II SA/Wr 549/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. i M.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi D. i M.W., M.W. i J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: odmówić przyznania D. i M.W. prawa pomocy. D., M., M. i J.W. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2013 r. sygn. akt I OZ120/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie D. i M.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 549/12 odmawiające przyznania im prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł skarżący D. i M.W. w piśmie z dnia 12 kwietnia 2013 r. wystąpili ponownie o zwolnienie ich od kosztów sądowych. W dniu 2 maja 2013 r. skarżący uiścili opłatę sądową w wysokości 200 zł. W złożonym w dniu 21 maja 2013 r. na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy D. i M.W. wnieśli o zwolnienie ich od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Podali, że łączny ich miesięczny dochód brutto wynosi 2400 zł i są współwłaścicielami działek gruntu o łącznej powierzchni 2.588 m². Postanowieniem z dnia 11 września 2013 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym odmówił przyznania D. i M.W. prawa pomocy. Pismem z dnia 7 października 2013 r. D. i M.W. złożyli sprzeciw od wyżej wymienionego postanowienia. Skarżący oświadczyli, że nie są w stanie uiścić opłaty "bez uszczerbku koniecznego dla siebie i swojej rodziny". Zdaniem D. i M.W., są oni "przez sędziów i Pana referendarza Sądowego uporczywie poniżani i gnębieni z zastosowaniem przez sędziów i Pana W.J. uporczywego stalkingu". Od dziesięciu lat Sąd pozbawia ich "prawa do dokumentów z map geodezyjnych i buduje gangi trzebnickie pod swoim nadzorem", uporczywie gnębi ich opłatami, "nie dopuszcza do sprawy", zmusza do kasacji, by pozbawić ich "prawa do prawdy materialnej", nie chce przeprowadzić dowodów uzupełniających z dokumentów "z kser map geodezyjnych mimo, że strona skarżąca ma w tym interes prawny" i dlatego strona musi "wielokrotnie żebrać w Sądzie o pomoc". W dniu 24 października 2014 r. akta sprawy II SA/Wr 549/12 powróciły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu po rozpoznaniu wniosków skarżących o wyłączenie sędziów tego Sądu od rozpoznania niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej u.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze Sąd ponownie rozpoznał na podstawie zebranego materiału dowodowego wniosek D. i M.W. o przyznanie prawa pomocy, stosując przepisy regulujące kwestię zwolnienia od kosztów sądowych. Stosownie do art. 245 § 1 u.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje – w myśl § 2 art. 245 u.p.s.a. – zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje – na podstawie § 3 tego samego artykułu – zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Częściowe zwolnienie z opłat lub wydatków może z kolei polegać – zgodnie z przepisem art. 245 § 4 u.p.s.a., na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej. Natomiast z uregulowania sformułowanego w art. 246 § 1 pkt 1) i 2) u.p.s.a. wynika, iż przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie częściowym natomiast – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny. Z oświadczenia D. i M.W. wynika, że łączny ich dochód brutto wynosi 2400 zł i są współwłaścicielami działek gruntu o łącznej powierzchni 2.588 m². Z informacji, jakie posiada Sąd z innych spraw, w których D. i M.W. są skarżącymi, wynika, że pomimo przyznawania im prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym również ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, D. i M.W. w wielu sprawach ustanowili adwokata z wyboru (np. w sprawach II SA/Wr 465/08, II SA/Wr 57/09, II SA/Wr 892/11). Powyższe świadczy, że w rzeczywistości ich sytuacja materialna jest inna – lepsza niż deklarowana we wnioskach o przyznanie prawa pomocy. Lakoniczność zaś wniosków i pism strony dotyczących prawa pomocy uniemożliwia dokonanie obiektywnej oceny jej sytuacji majątkowej, a tym samym odbiera jej możliwość ewentualnego uzyskania prawa pomocy. Podkreślić przy tym trzeba, że w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 22 lutego 2013 r. sygn. akt I OZ120/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie D. i M.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 549/12 odmawiające przyznania im prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a skarżący nie przedstawili żadnych nowych okoliczności wskazujących na zmianę ich sytuacji majątkowej. Zauważyć ponadto wypada, że w dniu 2 maja 2013 r. skarżący uiścili opłatę sądową w wymaganej wysokości 200 zł. Mając na uwadze powyższe, zgodnie z art. 245, art. 246 § 1 i art. 260 u.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.