II SA/Wr 552/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, , , po rozpoznaniu w dniu 16 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.A.M. p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 7 września 2007 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarga Z.A.M., w której wniósł "o ukaranie grzywną za opieszałość i bezduszne postępowanie i brak kompetencji" Gminy W., Urząd Miejski, Wydział Sprzedaży mieszkań i lokali użytkowych. Skarżący zwrócił się w niej ponadto o rozpatrzenie w/w pozwu, który był konieczny, gdyż przeciąganie biurokratyczne i narażanie go na ciągłe stresy spowodowało pogorszenie stanu zdrowia, co stwierdza komisja lekarska, a jest to karalne z art. 156 i 157 kodeksu karnego. Jeżeli Gmina zgodzi się przekazać stronie lokal nieodpłatnie w ramach zadość uczynienia, odstąpi od procesu karnego. Jak do tej pory przez niemal pięć lat, do chwili obecnej, skarżący spotyka się jedynie ze złośliwościami i wymyślnymi procedurami w celu zniechęcenia go do przekazania mu lokalu, który zajmuje praktycznie od 7 kwietnia 1947 r., zamieszkując wraz z rodzicami i rodzeństwem. W listopadzie 1972 r. otrzymał tytuł prawny do mieszkania spółdzielczego w Spółdzielni Mieszkaniowej A, które aktem notarialnym w dniu 30 maja 2000 r. podarował córce B.M., lecz z powodu utraty zdrowia faktycznie zamieszkiwał wraz z matką L.M., tj. głównego najemcy lokalu przy ul. [...], która się stroną opiekowała do roku 1982. Ponadto skarżący podniósł, iż po otrzymaniu tytułu prawnego do lokalu nr [...] pod numerem [...] przy ul. [...], dnia 31 grudnia 2002 r. podczas remontu mieszkania szpiegowano go, czy wysypuje gruz w odpowiednie miejsce, czy remontując ubikację na własny koszt korzysta z prądu z klatki schodowej. Gdy zadbał o uruchomienie drzwi wyjściowych na podwórko, zwrócił uwagę inspektorowi o nie nadzorowaniu montażu zamka, który był dewastowany przez osoby chcące przechodzić na skróty, a czyny te przypisano stronie skarżącej. Wcześniej zgłaszał to wiceprezydentowi, lecz skutkiem następnej wizyty było wycofanie się jego ze sprzedaży tego lokalu i narażenie skarżącego na kolejne stresy. W dniu kiedy miał wyjechać na leczenie sanatoryjne, tj. 7 września 2006 r. dostał również wiadomość o śmierci podopiecznej (konkubiny) i to było powodem rezygnacji z sanatorium, co pozwoliło mi dostrzec podstępne przesłanie mu odmowy wykupu mieszkania, gdyż obliczono, że okres sanatorium uniemożliwi mu odwołanie się od tej decyzji. Tego typu "sztuczki prawne" świadczą – zdaniem skarżącego – jeszcze bardziej o bezwzględności i bezduszności urzędników "lokalówki" i prywatnego zarządu mieszkaniami "[...]". Mieszkanie nr 8 posiadało łazienkę, mały przedpokój, duży pokój i przerobioną kuchnię z alkowy. Ma faktycznie zaniżony metraż, pomimo że w 2003 r. przeprowadzona inwentaryzacja zweryfikowała powierzchnię tego mieszkania. Umowa najmu została jednak na zaniżonym metrażu, co jest dalszym dowodem na niegospodarność urzędników gminy. Po śmierci lokatorki A.S. w czerwcu 2004 r., zgłaszając pustostan do wydziału lokalowego, skarżący przeprowadził rozmowę wstępną z kierownikiem "lokalówki" przy ul. [...], a także w Urzędzie Miejskim, lecz przydzielono to mieszkanie lokatorowi poza kolejnością, która obowiązuje w przepisach lokalowych. Skarżący uważa to za kolejny lekceważący krok Gminy przeciwko obywatelowi. W związku z tym domaga się wyprowadzenia z lokalu nr 8 nieprawnie wprowadzonego lokatora. W dniu zaplanowanego wyjazdu do sanatorium, jak wskazał skarżący, wpłacił Gminie W. sumę 4950 zł na wykup mieszkania z pomieszczeniami WC i magazynkiem na sprzęt sportowy. Do dzisiaj PZM nie podjął uchwały w związku przekazaniem stronie tych pomieszczeń, nakazując jednocześnie zamurowanie wejścia, co jest dowodem na niegospodarność PZM i braku kompetencji jego urzędników, gdyż wstawienie na jego koszt drzwi byłoby właściwym zakończeniem tej sprawy. Składając ofertę wykupu pomieszczenia WC oraz magazynku w Sądzie Rejonowym Nieruchomości dla W.K. również nie znalazł zrozumienia. Skargi do Prezydenta i Wojewody również nie dały żadnych rezultatów a podejmowanie uchwały co do wyłączenia z powierzchni wspólnych w/w pomieszczeń WC oraz magazynku zajęło PZM "[...]" ponad rok czasu. Dlatego skarżący zwrócił się z prośbą do Sądu o zarządzenie wszystkich dokumentów w oryginale od PZM. Nieodpłatne przekazanie tych lokali, łącznie z mieszkaniem nr 8 wraz z w/w pomieszczeniami, skarżący motywuje tym, iż Sąd w B. przy podziale majątku pozostawionego przez babkę skarżącego A.M., w tym nieruchomość w centrum Polski, wieś G. k. Sz., pominął ojca strony A.M. jako równoprawnego z innymi członkami jego rodziny spadkobiercę. Jednak nie posiada na to odpowiednich dokumentów. Jest zatem szansa na naprawienie tego uchybienia sądowego w postaci przekazania skarżącemu tych lokali bezpłatnie, które chce zaadoptować jako jedno mieszkanie i zagospodarować dla córki E.P. Pismem z dnia 10 września 2007 r. Przewodniczący Wydziału IV poinformował skarżącego, iż wniosek o ukaranie grzywną organu administracyjnego został przewidziany w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jedynie w dwóch przypadkach: w art. 55 § 1 i art. 154 § 1. Z przepisu art. 55 § 1 wynika, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 powołanej ustawy (tj. przekazania przez organ Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia), sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi kary grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Z przepisu zaś art. 154 § 1 wynika, iż w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi kary grzywny. Ponadto w piśmie tym wskazano, iż wobec trudności z zakwalifikowaniem pisma z dnia 5 września 2007 r. do pism o jakich mowa w tych przepisach, a sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpatrywania pozwów zawierających roszczenia o charakterze cywilnoprawnym, wezwano skarżącego o podanie dokładnego żądania jakie miałby rozpatrzyć tut. Sąd – w terminie siedmiu dni od daty otrzymania niniejszego pisma. W odpowiedzi na powyższe pismo skarżący oświadczył, iż jest zbulwersowany niegospodarnością i nieprzemyślaną decyzją Zasobu Komunalnego przy ul. [...] oraz PZM "[...]" przy ul. [...], z którymi wcześniej uzgodnił, że we wrześniu 2007 r. powołają komisję w celu sporządzenia uchwały odnośnie wyłączenia z części wspólnych w budynku przy ul. [...] WC (ubikacji) na półpiętrze oraz pomieszczenia po WC na poziomie zerowym z przeznaczeniem na sprzęt sportowy (rower) z wejściem od podwórka. Nie zna przyczyny, która spowodowała zamurowanie w dniu 9 września 2007 r. wejścia do w/w pomieszczenia, pomimo zgody najemców spod nr 1 i 2, mieszkańców klatki nr [...]. Dlatego strona wniosła o jak najszybszą interwencję Inspektora z Zasobu Komunalnego ul. [...], o natychmiastowe zadziałanie i wyciągniecie konsekwencji służbowych wobec winnych tej nielogicznej i celowo złośliwej inicjatywy w/w jednostek "pseudo gospodarczych" Zasobu Komunalnego i PZM "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 202 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sprawowana przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem odnosi się do działalności administracji publicznej. Według art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty określone w art. 3 § 2 ustawy. Przedmiotem skargi wniesionej do sądu administracyjnego mogą być zatem, zgodnie z art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w rozpatrywanej sprawie dotyczy sprzedaży skarżącemu lokalu mieszkalnego. A tego rodzaju sprawy są regulowane przez sądy powszechne. Zgodnie bowiem z art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeksu postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) kodeks ten normuje postępowanie sądowe w sprawach ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy, jak również w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz w innych sprawach, do których przepisy tego Kodeksu stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy cywilne). Sprawą cywilną jest niewątpliwie nabycie lokalu, do którego dochodzi na podstawie umowy sprzedaży nieruchomości, której tryb zawierania reguluje kodeks cywilny. Stosownie zaś do treści art. 2 § 1 k.p.c. do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych, oraz Sąd Najwyższy. Zatem skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przez Z.A.M. nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego, a umieszczonej w zapisach art. 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dotąd powiedziane prowadzi do wniosku, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna i jako taka na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała odrzuceniu. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji postanowienia.