II SA/Wr 547/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Anna Siedlecka (sprawozdawca) Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę w całości. Z doręczonych Sądowi akt administracyjnych wynika, że Wojewoda D. decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu odwołania R. O., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], w której orzeczono o wymeldowaniu R. O. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego przy ul. [...] we W. Na uzasadnienie decyzji wojewoda podał, że w dniu [...] lutego 2017 r. M. O. (aktualnie nosząca nazwisko K. - zmiana nazwiska decyzją administracyjną), zwróciła się do Prezydenta W. z wnioskiem o wymeldowanie z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego przy ul. [...] we Wr. byłego męża R. O., który jak podała wnioskodawczyni przebywa we W. przy ul. [...] tam koncentruje swoje życie prywatne. Miejsce zameldowania na pobyt stały opuścił w maju 2016 r. zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla W. we W. VI Wydział Cywilny z dnia [...] kwietnia 2016 r. (sygn. akt VI Ns [...]), orzekającym o zobowiązaniu R. O. do opuszczenia spornego lokalu. Wraz z wnioskiem wyżej wymieniona przedłożyła umowę najmu lokalu zawartą w dniu [...] stycznia 2017 r. pomiędzy Gminą W. a M. O. (obecnie K.). Wnioskodawczyni przesłuchana w sprawie zeznała, że jej były mąż został uznany za sprawcę przemocy w rodzinie. W związku z powyższym sąd nakazał mu opuszczenie lokalu przy ul. [...]. R. O. wykonał nakaz sądu i w maju 2016 r. opuścił powyższy lokal. Nie wydał jednak użytkowanego pokoju oraz kluczy do mieszkania. Wnioskodawczyni wystąpiła zatem do komornika sądowego o wszczęcie postępowania egzekucyjnego przeciwko R. O. Komornik sądowy po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego umorzył swoje postępowanie, bowiem w toku czynności egzekucyjnych ustalił, że odwołujący opuścił sporną nieruchomość i nie ma do niej kluczy. Wnioskodawczyni utrzymuje, że R. O. trwale opuścił przedmiotowy lokal i nie ma możliwości aby ponownie w nim zamieszkał, bowiem obecnie to ona jest wyłącznym najemcą powyższego mieszkania i nie wyraża zgody na zamieszkiwanie w nim R. O. M. K. dołączyła wyrok Sądu Okręgowego we W., Wydział XIII Cywilny Rodzinny rozwiązujący małżeństwo R. O. i M. O. z winy R. O. i postanowienie Sądu Rejonowego dla W. VI Wydziału Cywilnego, zobowiązujące R. O. do opuszczenia mieszkania przy ul. [...] z powodu przemocy w rodzinie, a także protokół i postanowienie komornika sądowego. Dalej wskazano, że w dniu [...] lutego 2017 r. zeznania złożył R. O., który potwierdził, że nie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] od maja 2016 r. Opuścił mieszkanie w związku z sądowym nakazem opuszczenia lokalu. Z mieszkania zabrał tylko część swoich rzeczy. Od wskazanego czasu ani razu nie był w powyższym lokalu. Uważa się w dalszym ciągu za najemcę przedmiotowego lokalu, a całą sytuację za przejściową. Obecnie nie ma dostępu do lokalu. W dalszym ciągu płaci na konto zarządcy 1/3 kwoty naliczonej za użytkowanie lokalu. Przebywa w różnych miejscach, ale nigdzie nie może się zameldować. W dniu [...] marca 2017 r. oświadczył nadto, że wystąpił z pismem do Ministerstwa Sprawiedliwości o kasację postanowień sądowych orzekających o opuszczeniu spornego lokalu, oraz ze skargą na "bylejakość" sądów orzekających w jego sprawie, które zostały przekazane do Prokuratury Krajowej. Wystąpił również z wnioskiem o wyjaśnienie swojej sytuacji do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. (przydział spornego lokalu nastąpił w związku ze służbą) oraz Wydziału Lokali Mieszkalnych Urzędu Miejskiego W. Będzie wnosił również o zamianę powyższego lokalu na dwa odrębne, bowiem nie widzi możliwości wspólnego zamieszkiwania wraz z byłą żoną. W tym stanie rzeczy Prezydent W. wydał powołaną wyżej decyzję, w której orzekł o wymeldowaniu R. O. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...] we W. Od przedmiotowej decyzji odwołanie wniósł R. O., w którym podkreślił, że nakaz opuszczenia lokalu orzeczony na podstawie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie nie jest eksmisją, nie powoduje utraty tytułu prawnego do lokalu, a jedynie tymczasowe ograniczenie korzystania z niego. Poza tym opuszczenie mieszkania nie jest jednoznaczne z wyprowadzeniem się z lokalu. Tym bardziej, że opłaca 1/3 czynszu, a w pokoju przydzielonym w wyroku rozwodowym przechowuje swoje rzeczy, których jako osoba bezdomna nie ma gdzie przenieść, ponieważ Wydział Lokali Mieszkalnych Urzędu Miejskiego W. odmówił mu wynajęcia lokalu zastępczego. Rozpoznając sprawę na skutek wniesionego odwołania Wojewoda D. przytoczył art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności i wskazał, że analiza odwołania oraz zgromadzonego materiału dowodowego bezsprzecznie wskazuje, że obecnie R. O. nie zamieszkuje w mieszkaniu przy ul. [...] we W., a lokal ten opuścił w sposób spełniający przesłanki do wymeldowania. Taki stan rzeczy potwierdzają zeznania obu stron postępowania w tym samego odwołującego się. W ocenie organu odwoławczego okoliczność powodu opuszczenia przez R. O. stałego miejsca pobytu została zbadana przez organ I instancji i potwierdzona postanowieniem Sądu Rejonowego dla W. we W. VI Wydział Cywilny z dnia [...] kwietnia 2016 r., orzekającym o zobowiązaniu R. O. do opuszczenia spornego lokalu (sygn. akt VI Ns [...]). Opuszczenie lokalu przez R. O. nie było więc dobrowolne, ale zgodne z prawem. W sytuacji faktycznej, jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, wydanie przez organ meldunkowy decyzji o wymeldowaniu osoby dopuszczającej się czynów zabronionych przeciwko członkom swojej rodziny, stanowi tego rodzaju prewencyjną ochronę praw i wolności osób pokrzywdzonych. Orzeczenie zobowiązujące sprawcę przemocy wobec rodziny wywołuje taki sam skutek jak egzekucja obowiązku opróżnienia lokalu. Natomiast przy uwzględnieniu przesłanek nakazów zawartych w wyrokach karnych i rozwodowych oraz ich wiążącego charakteru dla organu, orzeczenie odmowy wymeldowania odwołującego się byłoby sprzeczne z rozstrzygnięciami sądowymi i niweczyłoby ich skutki. Niewątpliwie odwołujący się nie przebywa od maja 2016 r. w przedmiotowym lokalu. Nie można więc uznać, że w lokalu tym koncentruje się jego centrum interesów życiowych. Dopuszczając się przestępstw przeciwko rodzinie R. O. musiał liczyć się z utratą możliwości przebywania przy tej rodzinie, przez to w dorozumiany sposób zrezygnował z przebywania w spornym lokalu. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - poprzez złożenie oświadczenia woli, ale także w sposób domniemany poprzez zachowanie, które nie wyraża woli stałego przebywania w miejscu, w którym dotychczas koncentrowały się sprawy życiowe danej osoby. Dalej wojewoda wyjaśnił, że sprawy meldunkowe (zameldowanie, wymeldowanie), należące do zagadnień prawa administracyjnego, służą wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego i nie mają wobec tego żadnego związku z ustaleniem prawa do lokalu, ani tym bardziej nie dotyczą uprawnień w zakresie ich przyznawania tudzież pozbawiania. Postępowanie w sprawie o wymeldowanie nie wkracza zatem w sferę stosunków cywilnoprawnych (np. własnościowych, najmu, spółdzielczego prawa do lokalu etc.), ani nie wpływa na stosunki prawne z zakresu prawa rodzinnego. Nie godząc się z przytoczoną decyzją Wojewody D. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł R. O. W skardze R. O. zarzucił, że spornego lokalu nie opuścił z własnej woli, ale na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla W.z dnia [...] kwietnia 2016 r. sygn. akt VI Ns [...], wydanego przez subiektywny i stronniczy sąd, który oparł się na fałszywych oskarżeniach. Zdaniem skarżącego na skutek fałszywych zeznań został uznany za sprawcę przemocy w rodzinie, podczas gdy to on jest przemocy takiej ofiarą. Skarżący podniósł, że dysponuje świadkami mogącymi zeznać o zachowaniu M. K. w miejscu zamieszkania. Dalej skarżący podał, że M. K. wprowadziła w błąd Komendę Wojewódzką Policji i Gminę W. doprowadzając do zawarcia aneksu do umowy najmu lokalu w dniu [...] stycznia 2017 r. Skarżący nadal opłaca swój pokój w spornym lokalu i przechowuje tam swoje rzeczy, a opuści go gdy zamieni sporny lokal na dwa inne lub gdy M. K. spłaci mu "połowę wspólnego dorobku". Następnie skarżący wskazał, że nigdy nie dopuszczał się przemocy w rodzinie i wnosi o niewymeldowywanie go z ww. lokalu. Do skargi dołączono kopie korespondencji dotyczącej postępowań karnych oraz obdukcji lekarskiej dotyczącej skarżącego po pobiciu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 8 listopada 2017 r. skarżący podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte. Oświadczył, że jest współnajemcą lokalu, z którego go wymeldowano i przechowuje w lokalu swoje rzeczy i częściowo opłaca czynsz. Do umowy najmu sporządzono aneks w 2017 r., który się znajduje w administracji lokali mieszkalnych, podpisany przez skarżącego, ale M. K. nie chce podpisać tego dokumentu. Na pytanie Sądu skarżący oświadczył, że mieszka u znajomych i żyje na granicy ubóstwa. Natomiast uczestniczka postępowania M. K. wniosła o oddalenie skargi w całości. Wskazała, że przedmiotem sprawy jest meldunek w lokalu. Są w sprawie wydane prawomocne wyroki i postanowienia, które dotyczą przemocy w rodzinie. Bezsporne jest, że skarżący opuścił lokal w wykonaniu nakazu sądowego. Na to skarżący oświadczył, że procesy o przemoc w rodzinie były oparte na fałszywych dowodach. Po rozprawie a przed terminem ogłoszenia wyroku wyznaczonym na dzień [...] listopada 2017 r., to jest w dniu [...] listopada 2017 r., do akt sądowych wpłynęło pismo skarżącego odnoszące się do pobicia i przemocy w rodzinie. W piśmie tym skarżący odniósł się też do działania sądu rejonowego i sądu okręgowego w innych postępowaniach. Do pisma dołączono kopię aneksu do umowy najmu spornego lokalu podpisanego w dniu [...] czerwca 2017 r. przez R. O. i dokumentów dotyczących przebiegu służby w Policji i spraw karnych z udziałem skarżącego. W dniu [...] listopada 2017 r. do akt wpłynęło też pismo uczestniczki postępowania M. K., w którym opisała konflikt z R. O. i zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia i wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania osoby, z którą faktycznie zamieszkuje skarżący. Do pisma dołączyła kopie dokumentów związanych z najmem spornego lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zaskarżoną decyzję wydano na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2017 r. poz. 657 ze zm.), który stanowi, że organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zdaniem Sądu podstawą do wydania decyzji o wymeldowaniu jest opuszczenie lokalu i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Pobyt stały, zgodnie z art. 25 ust. 1 cyt. ustawy, wiąże się z przebywaniem i zamiarem przebywania w oznaczonym miejscu. Dla opuszczenia miejsca stałego pobytu element woli ma zatem znaczenie i powinien być brany pod uwagę w postępowaniu o wymeldowanie. Wymeldowanie z pobytu stałego będzie więc oparte na stwierdzeniu, że osoba zameldowana w miejscu pobytu opuściła je oraz że miała wolę takiego działania. Ponieważ zamiaru opuszczenia nie wyraziła w jasny sposób, rolą postępowania będzie udowodnienie, że okoliczności sprawy wskazują na istnienie po jej stronie zamiaru trwałego zerwania więzi z miejscem zameldowania. Katalog takich sytuacji jest otwarty. Poza oczywiście wskazującymi na taki zamiar, bo jednoznacznie związanymi z przeniesieniem ośrodka życiowego w inne miejsce, będą występowały takie, którym trudno przypisać jednoznaczny charakter. Dla tych przypadków decydujące powinny być okoliczności związane z fizycznym wymiarem opuszczenia, a zamiar może tylko z nich wynikać. Ocena charakteru opuszczenia lokalu nie może jednak odrywać się od realiów konkretnej sprawy. Okoliczności faktyczne, a niekiedy nawet prawne, muszą prowadzić do wniosku, że faktyczne opuszczenie lokalu nastąpiło, mimo że osoba nie miała woli przeniesienia miejsca swoich spraw życiowych. Przyjąć też należy, że dla oceny charakteru opuszczenia lokalu istotne jest obiektywne stwierdzenie możliwości realizacji woli strony, polegającej na realizacji zamiaru przebywania w danym lokalu. Na tym tle pojawia się ścisły związek przebywania w lokalu i zameldowania. Z faktu, że podmiotowi przysługuje prawo własności lokalu, nie wynika obowiązek zameldowania właściciela, jeżeli nie przebywa on w lokalu. Natomiast zameldowanie konkretnej osoby w lokalu nie jest źródłem powstania jakichkolwiek praw majątkowych do lokalu. Wobec tego postępowanie meldunkowe wiąże się z faktem przebywania (nieprzebywania) osoby w lokalu, a nie z możliwością potwierdzenia tej okoliczności przez osobę dysponującą tytułem prawnym do lokalu. Dla aktu rejestracji, jakim jest zameldowanie, nie mają znaczenia takie okoliczności, jak próba zamieszkania w lokalu i jej uniemożliwienie przez osoby trzecie. Skoro zameldowanie ma potwierdzać pobyt danej osoby w lokalu, to osoba występująca o zameldowanie powinna zamieszkiwać w lokalu przed zameldowaniem. Zameldowanie polega na stwierdzeniu przez właściwy organ faktu przebywania osoby w konkretnym lokalu. Jest to stwierdzenie okoliczności faktycznej, niezależnie od przysługujących osobie uprawnień do lokalu. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że jak wynika z treści skargi oraz z ustaleń poczynionych przez organy administracji publicznej skarżący opuścił lokal przy ul. [...] we W. w maju 2016 r. i od tamtego czasu w lokalu tym nie zamieszkuje. Niezamieszkiwanie w lokalu skarżący potwierdził też na rozprawie przez Sądem. Jak wynika z twierdzeń skarżącego (zob. oświadczenie z dnia [...] lutego 2017 r. w aktach administracyjnych oraz skargę do Sądu) do opuszczenia spornego lokalu doszło w wykonaniu postanowienia Sądu Rejonowego dla W. we W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. sygn. akt VI Ns [...]. Postanowieniem tym wydanym w przedmiocie zobowiązania sprawcy przemocy w rodzinie do opuszczenia lokalu mieszkalnego w pkt I zobowiązano R. O. do opuszczenia ww. lokalu. Postanowienie to było wykonalne z chwilą ogłoszenia. Przy czym, ze znajdującej się w aktach administracyjnych kopii tego postanowienia wynika, że R. O. wniósł apelację od tego postanowienia, która została oddalona postanowieniem Sądu Okręgowego we W. II Wydział Cywilny Odwoławczy z dnia [...] października 2016 r. sygn. akt II Ca [...]. Zdaniem Sądu po tym jak skarżący opuścił sporny lokal mieszkalny i po tym jak prawomocne stało się postanowienie Sądu Rejonowego dla W. we W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. sygn. akt VI Ns [...] i pozostaje ono w obrocie prawnym, oczywiste jest, że skarżący nie może zamieszkiwać w spornym lokalu i to niezależnie od tego, czy i jaki tytuł prawny do tego lokalu posiada (tego tut. Sąd nie badał). Nakaz opuszczenia lokalu wydany na podstawie art. 11a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1390 ze zm.) wiąże się z czasowym ograniczeniem możliwości korzystania z lokalu. Nakaz ten ma charakter czasowy, bowiem w razie zmiany okoliczności może być zmieniony lub uchylony. Przepis nie wskazuje jednak na maksymalny czas trwania orzeczonego zobowiązania, a zatem dopóki postanowienie nakaz taki nakładające pozostaje w obrocie prawnym, brak jest podstaw do utrzymywania w ewidencji ludności zapisów wskazujących, że skarżący stale przebywa w ww. lokalu mieszkalnym, skoro na mocy ww. postanowienia sądu rejonowego przebywać w tym lokalu, który opuścił w maju 2016 r., nie może. Dalej powiedzieć należy, że jeżeli nawet opuszczenie przez skarżącego spornego lokalu nie było dobrowolne, lecz wywołane wydaniem cytowanego już postanowienia z dnia [...] kwietnia 2016 r., to na skutek upływu czasu i braku w rzeczywistości podjęcia czynności prawnych mających na celu odzyskanie posiadania lokalu taki charakter nabyło ono na skutek dorozumianego pogodzenia się z tymi faktami. Podnoszone przez skarżącego twierdzenia o tym, że podjął starania o odzyskanie czy uzyskanie statusu najemcy spornego lokalu nie świadczą o tym, że jego zamieszkanie w spornym lokalu będzie możliwe w sensie faktycznym z racji omówionego już postanowienia z dnia [...] kwietnia 2016 r. Bez wątpienia zatem opuszczenie spornego lokalu w maju 2016 r. nosi również znamiona trwałości, skoro w dacie wydania zaskarżonej decyzji skarżący nie przebywał w tym lokalu od wielu miesięcy (około roku). W takiej sytuacji obowiązkiem organu było doprowadzenie zapisów w zbiorach ewidencji ludności do stanu zgodnego z rzeczywistością. Dalsze bowiem utrzymywanie jego meldunku pod adresem ww. powodowałoby utrzymywanie niekorzystnej z punktu widzenia konstytucyjnej klauzuli porządku prawnego, fikcji ewidencyjnej, skoro w rzeczywistości skarżący przebywa od dawna w innym miejscu lub innych miejscach. W rozpoznawanej sprawie udowodniony został fakt opuszczenia lokalu przez skarżącego i to, że nie przebywa on w miejscu dotychczasowego stałego zameldowania. Charakter środka prawnego zastosowanego wobec skarżącego przez sąd powszechny wywiera zaś taki skutek jak egzekucja obowiązku opróżnienia lokalu służącego zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych dłużnika. Jest to skutek polegający na pozbawieniu skarżącego możliwości posiadania spornego lokalu (niezależnie od tego czy skarżący ma tytuł prawny jak np. prawo najmu do tego lokalu). W świetle powyższego, Sąd doszedł do przekonania, że nie w każdym przypadku uzasadniającym wystąpienie przesłanek do wymeldowania w oparciu o przepis art. 35 ustawy o ewidencji ludności możliwe będzie zaistnienie i wykazanie dobrowolności i trwałości opuszczenia miejsca stałego pobytu. Zawsze jednak opuszczenie miejsca pobytu stałego musi oznaczać wyzbycie się posiadania lokalu jako miejsca stanowiącego dotychczasowe centrum życiowe, a to z kolei oznacza definitywność zdarzenia (zakończonego, dokonanego), jakim jest opuszczenie dotychczasowego miejsca koncentrowania się centrum życiowego. Sytuacja taka różni się swym znaczeniem od innych mniej definitywnych sytuacji, w których rozpoczęty proces opuszczania miejsca pobytu stałego nie został definitywnie zakończony lub też zachodzi zwykła nieobecność w miejscu centrum życiowego, charakteryzująca się brakiem jego utraty, przy czym utrata ta może być wynikiem nie tylko dobrowolnego zachowania, ale też sytuacji niedobrowolnych, lecz zgodnych z prawem. Ponadto w ocenie Sądu, postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji przeprowadzone zostało zgodnie z regułą wyrażoną w art. 7 k.p.a. nakazującą dążenie do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zgromadzono niezbędne dowody (wyjaśnienia stron, dowody z dokumentów), zaś poczynione ustalenia faktyczne znajdują w nich odzwierciedlenie. Istotne dla sprawy okoliczności potwierdził zresztą sam skarżący. Wnioski wyciągnięte przez organy administracji były prawidłowe, bowiem zebrane dowody dawały podstawę do jednoznacznego ustalenia, że w sprawie zachodzą przesłanki do rozstrzygnięcia sprawy meldunkowej w formie decyzji o wymeldowaniu skarżącego z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] we W. Natomiast odnosząc się do twierdzeń zawartych w skardze oraz w pismach procesowych składanych przez skarżącego i uczestniczkę postępowania sądowego należy powiedzieć, że wnioski stron o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania określonych osób nie mogły zostać uwzględnione, ponieważ sąd administracyjny nie przeprowadza tego rodzaju dowodów, co wynika z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Nadto pisma złożone po zamknięciu rozprawy, a przed ogłoszeniem wyroku, choć znajdują się w aktach sądowych, nie mogą być brane pod uwagę przy orzekaniu przez Sąd. Po pierwsze treść tych pism w nikłym stopniu odnosi się do przedmiotu niniejszego postępowania, a po drugie sąd administracyjny rozpoznaje sprawę ze skargi na decyzję administracyjną na podstawie akt administracyjnych zgromadzonych przez organ administracji publicznej w toku postępowania. Sąd administracyjny orzeka według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Zamknięcie rozprawy następuje, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Tak było w niniejszej sprawie, gdyż Sąd stwierdził, że wszystkie okoliczności faktyczne i prawne sprawy zostały ustalone i wyjaśnione. Wyjaśnienia jeszcze wymaga, że przedmiotem niniejszej sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu była wyłącznie kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Wojewody D. orzekającej o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w lokalu mieszkalnym opisanym na wstępie. W tak zakreślonych ramach postępowania nie mieści się ustalanie stanu prawnego spornego lokalu mieszkalnego i praw skarżącego do tego lokalu. Nie jest bowiem kompetencją sądu administracyjnego ustalanie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego najmu do lokalu. Nie jest również rolą sądu administracyjnego dokonywanie ocen działań podejmowanych przez skarżącego i uczestniczkę postępowania w toku trwającego między nimi konfliktu, z wyjątkiem tych czynności prawnych i faktycznych, które mogłyby mieć wpływ na dokonanie oceny legalności zaskarżonej decyzji. Nie podlega również właściwości sądu administracyjnego badanie prawidłowości wyroków czy postanowień wydawanych przez inne sądy, w tym szczególnie sądy powszechne. Godzi się przy tym podkreślić, że w myśl art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego orzeczenie prawomocne wydane w postępowaniu cywilnym wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. To co do tej pory powiedziano oznacza, że Sąd rozpoznający skargę nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Sąd administracyjny w świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchyla zaskarżoną decyzję wyłącznie w razie jeżeli stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ Sąd w niniejszej sprawie – nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) – naruszeń prawa materialnego czy procesowego tego rodzaju i mających istotny wpływ na wynik sprawy nie stwierdził, skargę należało oddalić. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.