. poinformowało, że planowana inwestycja nie przylega bezpośrednio do gruntów leśnych i nie wypływa na prowadzoną gospodarkę leśną. W dniu 14 grudnia 2023 r. (w decyzji 14 grudnia 2024 r.) do organu wpłynęło pismo inwestora z prośbą o korektę wskazanej w projekcie decyzji powierzchni polegającej na przekształceniu 0,6999 ha na 0,9999 ha. Organ dokonał zmiany uznając, że brak jest przeszkód prawnych uniemożliwiających zmiany powierzchni i projekt zdaniem organu nie wymagał ponownego uzgodnienia. Organ wskazał też, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć o których mowa w art. 59 ust. 1 Ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze. zm. dalej jako u.i.o.ś.) i nie znajduje się w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.), wśród przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie skarżącego z taką decyzją nie można się zgodzić, albowiem wskazane zarzuty czynią ją wadliwą w stopniu uzasadniającym wniosek o jej uchylenie, a także uchylenie decyzji organu pierwszej Instancji. Z uwagi na treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji zarzuty skargi pokrywać będą się niejednokrotnie z zarzutami odwołania. W toku postępowania dotyczącego wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest przeprowadzenie licznych uzgodnień, których brak uniemożliwi organowi prowadzącemu postępowanie wydanie decyzji. Uzgodnienie, jako forma współdziałania organów i związana z nim konieczność zajęcia stanowiska przez organ uzgadniający, stanowi odstępstwo od wynikającego z art. 3 u.p.z.p. domniemania kompetencji organów gminy w zakresie kształtowania polityki przestrzennej. Obowiązek uzgadniania decyzji wynika przede wszystkim z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym wójt, burmistrz albo prezydent miasta wydaje decyzję po uzgodnieniu z organami wskazanymi w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. oraz po uzyskaniu wymaganych uzgodnień lub decyzji określonych w odrębnych przepisach. Analogiczny obowiązek przewiduje art. 64 ust. 1 u.p.z.p., który nakazuje odpowiednie stosowanie do decyzji o warunkach zabudowy przepisów art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Ponadto, art. 64 ust. 1 u.p.z.p. odsyła również do art. 51 ust. 3 u.p.z.p., przenosząc na grunt decyzji o warunkach zabudowy, regulację dotyczącą lokowania inwestycji celu publicznego na obszarze więcej niż jednej gminy, wymagającą uzgodnienia decyzji z organami wykonawczymi gmin, na których terenie przebiega inwestycja objęta wnioskiem. Uzyskanie wymaganych prawem uzgodnień należy do kompetencji organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Organ ten powinien zwrócić się do właściwego organu uzgadniającego o akceptację projektu decyzji i jednocześnie poinformować o tym stronę. Co często podkreśla się w judykaturze, uzgodnieniu podlega ostateczny projekt decyzji, a wprowadzenie Istotnych zmian do projektu po uzgodnieniu wymaga ponownego uzgodnienia. Organy uzgadniające powinny ocenić zgodność planowanej inwestycji z przepisami prawa administracyjnego materialnego w ich zakresie, przy czym nie mogą wykraczać poza ustawowo określone granice uzgodnienia decyzji. Co do zasady, tryb postępowania uzgadniającego reguluje art. 106 k.p.a., który zobowiązuje organ uzgadniający do zajęcia stanowiska niezwłocznie, jednak nie później niż w ciągu dwóch tygodni od doręczenia żądania. W przypadku niezajęcia stanowiska w tym terminie, stronie przysługuje zażalenie do organu wyższego stopnia lub skarga do sądu administracyjnego. Stanowisko organu uzgadniającego wyrażane jest w formie postanowienia, na które stronie przysługuje zażalenie, a następnie skarga do sądu administracyjnego. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, co następuje w trakcie postępowania dotyczącego wydania aktu kończącego postępowanie główne. Uzgodnienie jest wiążącą formą wpływania przez organ uzgadniający na wydawanie aktów przez organ prowadzący postępowanie. Uzgodnienia określone w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. służą ochronie interesu publicznego znajdującego oparcie w przepisach szczególnych. Oznacza to, że organ uzgadniający ocenia projekt decyzji i wyraża stanowisko w zakresie, w którym uzgadnia wnioskowaną inwestycję, (por. Wyrok WSA w Szczecinie z 19.01.2023 r., 11 SA/Sz 1055/22, LEX nr 3505168). Skoro zatem inwestor zmienił w znaczący sposób (aż o 30%] obszar, na którym realizowane będzie przedsięwzięcie, już po dokonanych uzgodnieniach (przesłaniu projektu decyzji z oznaczeniem znacznie mniejszej powierzchni przeznaczonej na realizację zamierzenia), to z całą pewnością nie czyni zadość omawianym wymogom odstąpienie od obowiązku dokonania właściwego uzgodnienia. Do uzgodnień przekazano projekt decyzji, który doznał istotnych modyfikacji. Już organ pierwszej instancji uchybił zasadom postępowania administracyjnego oraz wymogom dotyczącym uzasadnienia decyzji ograniczenie wyjaśnienia tych kwestii poprzez lakoniczne stwierdzenie "projekt nie wymagał ponownego uzgodnienia". Organ odwoławczy poszedł dalej przywołując okoliczności niewynikające z materiału dowodowego, a odnoszące się do rzekomej zmiany metodologii obliczenia powierzchni podlegającej przekształceniu. Wskazał, przy tym, że zmian polegała na uwzględnieniu powierzchni biologicznie czynnej. Zdaniem strony skarżącej organ nie tylko dopuścił się uchybień w zakresie wadliwej kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego, ale także nie uwzględnił zasad postępowania administracyjnego w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego. Jak wskazano w odwołaniu zamiana przez inwestora w znaczący sposób (aż o 30%) obszaru, na którym realizowane będzie przedsięwzięcie, już po dokonanych uzgodnieniach (przesłaniu projektu decyzji z oznaczeniem znacznie mniejszej powierzchni przeznaczonej na realizację zamierzenia), uzasadnia obowiązek dokonania właściwego uzgodnienia. To bowiem w kompetencji organów uzgadniających pozostaje ocena, czy znacząco odmienna tuz wskazano to w dokumentacji pierwotnie przesłanej do uzgodnienia, powierzchnia podlegająca przekształceniu nie będzie miała wpływu na dotychczasowe ich stanowisko w przedmiocie uzgodnienia. Wójt Gminy N. i SKO w Wałbrzychu wkroczyły w kompetencje innych uczestników postępowania niwecząc sens procedury uzgodnieniowej w toku postępowania w przedmiocie wydania warunków zabudowy. Organ administracji publicznej - w kontekście zasad ogólnych określonych przepisami kodeksu, a w szczególności zasady praworządności - winien dążyć do wyjaśnienia wszelkich okoliczności objętych prowadzonym postępowaniem, a zatem – w sprawie będącej przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu. Cały ten proces winien również zostać uzewnętrzniony w uzasadnieniu decyzji kończącej podstępowanie, przy czym uzasadnienie musi czynić zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. tzn. składać się z części faktycznej i prawnej. W uzasadnieniu faktycznym organ ma wskazać w szczególności fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, ewentualnie przyczyny, z powodu których niektórym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ta część uzasadnienia powinna zawierać zatem dokładne wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału zgromadzonego w sprawie oraz uzasadnić jasno i należycie swoje oceny, a zwłaszcza, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za prawdziwe. Wszelkie niejasności, które ujawnią się przy zestawieniu podstawy faktycznej decyzji z materiałem procesowym, muszą budzić uzasadnioną wątpliwość, czy ustalenie podstawy faktycznej nastąpiło prawidłowo. Uzasadnienie prawne tymczasem polega na wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji ze wskazaniem i przytoczeniem przepisów prawa. Część ta powinna zawierać ponadto szczegółowe wyjaśnienie, dlaczego organ orzekający zastosował określony przepis prawa rozstrzygając sprawę, (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, s. 654, Zakamycze 2005). Strona skarżąca podkreśla wymaga również, że rozpoznając odwołanie organ odwoławczy obowiązany jest do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i skontrolowania postępowania oraz decyzji organu pierwszej instancji, przy czym kontrola ta, co wynika wprost z art. 138 K.p.a., winna być zawsze kontrolą pełną, polegającą na ponownym, merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy. Rozstrzygnięcie organu drugiej instancji jest bowiem takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru jedynie kontrolnego, ale jest przede wszystkim działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji (por. T. Woś, J. Zimmermann, Glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, PiP 1989, z. 8, s. 147). Wydanie prawidłowej decyzji przez organ odwoławczy powinno być w każdym przypadku poprzedzone wnikliwym ustaleniem stanu faktycznego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 K.p.a. Dopiero bowiem tak przeprowadzone postępowanie daje gwarancję, że ta sama sprawa została dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, zgodnie z przyjętą w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Tymczasem w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie tylko nie dopatrzył się braków w postępowaniu organu pierwszej instancji, ale również sam nie poczynił w tej mierze żadnych ustaleń. Materialnoprawną podstawą dla zakwestionowanej niniejszym odwołaniem decyzji są przepisy u.p.z.p. Po myśli art. 52 ust. 2a u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dołącza się decyzje, których obowiązek dołączenia wynika z odrębnych przepisów, w szczególności decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094, ze zm. dalej jako u.i.o.ś). W myśl art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.i.o.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć kwalifikowanych jako zawsze oddziałujących na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W niniejszej sprawie uznać należy, że wbrew twierdzeniom organu planowane przedsięwzięcie objęte jest kategorią mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 54 lit b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz.U. z 2019 r., poz.1839}. Inwestycje realizowane na tych samych działkach, obejmujące takie same przedsięwzięcia przez tego samego inwestora powinny być rozpoznawane w całości, tak aby na skutek wybiegów prawnych nie doszło do obejścia przepisów dotyczących ochrony środowiska. Na mocy przepisu art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś., konieczne jest przeprowadzenie oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, jeśli istnieje prawdopodobieństwo, że może ono mieć istotny wpływ na środowisko, pod warunkiem stwierdzenia tego obowiązku na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Zgodnie z treścią art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., obowiązek przeprowadzenia oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięcia, które może mieć istotny wpływ na środowisko, zostaje ustalony przez właściwy organ wydający decyzję dotyczącą warunków środowiskowych w drodze postanowienia, uwzględniając warunki wymienione w tymże artykule. Jednocześnie zgodnie z przepisami ustawy o ochronie środowiska organ ten zobowiązany jest do wcześniejszego uzyskania opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, o czym stanowi art. 64 ust. 1 u.i.o.ś. Zważywszy na to, że ten sam inwestor planuje budowę farm fotowoltaicznych w ramach sztucznie rozdzielonych inwestycji (zwanego w judykaturze i doktrynie "salami slicing"), które będą zlokalizowane na tych samych działkach, to kwestia ta powinna zostać szczegółowo przeanalizowana w kontekście oceny konieczności przeprowadzenia postępowania środowiskowego. Bez znaczenia przy tym jest etap postępowania administracyjnego, który realizuje inwestor dążąc do z góry powziętego celu. Skoro zatem organ ma wiedzę (i to z urzędu i z treści odwołania), że na tych samych działkach zainicjowano z wniosku tego samego inwestora procedurę zmierzającą do zagospodarowania terenu w sposób, który ostatecznie prowadzi do realizacji inwestycji przekraczającej powierzchnię wyłączającą spod kwalifikacji jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to winien uwzględnić tą okoliczność w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie wydania warunków zabudowy (art. 77 k.p.a.) i stosownie do treści art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.i.o.ś. domagać się dołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 52 ust 2a u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W ocenie strony skarżącej wskazane uchybienia uzasadniają wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego je rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, z obrotu prawnego. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga podlega uwzględnieniu. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości po-przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. We wskazanym zakresie sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, wojewódzki sąd administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tego rodzaju uchybień, które obligowały do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 7 maja 2024 r., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy N. Nr 20/2022 z dnia 20 lutego 2024 r., którą organ ten ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia polegającego na zmianie zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. "Budowa farmy fotowoltaicznej PV Ś. [...] o mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną" na terenie fragmentów działek nr [...], [...], [...] i [...], obręb Ś., gmina N. Przywołane rozstrzygnięcia wydane zostały po ustaleniu, iż działka, na której ma zostać zrealizowane zamierzenie znajduje się na terenie, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która to okoliczność, wobec brzmienia przepisu art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) dalej jako "u.p.z.p.", determinowała konieczność uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem sądu, najistotniejszą kwestią pozostaje okoliczność, że, jak wskazują akta sprawy, projekt decyzji został przesłany do organów uzgadniających, ale w wersji "pierwotnej". Przy czym, co ważne, już po przekazaniu projektu decyzji do uzgodnień, do akt wpłynęło, pochodzące od inwestora pismo skierowane do Wójta Gminy N. dotyczące projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej PV Ś. [...] o mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą o oznaczeniu [...] z dnia 22.11.2023 r. W związku z otrzymanym projektem decyzji znak: [...] z dnia 22.11.2023 r. (data wpływu 30.11.2023), inwestor prosi "o wprowadzenie poprawki: Str. 1, pkt. A, ppkt 3, 6) Powierzchnia podlegająca przekształceniu, powierzchnia zabudowy – do 0,6999 ha na: 6) Powierzchnia podlegająca przekształceniu - do 0,9999 ha, powierzchnia zabudowy - do 0,6999 ha. We wniosku z dnia 25 kwietnia 2022, znajdowała wartość 0,6999 ha, równa wartości powierzchni zabudowy, jednak zgodnie z aktualną wiedzą, do powierzchni podlegającej przekształceniu wlicza się powierzchnię biologicznie czynną oraz powierzchnię zabudowy, tym samym wynosi ona do 0,9999 ha". Zatem w opisanym przypadku, zdaniem sądu, obowiązkiem organu decyzyjnego było przedłożenie do uzgodnienia kompetentnym organom "nowego" projektu decyzji. Co do zasady organ lokalizacyjny jest obowiązany przedstawić organom uzgadniającym ostateczną wersję projektu decyzji. Nienależyte przeprowadzenie uzgodnień, zwłaszcza wobec wprowadzonych, a nie wyjaśnionych (nieuzasadnionych) zmian oznacza, że projekt decyzji w kształcie ostatecznie przyjętym w kontrolowanej decyzji nie był przedmiotem uzgodnień (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.s.a.a. Dalej trzeba powiedzieć, że organ podzielił argumentację inwestora, że wnioskowane zmiany, w zakresie powierzchni inwestycji wynikają jedynie ze zmiany sposobu obliczania powierzchni podlegającej przekształceniu. Przy czym organ nie wyjaśnił dlaczego podzielił pogląd strony w tym zakresie i dlaczego ujął dwie wielkości w p. A pp 3 poz. 6 i 7 decyzji (pow. zabudowy i pow. podlegająca przekształceniu. W tym kontekście można przypomnieć, że ustawodawca w art. 61 u.p.z.p. wskazał na przesłanki niezbędne do wydania decyzji o warunkach zabudowy, a doprecyzował je w (obowiązującym w dacie wydawania decyzji ostatecznej) w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2003.164.1588 z dnia 2003.09.19). Zdaniem sądu brak argumentacji w zakresie bezkrytycznej akceptacji modyfikacji stanowiska inwestora pociąga za sobą z kolei niemożność kontroli sądowej nad orzeczeniami. Uzasadnienia orzeczeń nie spełniają wymogów normatywnych, wskazanych w art. 107 § 3 kpa. Natomiast odnośnie do pozostałych zarzutów skargi trzeba także powiedzieć, że zarzuty w zakresie naruszenia przepisów postępowania mogą prowadzić do eliminacji z obrotu prawnego skarżonych orzeczeń o tyle, o ile sąd uzna, że (art. 145. § 1 c P.p.s.a.), w toku postępowania doszło do naruszenia przepisów postępowania w takim stopniu, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tutaj, poza tym co wcześniej powiedziano, sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia. Inną kwestią pozostaje zarzut ewentualnej kumulacji wpływu planowanej inwestycji na środowisko, w kontekście powiązania przedsięwzięcia z inwestycją, dla której (jak wskazuje skarga), a co nie było poruszane w toku kontrolowanego postępowania, została wydana zaskarżona decyzja oraz decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 12.02.2024 r. Nr SKO 4131/5/2024, utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dnia 20.12.2023 r. Nr lTOŚ/6220.5.2022.MCh. Należy bowiem pamiętać, że zawarte w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. sformułowanie "decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi" oznacza ocenę decyzji pod kątem niesprzeczności z jakąkolwiek normą prawną. W zakresie badania zgodności decyzji z przepisami odrębnymi organ lokalizacyjny jest związany treścią tego przepisu w taki sposób, że w razie stwierdzenia braku zgodności planowanej lokalizacji z przepisami odrębnymi, nie może wydać pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Do takich przepisów odrębnych należy zaliczyć m.in. regulacje dotyczące ochrony środowiska, w tym ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko (aktualny stan prawny Dz.U.2024.1112 t.j. z dnia 2024.07.25). Artykuł 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej w zw. z art. 4 ust. 2 u.p.z.p. nakazuje żądać od inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jeszcze przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zgodnie z art. 86 ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1, (a więc także decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu). Ewentualne badanie oddziaływań skumulowanych (a więc i oddziaływań potencjalnych) powinno być prowadzone przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, zwłaszcza na etapie postępowania uzgodnieniowego prowadzonego zgodnie z art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt u.p.z.p. Jak wskazuje się w orzecznictwie, skumulowanie dotyczy oddziaływań, a nie przedsięwzięć, które są ich źródłem. Jednocześnie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE dotyczącym przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. U. UE L z dnia 28 stycznia 2012 r.) wskazuje się, że cechy przedsięwzięcia należy ocenić w szczególności w kontekście skumulowanych skutków wywieranych łącznie z innymi przedsięwzięciami, w sytuacji w której brak uwzględnienia skutków skumulowanych mógłby w praktyce prowadzić do ominięcia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (por. wyrok Trybunału z 11 lutego 2015 r. w sprawie C-531/13). W wyroku z 25 lipca 2008 r. C-142/0 Trybunał stwierdził nadto, że niedopuszczalna jest sytuacja, w której podział przedsięwzięcia na mniejsze części i brak uwzględnienia skumulowanego oddziaływania przedsięwzięć powstałych w wyniku podziału spowoduje, że cel dyrektywy nie zostanie zrealizowany, a przedsięwzięcia te unikną obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w przypadku gdy rozpatrywane łącznie stanowiłyby przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. W polskim prawodawstwie to brzmienie art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej ma zapobiegać dzieleniu jednego przedsięwzięcia na kilka przedsięwzięć realizowanych w tym samym czasie, w celu ominięcia procedury oceny oddziaływania na środowisko i ominięcia obowiązku opracowania związanej z tą procedurą dokumentacji. Wedle tego unormowania o ile mowa o przedsięwzięciu - rozumie się przez to zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Tym samym, wobec stwierdzonych nieprawidłowości sąd zobligowany był do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., co też orzekł w pkt. I sentencji. Rozstrzygnięcie zaś zawarte w pkt. II znajduje swoje uzasadnienie w brzmieniu art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę właściwy organ uwzględni wskazówki i uwagi wskazane w uzasadnieniu niniejszego wyroku.