II SA/Wr 549/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 28 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. i E.K. o wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 września 2005 r. sygn. akt II SA/Wr 2491/03 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wywłaszczenia nieruchomości gruntowej położonej w K. G. przy ul. P. [...] postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącym tytułem uiszczonego wpisu od skargi kwotę 100 (słownie: sto) zł. Postanowieniem z dnia 16 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu umorzył postępowanie sądowo-administracyjne wszczęte ze skargi M. i E. K. na decyzję Wojewody D. z dnia 10 października 2003 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wywłaszczenia nieruchomości gruntowej położonej w K. G. przy ul. P. [...]. Przedmiotowe postanowienie – doręczone skarżącym w dniu 29 września 2005 r. - nabyło waloru prawomocności w dniu 28 lutego 2006 r. W skierowanym do tut. Sądu piśmie z dnia 20 lipca 2010 r. M. i E. K. zawarli oświadczenie o treści: ,,Wznawiamy sprawę domu zamiennego dla naszej rodziny mieszkającej na terenie oczyszczalni ścieków. Na skutek wycofania naszej skargi w dniu 12.08.2005 r. umorzono postępowanie dnia 16.09.2005 r., które prosimy nadal kontynuować." Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 28 lipca 2010 r. skarżący zostali wezwani do sprecyzowania treści pisma z dnia 20 lipca 2010 r. poprzez wskazanie, czy należy potraktować jej jako skargę o wznowienie postępowania w sprawie II SA/Wr 2491/03. Jednocześnie skarżący zostali pouczeni o treści art. 271, art. 272, art. 273, art. 274, art. 277, art. 279 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na wezwanie skarżący pismem z dnia 22 września 2010 r. wskazali: ,,Prosimy o wznowienie sprawy domu zamiennego dla naszej rodzinny mieszkającej w bezpośrednim sąsiedztwie oczyszczalni ścieków. Na skutek błędnej naszej decyzji dnia 16 września 2005 r. postępowanie umorzono. Nie możemy jednak mieszkać w takich warunkach z niepełnosprawnym dzieckiem u którego stwierdzono alergię. Dlatego decyzja Pana Wojewody nr [...] nie jest zgodna z prawem." Wojewódzki sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., w przypadkach wskazanych w dziale VII ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Stosownie do treści art. 279 i art. 280 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do jej wniesienia oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym czy skarga została złożona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci. W niniejszej sprawie skarżący zostali wezwani do wskazania okoliczności dających możliwość weryfikacji zapadłego w sprawie orzeczenia. Pomimo nadesłania przez skarżących kolejnego pisma procesowego nie sposób uznać, że braki skargi o wznowienie postępowania zostały uzupełnione. Przede wszystkim wskazać należy, że przytoczone przez skarżących okoliczności związane z zamieszkiwaniem w sąsiedztwie oczyszczalni ścieków oraz cofnięciem skargi na decyzję Wojewody D. z dnia 10 października 2003 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wywłaszczenia nieruchomości gruntowej położonej w K. G. przy ul. P. [...] nie są podstawami dającymi możliwość weryfikacji zapadłego w sprawie orzeczenia Sądu. Zgodnie z treścią powołanego na wstępie art. 270 p.p.s.a można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem tylko w przypadkach przewidzianych w tej ustawie. Ustawa ta w przepisach art. 271 – art. 274 wskazuje podstawy wznowienia postępowania. Stosownie do regulacji art. 271 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Zgodnie natomiast z art. 272 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (§1). W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (§2). Z kolei art. 273 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3). Z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów (art. 274 p.p.s.a.). Niezależnie od tego należy wskazać, że w myśl art. 277 p.p.s.a. – skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Przepis powyższy określa termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w wypadkach określonych w przepisach art. 271 i art. 273 p.p.s.a. Pozostaje poza sporem w niniejszej sprawie, że skarżący informację o treści uzasadnienia postanowienia zapadłego w sprawie powzięli w dniu 29 września 2005 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej postanowienie wraz z uzasadnieniem. Powyższe orzeczenie nabrało walor prawomocności w dniu 28 lutego 2006 r., a zatem termin do wniesienia skargi o wznowienie zaczął biec od dnia 1 marca 2006 r. i upłynął 1 czerwca 2006 r. Natomiast skarga o wznowienie została wniesiona w dniu 23 września 2010 r., a więc z przekroczeniem ustawowego terminu. Stosownie do treści art. 280 § 1 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym sąd bada, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuca. Reasumując z tych względów skarga o wznowienie postępowania jako nie oparta na ustawowej podstawie oraz wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 273 § 2 i 277 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu. Na marginesie prowadzonych rozważań należy dodać, że w ocenie Sądu podnoszone przez skarżących okoliczności, chociaż jak wskazano wyżej nie dotyczą żadnej z ustawowych podstaw wznowienia postępowania sądowo-administracyjnego, niemniej jednak stwarzają podstawy do rozważania zasadności podjęcia odpowiednich kroków na drodze administracyjnej. Orzeczenie w zakresie kosztów (pkt. II sentencji) znajduje uzasadnienie w uregulowaniu art. 232 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.