II SA/Wr 556/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Protokolant Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi PPH M.-P. sp. z o.o. i PPHU ,,Z." P.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn. budowa linii segregowania szkła bezpiecznego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta W., powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 104 kpa w związku z art. 71, art. 72, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 i art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), po rozpatrzeniu wniosku G.N.R. Sp. z o.o. z siedzibą w W., określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa linii segregowania szkła bezpiecznego przy ul. [...] w W. (dz. nr 301, 307/4, Obr. 7 P.G.)", realizowanego przez firmę G.N.R. Sp. z o.o. z siedzibą w W.. W powyższej decyzji: 1. wskazano rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia; 2. określono warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich; 3. określono wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18; 4. w odniesieniu do wymogów w zakresie przeciwdziałaniu skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2011 r. – Prawo ochrony środowiska – podano, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii; 5. w odniesieniu do wymogów w zakresie ograniczenia transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko – podano, że nie stwierdzono transgranicznego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko; 6. stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia dla planowanego przedsięwzięcia oceny oddziaływania na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę; 7. nałożono obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej w terminie 30 dni od dnia oddania do użytkowania instalacji. W uzasadnieniu organ I instancji przedstawił przebieg postępowania i podał w szczególności, że obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia nałożono głównie z uwagi na to, iż na etapie funkcjonowania planowanej inwestycji mogą pojawić się uciążliwości dla pobliskich zakładów pracy (np. emisja hałasu związana z ruchem pojazdów oraz użytkowaniem urządzeń technologicznych, a także emisja zanieczyszczeń gazowych pochodzących ze spalania paliw w silnikach pojazdów, emisja pyłu oraz uciążliwości akustyczne i drgania związane z pracą sprzętu); do gruntu mogą się przedostać substancje niebezpieczne z nieszczelnych układów paliwowych i smarowniczych pojazdów mechanicznych poruszających się po terenie inwestycji; istnieje możliwość wystąpienia konfliktów społecznych; planowane do zainstalowania w hali urządzenie do segregowania szkła nie zostało oddane do użytku, nie posiada stosownych atestów oraz dokumentacji dopuszczającej je do pracy. Organ podkreślił, że w trakcie prowadzonego postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia uzyskano opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. – postanowienie z dnia 14 grudnia 2011 r. opiniujące pozytywnie i bez zastrzeżeń warunki realizacji przedsięwzięcia pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych oraz uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. – postanowienie z dnia 15 grudnia 2011 r. uzgadniające realizację planowanej inwestycji i określające warunki jej realizacji. Prezydent Miasta W. stwierdził, że wszystkie warunki środowiskowe określone przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zostały zawarte w orzeczeniu niniejszej decyzji. Organ I instancji zaznaczył, że biorąc pod uwagę zastrzeżenia zawarte w piśmie adw. N.Ł. – pełnomocnika Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego M.-P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., Prezydent Miasta W. wezwał wnioskodawcę do przeanalizowania treści przedłożonego raportu wraz z uzupełnieniem i odniesienia się do wszystkich pytań, zarzutów i stwierdzeń przedłożonych do zgromadzonej dokumentacji, a dotyczących planowanej inwestycji. Odpowiedź na to wezwanie firma G.N.R. przedłożyła w dniu 23 stycznia 2012 r. Ponadto pismem z dnia 27 stycznia 2012 r. organ zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. z zapytaniem: czy na etapie sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko występuje konieczność posiadania przez proponowane do zastosowania maszyny i urządzenia dokumentacji koniecznej do legalizacji urządzeń prototypowych, które mają być po raz pierwszy wprowadzone do obrotu (zgodnie z obowiązującą Dyrektywą maszynową oraz rozporządzeniem Ministra Gospodarki w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn i elementów bezpieczeństwa), a także, czy porównania proponowanej prototypowej technologii z technologią spełniającą wymagania, o której mowa w art. 143 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t.jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm. – w decyzji przywołano poprzednio obowiązujący t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 z późn. zm.) można dokonać na podstawie danych i założeń opartych na pracy urządzeń o podobnym charakterze. W odpowiedzi na powyższe pismo Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we W. wyjaśnił m.in.., że odpowiedzialność za jakość i stan urządzeń mających wpływ na ich bezpieczną pracę leży po stronie projektującego, wytwarzającego, eksploatującego, naprawiającego i modernizującego urządzenie techniczne. Planowany do zastosowania separator bębnowy nie jest wymieniony w załączniku nr 5 do wyżej wymienionego rozporządzenia, w związku z czym może zostać zastosowana procedura zgodności bez udziału jednostki notyfikacyjnej. Regionalny Dyrektor ponadto potwierdził, że uzgadniając warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia uznał zgodność wprowadzanej technologii z wymaganiami art. 143 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Prezydent Miasta W. wskazał, że wpływ planowanego przedsięwzięcia na poszczególne komponenty środowiska omówiony został w "Raporcie o oddziaływaniu na środowisko" opracowanym przez mgra inż. P.K. oraz mgra J.L. z firmy "T.-E." Projektowanie i Doradztwo w Ochronie Środowiska z siedzibą w Ś.. W trakcie postępowania zmierzającego do wydania niniejszej decyzji organ przeanalizował przedłożoną dokumentację w sprawie, w tym powyższy Raport wraz z uzupełnieniem i ustalił określone w decyzji fakty. Organ I instancji podał, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie linii do segregowania szkła bezpiecznego w W., przy ul. [...], na działkach nr 301 oraz 307/4 obręb 7 P.G., o łącznej powierzchni około 0,3260 ha. Inwestorem jest G.N.R. Sp. z o.o. Teren, na którym zlokalizowane zostanie przedsięwzięcie jest terenem przemysłowym po byłej Hucie Szkła. W sąsiedztwie inwestycji występuje zabudowa niemieszkaniowa. Najbliższe tereny podlegające ochronie akustycznej znajdują się około 90 m od planowanej inwestycji. Na działce nr 307/4 trwa budowa magazynu stłuczki szklanej. Inwestor uzyskał zgodę Starosty W. na magazynowanie odpadów szklanych na działkach nr 301 i 307/4. W skład planowanej inwestycji wchodzić będzie: boks gotowego produktu, boks odpadów i budynek hali separatora bębnowego, z separatorem oraz przenośnikiem taśmowym łączącym przesiewacz z boksem wyrobów gotowych. Ponadto planuje się zabudowanie oświetlenia zewnętrznego wokół projektowanej inwestycji. Zasilanie w energię elektryczną zostanie zapewnione z istniejącej rozdzielni elektrycznej w ramach istniejących rezerw mocy. Dojazd do projektowanej linii zapewni droga o nawierzchni betonowej. Teren wokół projektowanej linii zostanie utwardzony nawierzchnią betonową. G.N.R. zajmować się będzie odzyskiwaniem stłuczki z uszkodzonych szyb klejonych i zespolonych. Do odzyskiwania stłuczki szklanej w hali przewiduje się zainstalowanie urządzenia działającego według zasady separatora bębnowego. Sam proces jest odzyskiem, w którym odzyskowi poddawane są odpady typu stłuczka z szyb klejonych i zespolonych. Powstająca w wyniku mielenia stłuczka wykorzystana zostanie do produkcji mikrokulek. Rocznie odzyskowi poddawane będzie 5000 Mg odpadów szkła. Stłuczka z szyb klejonych i zespolonych o wymiarach tafli nie większych od 0,6 x 0,6 m podawana będzie do wibrującego kosza zsypowego, z którego wolno zsunie się do bębna młyna. Materiał poddawany obróbce przemieszczany będzie wewnątrz obracającego się młyna do góry w wyniku oddziaływania siły odśrodkowej oraz wzdłuż osi bębna na skutek działania ślimaka. Podniesiony do górnej części walca materiał spadając w dół uderza o dolną część walca, ulegając rozdrobnieniu na mniejsze fragmenty, a potłuczone szkło oddziela się od folii lub aluminiowych ramek. Oddzielone fragmenty szkła wydostają się poprzez perforację bębna do zsypów, będących częścią dolnej obudowy. Folia z jeszcze nie oddzielonymi drobinami szkła przemieszczana będzie w kierunku wylotu bębna, gdzie na szczelinowym ruszcie o długości około 2 m następuje druga faza oddzielania szkła od folii. Folia i inne przedmioty nieszklane poprzez kosz wpadają do podstawionych zbiorników. Na potrzeby przewiezienia stłuczki do hali przez specjalny otwór w hali oraz transport odpadów z hali do boksu przeznaczonego na ich magazynowanie przewiduje się pracę ładowarki typu Fadroma. Praca w zakładzie odbywać się będzie w godzinach 7.00 do 15.00, od poniedziałku do piątku w systemie jednozmianowym przy zatrudnieniu dwóch pracowników, którzy korzystać będą z zaplecza Spółki z o.o. G.N.. Dla obszaru, na którym ma być zrealizowane przedmiotowe przedsięwzięcie brak jest aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaznaczając, że na organie wydającym decyzję ciąży obowiązek samodzielnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie postępowania i wskazując, co bierze pod uwagę organ wydając decyzję, jeżeli przeprowadzona była ocena oddziaływania na środowisko, Prezydent Miasta W. stwierdził, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we W. postanowieniem z dnia 15 grudnia 2011 r. uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia oraz określił warunki jego realizacji w celu ograniczenia możliwego negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko na etapie realizacji i eksploatacji. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. postanowieniem nr [...] zaopiniował pozytywnie bez zastrzeżeń warunki realizacji przedsięwzięcia mając na uwadze, że linia do segregacji szkła bezpiecznego nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi. Przedłożony "Raport..." wraz z uzupełnieniem spełnia wymogi art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w zakresie ochrony przyrody, a sporządzony został w oparciu o zestaw materiałów koncepcyjnych, modele teoretyczne i wskaźniki wynikające z danych literaturowych, co nie wyklucza możliwości lokalizacji instalacji opartych na nowych technologiach po spełnieniu wszystkich wymagań wynikających z obowiązujących przepisów, w tym rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn (Dz.U. Nr 199, poz. 1228 z późn. zm.). Przedstawiwszy stwierdzenia zawarte w przedmiotowej dokumentacji organ I instancji podał, że aby zminimalizować możliwe negatywne oddziaływanie planowanej inwestycji na środowisko na etapie eksploatacji inwestycji, w osnowie niniejszej decyzji wskazano na wynikające z raportu, konsultacji społecznych i opinii wymagania związane z realizacją i funkcjonowaniem przedsięwzięcia, dotyczące środowiska gruntowo-wodnego, powstających zanieczyszczeń powietrza, ewentualnej uciążliwości hałasowej oraz gospodarki odpadami. W ocenie organu, przedstawiona w przedłożonym "Raporcie ..." inwestycja, przy wypełnieniu zapisów sentencji niniejszej decyzji, nie powinna spowodować pogorszenia stanu jakości środowiska w obrębie przedsięwzięcia. Wskazując, że w przedłożonej dokumentacji opisano również wpływ planowanej inwestycji na środowisko w fazie likwidacji, Prezydent Miasta W. wywiódł, że likwidacja instalacji nie będzie miała skutków negatywnych dla środowiska gruntowo-wodnego pod warunkiem, że w jej trakcie nie nastąpią wycieki substancji niebezpiecznych, a odpady będą natychmiast w odpowiedni sposób zagospodarowywane lub wywożone na właściwe składowiska. W czasie trwania prac rozbiórkowych emisje spalin i zapylenie powietrza są okresowe i ze względu na krótki czas ich występowania nie podlegają ograniczeniom ujętym w aktach prawnych, a przebieg procesu likwidacji będzie monitorowany i dokumentowany. Inwestor ponosi odpowiedzialność za stan terenu po likwidacji obiektu, co jest równoznaczne z obowiązkiem rekultywacji przez wykonanie niwelacji, ewentualnej wymiany wierzchniej warstwy gruntu oraz rewitalizacji przez obsianie i wysadzenie odpowiedniej roślinności. Podnosząc, że przedłożona dokumentacja stanowiła również źródło uwag i wniosków zgłaszanych przez stronę postępowania, organ I instancji stwierdził, że w jego ocenie zastosowanie w uruchamianej linii segregacji szkła bezpiecznego urządzenia prototypowego nie może dyskwalifikować lokalizacji planowanej instalacji. Wskazując, że zgodnie z ustawą Prawo ochrony środowiska, technologia stosowana w nowo uruchamianych lub zmienianych w sposób istotny instalacjach i urządzeniach powinna spełniać określone wymagania, Prezydent Miasta W. uznał, że zaprojektowana instalacja spełnia te wymagania. Podkreślił, że przed oddaniem do użytkowania maszyny lub urządzenia wprowadzanego do obrotu istnieje obowiązek spełnienia wszystkich wymagań wynikających z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn. Obowiązek ten ciąży na producencie lub inwestorze (jako producencie maszyny na użytek własny). Ponadto projektujący, wytwarzający, eksploatujący, naprawiający i modernizujący urządzenie techniczne są odpowiedzialni za jakość i stan urządzeń mających wpływ na ich bezpieczną pracę. Organ I instancji podniósł, że prowadzone wcześniej postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla podobnej inwestycji zakończono na wniosek Prezesa Zarządu firmy G.N.R. Sp. z o.o. o wycofanie dokumentacji i umorzenie prowadzonego postępowania, wydaniem decyzji umarzającej postępowanie. W porównaniu do prowadzonego wcześniej postępowania zmianie uległa m.in. lokalizacja inwestycji. Z uwagi na fakt, że dokonano zmian w porównaniu do wcześniejszej koncepcji nie można – zdaniem organu – uznać, iż jest to to samo przedsięwzięcie. Ponadto, mając na uwadze art. 73 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Organ działając na wniosek inwestora był zatem obowiązany do przeprowadzenia postępowania. Odnosząc się do wniesionych uwag, danych na temat przedsięwzięcia oraz faktu, że proponowane urządzenie do segregacji szkła jest urządzeniem prototypowym i nie posiada stosownych certyfikatów, jak również po przeanalizowaniu stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W., dla planowanego przedsięwzięcia określono warunki wykorzystania terenu oraz nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia analizy porealizacyjnej w terminie 30 dni od dnia oddania do użytkowania planowanego przedsięwzięcia. Sporządzenie analizy porealizacyjnej ma na celu porównanie ustaleń zawartych w "Raporcie..." i obowiązków nałożonych niniejszą decyzją z rzeczywistym oddziaływaniem na środowisko. Funkcjonowanie zakładu będzie możliwe w przypadku, gdy wykonana analiza porealizacyjna wykaże brak przekroczeń standardów jakości środowiska. W sytuacji, gdy takie przekroczenia będą występowały, eksploatacja inwestycji uzależniona będzie od zrealizowania zaleceń analizy, mających na celu ograniczenie oddziaływania na środowisko. Prezydent Miasta W. zaznaczył, że w decyzji tej określono wymagania dotyczące ochrony środowiska, które należy uwzględnić na etapie projektu budowlanego oraz że w przypadku omawianej inwestycji brak jest źródeł emisji promieniowania elektromagnetycznego. Podkreślił, że ze względu na zasięg oddziaływania mieszczący się w granicach państwa polskiego oraz charakter lokalny jego oddziaływania, wyklucza się transgraniczne oddziaływanie inwestycji na środowisko, przedsięwzięcie nie będzie realizowane w obszarach cennych zbiorowisk roślinnych, a także siedlisk ptaków i zwierząt, inwestycja swoim zasięgiem nie obejmuje terenów prawnie chronionych, nie leży na terenie obszarów chronionych w ramach sieci Natura 2000, nie będzie miała bezpośredniego i pośredniego wpływu na te obszary, przy czym przedsięwzięcie z racji funkcji i przeznaczenia oraz wymogów wynikających z przepisów szczególnych nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska o charakterze poważnych awarii. Mając powyższe na uwadze, a także fakt, iż decyzja wydana w postępowaniu głównym nie może być sprzeczna ze stanowiskiem organu uzgadniającego, uznano, że przyjęty przez inwestora wariant realizacji przedsięwzięcia jest najmniej negatywnym pod kątem oddziaływania na ludzi i siedliska przyrodnicze. Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe M.-P. Sp. z o.o., wnosząc o jej uchylenie w całości. Strona odwołująca się zarzuciła, że przedstawiony raport oddziaływania na środowisko opiera proponowaną technologię produkcji i rozwiązania technologiczne na prototypowej maszynie, dotychczas nieprzebadanej i nie stosowanej w praktyce, a przynajmniej stronie nic nie wiadomo, aby podobne urządzenie pracowało gdziekolwiek na świecie. Zdaniem odwołującej się Spółki, przedstawione w raporcie dane, obliczenia i modele matematyczne nie pozostają w związku z zastosowaną maszyną, bowiem maszyna ta nigdy nie pracowała i nie ma jej do czego porównać. W opinii strony, to co inwestor nazywa szkłem bezpiecznym jest szkodliwym odpadem z innego procesu technologicznego, gdyż są to zużyte zespolone szyby samochodowe. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 138 § 1 kpa w związku z art. 71, art. 75 oraz art. 82 i art. 85 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie linii do segregowania szkła bezpiecznego, a wpływ tego przedsięwzięcia na poszczególne komponenty środowiska omówiony został w "Raporcie o oddziaływaniu na środowisko" opracowanym przez mgra inż. P.K. oraz mgra J.L. z firmy "T.-E." Projektowanie i Doradztwo w Ochronie Środowiska z siedzibą w Ś.. W ocenie Kolegium, przedłożony raport wraz z uzupełnieniem spełnia wymogi art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w zakresie przyrody. Raport został sporządzony w oparciu o zestaw materiałów koncepcyjnych, modele teoretyczne i wskaźniki wynikające z danych literaturowych. Lokalizacja instalacji opartych na nowych technologiach możliwa jest po spełnieniu wszystkich wymagań wynikających z obowiązujących przepisów, w tym rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn. W ocenie organu II instancji, autorzy raportu w sposób rzetelny i wyczerpujący, zgodnie ze swoją najlepszą wiedzą i kwalifikacjami, przeanalizowali przedsięwzięcie inwestycyjne, a zaprezentowane przez nich stanowisko jest logiczne i spójne. Ponadto w sposób rzetelny i wyczerpujący autorzy raportu ustosunkowali się do wszelkich uwag i zastrzeżeń zgłaszanych przez strony postępowania. Przywołując art. 77 ust. 1, art. 80, art. 82 i art. 85 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wywiodło, że analizowana decyzja została wydana przy uwzględnieniu tych przepisów, przy ich właściwym zastosowaniu. Zdaniem Kolegium, organ I instancji przeprowadził w sposób poprawny procedurę związaną z oceną oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, w szczególności został sporządzony raport, dokonano wymaganych uzgodnień, wystąpiono o wymagane opinie, w decyzji uwzględniono wszelkie uwagi i zastrzeżenia zgłoszone przez uprawnione organy, a w uzasadnieniu decyzji szczegółowo ustosunkowano się do wniosków i zarzutów zgłaszanych przez strony postępowania. Dokonując oceny organ I instancji oparł się na przekonywających podstawach i dał temu wyraz w uzasadnieniu decyzji, a rozważania te i ocena podzielane są przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Szczegółowa lektura decyzji i jej uzasadnienia pozwala zauważyć, iż wszystkie wymagane prawem elementy zostały w niej zawarte. W szczególności decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji w sposób szczegółowy, wyczerpujący i rzetelny wskazał motywy, którymi się kierował przy wydawaniu decyzji, wyjaśnił tok myślenia organu I instancji, wskazał, z jakich powodów zdecydował się na przyjęte przez siebie rozstrzygnięcie oraz w sposób wyczerpujący ustosunkował się do zastrzeżeń zgłaszanych przez uczestników postępowania. Motywy te w całości są podzielane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Kwestionowana przez odwołującego się decyzja zawiera szczegółowe informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. W toku postępowania organ I instancji każdorazowo ustosunkowywał się do uwag i wniosków wnoszonych przez strony. Uwagi te były analizowane, a zainteresowani otrzymywali odpowiedź na piśmie, bądź zostały zawarte w uzasadnieniu decyzji. Wyjaśnienia te są spójne, logiczne, znajdują uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym. Po przeanalizowaniu raportu i jego uzupełnienia oraz materiałów zebranych w sprawie, Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że realizacja planowanej inwestycji, przy zastosowaniu warunków określonych w decyzji, nie będzie wywierać znaczącego wpływu na środowisko przyrodnicze, a nałożone obowiązki dodatkowe, w szczególności obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej jest odpowiedzią na wątpliwości podnoszone przez uczestników postępowania w związku z zastosowaniem maszyn prototypowych. Kolegium podkreśliło, że organ I instancji uzyskał wymagane prawem uzgodnienia i opinie. Zachowana została też procedura związana z wydaniem decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że po ponownej analizie akt sprawy i zebranego w sprawie materiału nie stwierdziło naruszeń prawa materialnego ani przepisów postępowania, w tym zasady czynnego udziału stron w postępowaniu. W opinii organu odwoławczego, zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że zastosowanie w uruchamianej linii segregacji szkła bezpiecznego urządzenia prototypowego nie może dyskwalifikować lokalizacji i planowanej instalacji. Zgodnie z ustawą Prawo ochrony środowiska, technologia stosowana w nowo uruchamianych lub zmienianych w sposób istotny instalacjach i urządzeniach powinna spełniać wymagania, przy których określeniu uwzględnia się w szczególności: stosowanie substancji o małym potencjale zagrożeń, efektywne wytwarzanie oraz wykorzystanie energii, zapewnienie racjonalnego zużycia wody i innych surowców oraz materiałów i paliw, stosowanie technologii bezodpadowych i małoodpadowych oraz możliwość odzysku powstających odpadów, rodzaj, zasięg oraz wielkość emisji, wykorzystywanie porównywalnych procesów i metod, które zostały skutecznie zastosowane w skali przemysłowej, postęp naukowo-techniczny (art. 143 cytowanej ustawy). W ocenie Kolegium, zaprojektowana instalacja spełnia wymagania nałożone ustawą Prawo ochrony środowiska. Organ podkreślił przy tym, że przed oddaniem do użytkowania maszyny lub urządzenia wprowadzanego do obrotu istnieje obowiązek spełnienia wszystkich wymagań wynikających z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn. Obowiązek ten ciąży na producencie lub inwestorze (jako producencie maszyny na użytek własny). Ponadto projektujący, wytwarzający, eksploatujący, naprawiający i modernizujący urządzenie techniczne są odpowiedzialni za jakość i stan urządzeń mających wpływ na ich bezpieczną pracę. Organ II instancji wywodził, że sam fakt oparcia przedsięwzięcia na nowych technologiach nie może eliminować danego przedsięwzięcia z realizacji, gdyż uniemożliwiałoby to jakikolwiek postęp techniczny i rozwój innowacyjności. W ocenie Kolegium, zarzuty stawiane przez wnoszącego odwołanie są gołosłowne i nie zawierają merytorycznych zarzutów co do planowanej technologii. Organ odwoławczy podniósł ponadto, że organ I instancji wskazał na dodatkowe wynikające z raportu, konsultacji społecznych i opinii wymagania związane z realizacją i funkcjonowaniem przedsięwzięcia, dotyczące środowiska gruntowo-wodnego, wpływu na powietrze, emitowanego hałasu oraz gospodarki odpadami. Uwzględniając okoliczność oparcia przedsięwzięcia na urządzeniach prototypowych oraz mając na uwadze wynik konsultacji społecznych, nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia analizy porealizacyjnej w terminie 30 dni od dnia oddania do użytkowania planowanego przedsięwzięcia. Kolegium podkreśliło, że nałożenie tego obowiązku ma na celu zapewnienie, iż zrealizowane przedsięwzięcie będzie odpowiadało wymogom ochrony środowiska i nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko. W analizie porealizacyjnej dokonuje się bowiem porównania ustaleń zawartych w raporcie i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w szczególności ustaleń dotyczących przewidywanego charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz planowanych działań zapobiegawczych z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi dla jego ograniczenia. Obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej nakładany jest właśnie w sytuacjach, gdy planowane przedsięwzięcie należy do grupy tych, których wpływ na środowisko jest trudny do przewidzenia lub na etapie prowadzenia postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pojawiły się co do tego wątpliwości. Wówczas to organ administracji wydając decyzję pozytywną, kierując się właśnie zasadą przezorności powinien nałożyć obowiązek ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie Kolegium, z tego obowiązku organ I instancji wywiązał się prawidłowo. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji w swojej decyzji uwzględnił wymagane przepisami elementy, dokonał wymaganych uzgodnień, do decyzji załączył charakterystykę przedsięwzięcia, wszechstronnie i prawidłowo ocenił cały materiał dowodowy, a wydane rozstrzygnięcie nie nosi cech dowolności, przy czym poczynione ustalenia faktyczne i ich ocena jest podzielana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Zdaniem Kolegium, również procedura w rozpatrywanej sprawie została dochowana. Na powyższą decyzję skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu została złożona przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe M.-P. Sp. z o.o. i PPHU "Z." – P.Z.. Skarżący podali, że zasadnicze zastrzeżenia dotyczące przedmiotowej decyzji zostały przedstawione w ich pismach i odwołaniach. Podnieśli, że decyzja I instancji "narusza interes prawny osób i podmiotów bezpośrednio z tą inwestycją sąsiadujących w taki sposób że proces technologiczny jest całkowicie niehermetyczny jeśli chodzi o emisję pyłów (pył szklany), hałasu, składowania odpadów oraz transportu produktu finalnego co stwarza wielkie niebezpieczeństwo dla środowiska i osób zatrudnionych w pobliskich zakładach pracy". Ponadto "zasadniczym elementem procesu technologicznego jest prototypowe urządzenie nigdy do tej pory nie stosowane i nie przebadane przez niezależnych ekspertów". Z tych względów uznali wniesioną skargę za w pełni uzasadnioną. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Materialnoprawną podstawę podjętego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t.jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn (Dz.U. Nr 199, poz. 1228 z późn. zm.). Przepis art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko stanowi, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. W myśl ust. 2 tego artykułu, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.). Stosownie do art. 73 ust. 1 cytowanej ustawy, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Wedle art. 75 ust. 1 tej ustawy, organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest: 1) regionalny dyrektor ochrony środowiska - w przypadku: a) będących przedsięwzięciami mogącymi zawsze znacząco oddziaływać na środowisko: – dróg, – linii kolejowych, – napowietrznych linii elektroenergetycznych, – instalacji do przesyłu ropy naftowej, produktów naftowych, substancji chemicznych lub gazu, – sztucznych zbiorników wodnych, – obiektów jądrowych, – składowisk odpadów promieniotwórczych, b) przedsięwzięć realizowanych na terenach zamkniętych, c) przedsięwzięć realizowanych na obszarach morskich, d) zmiany lasu, niestanowiącego własności Skarbu Państwa, na użytek rolny, e) przedsięwzięć polegających na realizacji inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego, f) inwestycji w zakresie terminalu, g) inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, h) przedsięwzięć polegających na zmianie lub rozbudowie przedsięwzięć wymienionych w lit. a-g, i) przedsięwzięć polegających na realizacji inwestycji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych; 1a) Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska - w przypadku inwestycji w zakresie budowy obiektu energetyki jądrowej i inwestycji towarzyszących realizowanej na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących; 2) starosta - w przypadku scalania, wymiany lub podziału gruntów; 3) dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - w przypadku zmiany lasu, stanowiącego własność Skarbu Państwa, na użytek rolny; 4) wójt, burmistrz, prezydent miasta - w przypadku pozostałych przedsięwzięć. W myśl art. 77 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji: 1) uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i, w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim, z dyrektorem urzędu morskiego; 2) zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3 i 10-19. Z ust. 2 tego artykułu wynika, że organ występujący o uzgodnienie lub opinię, o których mowa w ust. 1, przedkłada: 1) wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2) raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku; nie dotyczy to uzgodnień i opinii dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących. Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, następuje w drodze postanowienia (ust. 3). W postanowieniu, o którym mowa w ust. 3, regionalny dyrektor ochrony środowiska: 1) uzgadnia realizację przedsięwzięcia oraz określa warunki tej realizacji; 2) przedstawia stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 (ust. 4 art. 77). Zgodnie z art. 80 ust. 1 tej ustawy, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Stosownie do art. 82 ust. 1 cytowanej ustawy, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ: 1) określa: a) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, b) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, c) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, d) wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, e) wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko; 2) w przypadku gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika potrzeba: a) wykonania kompensacji przyrodniczej - stwierdza konieczność wykonania tej kompensacji, b) zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - nakłada obowiązek tych działań; 3) w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, stwierdza konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania; 4) przedstawia stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, z zastrzeżeniem pkt 4a i 4b; 4a) nakłada obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji w zakresie budowy obiektu energetyki jądrowej lub inwestycji jej towarzyszącej wydawanej na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących; 4b) może nałożyć obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na prace przygotowawcze wydawanej na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących; 5) może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając jej zakres i termin przedstawienia. W myśl ust. 2 omawianego artykułu, w stanowisku, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, właściwy organ stwierdza konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, biorąc pod uwagę w szczególności następujące okoliczności: 1) posiadane na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dane na temat przedsięwzięcia nie pozwalają wystarczająco ocenić jego oddziaływania na środowisko; 2) ze względu na rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia oraz jego powiązania z innymi przedsięwzięciami istnieje możliwość kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie; 3) istnieje możliwość oddziaływania przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody. Po myśli ust. 3 tego artykułu, charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepis art. 85 ust. 1 cytowanej ustawy stanowi, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia. Wedle ust. 2 pkt 1 tego artykułu, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać - w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: a) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, b) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: – ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, – uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78, – wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, c) uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów. W myśl § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn, maszyna może być wprowadzona do obrotu lub oddana do użytku, jeżeli spełnia przepisy rozporządzenia i przy prawidłowym zainstalowaniu i konserwacji oraz zastosowaniu zgodnym z przeznaczeniem lub w warunkach, które można przewidzieć, nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa i zdrowia osób oraz, w przypadkach gdzie ma to zastosowanie, zwierząt domowych, mienia lub w przypadku maszyn do stosowania pestycydów - środowiska. Wedle § 6 ust. 1 tego rozporządzenia, przed wprowadzeniem maszyny do obrotu lub oddaniem do użytku producent lub jego upoważniony przedstawiciel: 1) zapewnia, że maszyna spełnia odpowiednie zasadnicze wymagania w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa określone w rozporządzeniu; 2) zapewnia, że dostępna jest dokumentacja techniczna, o której mowa w załączniku nr 2 do rozporządzenia; 3) dostarcza niezbędnych informacji, w szczególności instrukcji; 4) przeprowadza właściwe procedury oceny zgodności, o których mowa w § 127; 5) sporządza deklarację zgodności WE, o której mowa w pkt 1 załącznika nr 3 do rozporządzenia, i zapewnia, że została dołączona do maszyny; 6) umieszcza oznakowanie CE, zgodnie z zasadami określonymi w załączniku nr 4 do rozporządzenia. Stosownie do art. 143 ustawy – Prawo ochrony środowiska, technologia stosowana w nowo uruchamianych lub zmienianych w sposób istotny instalacjach i urządzeniach powinna spełniać wymagania, przy których określaniu uwzględnia się w szczególności: 1) stosowanie substancji o małym potencjale zagrożeń; 2) efektywne wytwarzanie oraz wykorzystanie energii; 3) zapewnienie racjonalnego zużycia wody i innych surowców oraz materiałów i paliw; 4) stosowanie technologii bezodpadowych i małoodpadowych oraz możliwość odzysku powstających odpadów; 5) rodzaj, zasięg oraz wielkość emisji; 6) wykorzystywanie porównywalnych procesów i metod, które zostały skutecznie zastosowane w skali przemysłowej; 7) (uchylony); 8) postęp naukowo-techniczny. Mając na uwadze powyższe oraz treść zapadłych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć i zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału należy dojść do wniosku, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały podjęte zgodnie z przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ustawy Prawo ochrony środowiska, a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn, a w szczególności z przytoczonymi wyżej unormowaniami zawartymi w tych aktach prawnych. W toku postępowania administracyjnego przeprowadzono w sposób poprawny procedurę związaną z oceną oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, zachowując wszelkie wymogi wynikające z obowiązujących przepisów prawa. Zauważyć zwłaszcza trzeba, iż w sprawie tej został sporządzony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, dokonano wymaganych uzgodnień, wystąpiono o wymagane opinie, w podjętej decyzji uwzględniono wszelkie uwagi i zastrzeżenia zgłoszone przez uprawnione organy, a w jej uzasadnieniu szczegółowo ustosunkowano się do wniosków i zarzutów zgłaszanych przez strony postępowania. Organy administracyjne podejmując swoje rozstrzygnięcia oparły się na właściwych podstawach i dały temu należyty wyraz w uzasadnieniu wydanych przez siebie decyzji, zawierając w nich wszystkie wymagane prawem elementy. Decyzje te zawierają uzasadnienie faktyczne i prawne, odpowiadające wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa, w których organy obu instancji w sposób szczegółowy, wyczerpujący i rzetelny wskazały motywy, którymi się kierowały przy wydawaniu decyzji, wskazały, z jakich powodów zdecydowały się na przyjęte przez siebie rozstrzygnięcia oraz w sposób wyczerpujący ustosunkowały się do zastrzeżeń zgłaszanych przez uczestników postępowania. Organy administracyjne wyczerpująco uzasadniły też, z jakich przyczyn uznały sporządzony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko za prawidłowy. Trafnie przy tym wskazały, że nałożony w kwestionowanej przez stronę skarżącą decyzji obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej jest odpowiedzią na wątpliwości podnoszone przez uczestników postępowania w związku z zastosowaniem maszyn prototypowych. Zgodzić się też należy z organami, że sam fakt oparcia przedsięwzięcia na nowych technologiach nie może eliminować danego przedsięwzięcia z realizacji, gdyż uniemożliwiałoby to jakikolwiek postęp techniczny i rozwój innowacyjności. Nałożenie obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej w terminie 30 dni od dnia oddania do użytkowania instalacji gwarantuje, że wskazywane przez stronę skarżącą obawy w praktyce nie będą mogły mieć miejsca. Jak trafnie podkreślił organ odwoławczy, nałożenie tego obowiązku ma na celu zapewnienie, iż zrealizowane przedsięwzięcie będzie odpowiadało wymogom ochrony środowiska i nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko. W analizie porealizacyjnej dokonuje się bowiem porównania ustaleń zawartych w raporcie i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w szczególności ustaleń dotyczących przewidywanego charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz planowanych działań zapobiegawczych z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi dla jego ograniczenia. Obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej nakładany jest właśnie w sytuacjach, gdy planowane przedsięwzięcie należy do grupy tych, których wpływ na środowisko jest trudny do przewidzenia lub na etapie prowadzenia postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pojawiły się co do tego wątpliwości. Wówczas to organ administracji wydając decyzję pozytywną, kierując się zasadą przezorności powinien nałożyć obowiązek ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Obowiązek taki w niniejszej sprawie został nałożony. Słusznie więc organ I instancji podkreślił, że funkcjonowanie zakładu będzie możliwe tylko w przypadku, gdy wykonana analiza porealizacyjna wykaże brak przekroczeń standardów jakości środowiska. W sytuacji zaś, gdy takie przekroczenia będą występowały, eksploatacja inwestycji uzależniona będzie od zrealizowania zaleceń analizy, mających na celu ograniczenie oddziaływania na środowisko. Jeżeli natomiast powyższe warunki nie zostaną spełnione, przedmiotowy zakład nie będzie mógł funkcjonować, a zatem obawy skarżących nie ziszczą się. Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie wykazała, by decyzje te wydane zostały z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art.145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji wyroku.