II SA/Wr 553/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 16 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. K. na zarządzenie pokontrolne D. Wojewódzkiego Inspektora Ochronny Środowiska z dnia 11 czerwca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku uregulowania strony formalno-prawnej działalności w zakresie zbierania odpadów, założenia i prowadzenia ewidencji odpadów oraz sporządzenia zbiorczego zestawienia danych za rok 2012 postanawia: odrzucić skargę. Ł. K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: "[...]" pismem z dnia 28 czerwca 2013 r. złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na zarządzenie pokontrolne D. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 11 czerwca 2012 r. w przedmiocie podjęcia działań zmierzających do uregulowania strony formalno-prawnej działalności w zakresie zbierania odpadów, założenia i prowadzenia ewidencji odpadów oraz sporządzenia zbiorczego zestawienia danych za rok 2012. W doręczonym skarżącemu zarządzeniu organ administracji zawarł pouczenie, że przysługuje na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu po uprzednim wezwaniu D. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska do usunięcia naruszenia prawa. W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 4 września 2013 r. wezwano skarżącego do wskazania, czy przed złożeniem skargi wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi reprezentujący skarżącego pełnomocnik oświadczył, że przed złożeniem skargi skarżący nie wzywał organu do usunięcia naruszenia prawa. Pełnomocnik wyjaśnił, że skarżący składał ustne i pisemne zastrzeżenia oraz wyjaśnienia, jednak wobec jednoznacznego stanowiska organu zmuszony zostały do złożenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej m.in. w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skuteczne wniesienie skargi wymaga m.in. dochowania terminu oraz wyczerpania środków zaskarżenia. Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do postanowień z art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadku aktów innych niż decyzja lub postanowienie, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W powyższych przepisach ustawodawca określił warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, jakim jest wyczerpanie przysługujących stronie administracyjnych środków zaskarżenia, bądź - w określonych przypadkach - wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. W sytuacji, gdy powyższy warunek nie zostanie spełniony skargę należy uznać za niedopuszczalną. Uwzględniając powyższą regulację normatywną należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Przed dniem jej złożenia skarżący nie wyczerpał przysługującego środka zaskarżenia, o którym został pouczony w treści zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego. Sąd nie znalazł również podstaw aby składane w toku postępowania ustne i pisemne zastrzeżenia oraz wyjaśnienia zakwalifikować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Mając zatem powyższe na uwadze i kierując się dyspozycją z art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.