II SA/Wr 557/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Zygmunt Wiśniewski /sprawozdawca/ Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel Sędzia WSA - Alicja Palus Protokolant - Magda Mikus po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M.M. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia M.M. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] r. Nr [...], którym odmówiono umorzenia grzywny w celu przymuszenia w wysokości 8000 zł, D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu utrzymał w mocy w/w postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. nakazał Pani M.G., Pani B.W., Panu R.W., Pani M.M., Panu A.M., Pani B.B., Panu T.B. i Gminie W. - współwłaścicielom budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] we W., w którym występują nieprawidłowości w stanie technicznym: 1. przeprowadzenie okresowej kontroli, o której mowa w art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane w zakresie sprawdzenia stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego, 2. sporządzenie ekspertyzy technicznej budynku - wskazującej nieprawidłowości w stanie technicznym elementów budynku, w szczególności odnoszącej się do konstrukcji i pokrycia zadaszenia budynku, podłączeń i nieprawidłowości przewodów kominowych, zagrożeń wynikających z uszkodzeń ściany zewnętrznej - zarysowań, odkształceń ściany zewnętrznej - z podaniem sposobu ich usunięcia. Od tej decyzji nie zostało wniesione odwołanie. Z uwagi na niewykonanie obowiązku nałożonego powyższą decyzją PINB dla miasta W. wszczął postępowania egzekucyjne w stosunku do poszczególnych współwłaścicieli budynku przy ul. [...] we W., doręczając im tytuły wykonawcze wraz z postanowieniami o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w wysokości 8000 zł. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wymierzył taką grzywnę M.M.. W piśmie z dnia 3 stycznia 2011 r. skierowanym do PINB dla miasta W. A.M. wniósł o umorzenie grzywien w celu przymuszenia skierowanych do niego oraz jego żony – M.M.. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] organ I instancji odmówił umorzenia grzywny w celu przymuszenia w wysokości 8000 zł nałożonej na M.M. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...]. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła M.M.. Organ II instancji po rozpoznaniu wniesionego zażalenia, stwierdził, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Wskazał, że kwestionowane postanowienie zostało wydane na podstawie art. 125 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Przepis art. 125 § 1 u.p.e.a., stanowi, że w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu na wniosek zobowiązanego. Natomiast § 2 tego artykułu mówi, że postanowienie o umorzeniu grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Na postanowienie o odmowie umorzenia grzywny przysługuje zażalenie. Z treści powyższej regulacji wynika jednoznacznie, że warunkiem umorzenia nieuiszczonej grzywny jest wykonanie obowiązku w całości. Tymczasem strony zobowiązane nie przeprowadziły okresowej kontroli, o której mowa w art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane w zakresie sprawdzenia stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego. Nie stanowi wykonania powyższego obowiązku przedłożenie protokołu z okresowej kontroli budynku przeprowadzonej w 2009 r., a zatem przed wydaniem decyzji, która ten obowiązek nałożyła. Przedłożenie protokołów kominiarskich w ogóle nie było przedmiotem wydanego nakazu wobec czego przedłożenie tych dokumentów nie może mieć żadnego znaczenie dla oceny wykonania decyzji PINB dla miasta W. Nr [...]. Także opracowanie "Ocena techniczna /Ekspertyza techniczna/ budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] we W." sporządzone przez mgr inż. B.C. nie wypełnia – zdaniem organu - obowiązku określonego w pkt 2 decyzji Nr [...]. Przepisy prawa nie regulują co powinna zawierać ekspertyza techniczna. Niemniej przyjęte jest, że ekspertyza techniczna powinna zawierać następujące elementy: 1. dane ogólne (podstawa, przedmiot, cel, zakres oraz wykorzystane materiały), 2. opis przedmiotu opracowania, 2. określenie stanu technicznego oraz identyfikację uszkodzeń, 3. badania, pomiary, obliczenia, 4. analizy występujących zjawisk oraz przyczyn ich powstania, analizę techniczną, względnie techniczno-ekonomiczną, 5. wnioski zalecenia, polecenia, 6. propozycje naprawy lub określonego działania, 7. załączniki (obliczenia kontrolne, zdjęcia, rysunki). Przedłożone opracowanie nie podaje szczegółowych rozwiązań projektowych odnoszących się do wskazanych sposobów usunięcia nieprawidłowości odsyłając w tym zakresie do oddzielnego projektu budowlanego, który winien być dopiero sporządzony. Nie można go zatem – w ocenie DWINB - traktować jako wypełnienia obowiązku wskazanego w pkt 2 decyzji PINB dla miasta W. Nr [...]. W skardze na powyższe postanowienie M.M. zarzuciła naruszenie przepisów prawa, w szczególności: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 12 § 1, art. 24 § 3, art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, a prowadzącym postępowanie urzędnikom Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego we W. naruszenie licznych przepisów prawa, w szczególności: art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo budowlane, a także brak respektowania klauzuli generalnej zdrowego rozsądku. Dodatkowo istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia przez urzędnika PINB przestępstw z art. 231 § 1, art. 233 § 4 oraz art. § 271 kodeksu karnego. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła ponadto, że podstawowy zakres działania D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu obejmuje kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego. Art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo budowlane precyzuje, że nadzór budowlany sprawuje nadzór i kontrolę nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności kontroluje zgodność rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej. W związku z powyższym w dniu 9 marca 2009 r. skarżąca dokonała w PINB we W. zgłoszenia dotyczącego zauważonych w trakcie remontu jej lokalu nieprawidłowości budowlanych występujących w budynku mieszkalnym będącym własnością Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] we W.. Obawę wzbudziły szerokie pęknięcia w murze, które uwidoczniły się po usunięciu warstw tynku. W toku przeprowadzonej analizy wyszło na jaw, że lokal mieszkalny nr 5 położony bezpośrednio nad lokalem mieszkalnym stanowiącym własność skarżącej jest samowolą budowlaną, która dodatkowo została zrealizowana bez przestrzegania zasad sztuki budowlanej. Te fakty znalazły potwierdzenie w postępowaniach sądowych: sygn. akt [...] oraz sygn. akt [...]. Skarżąca przedstawiła szereg nieprawidłowości popełnionych przez PINB, które miały zasadnicze znaczenie dla toku sprawy zakończonej zaskarżonym postanowieniem, a mianowicie, że pomimo oczywistych faktów, dokumentów, opinii biegłych sądowych i wyroków sądowych, potwierdzających zasadność zgłoszenia skarżącej PINB na początku problem zbagatelizował. W piśmie będącym odpowiedzią PINB na zapytanie złożone przez Sąd Rejonowy dla W.-Ś. VIII Wydział Grodzki, dotyczącym stanu technicznego budynku, pracownik PINB podał nieprawdę, że stan techniczny budynku nie stanowi zagrożenia, a ujawnione przez skarżącą szczeliny w ścianie nośnej budynku z obu jej stron nie rozszerzają się. Ponieważ w tamtym czasie była przeprowadzona przez PINB jedynie pojedyncza, pobieżna kontrola polegająca na obejrzeniu z daleka szczelin bez ich mierzenia, twierdzenie o niepowiększaniu się szczelin było nieuprawnione, bo nie poparte pomiarami, a także było nieprawdziwe, ponieważ szczeliny faktycznie się powiększały, co potwierdza zgromadzony przez skarżącą materiał fotograficzny. PINB w ogóle nie zbadał, czy nastąpiła progresja zjawiska. Ponadto zawiadomienie z dnia 22 grudnia 2010 r., w efekcie którego zapadło zaskarżone postanowienie, zawiera ewidentną nieprawdę, co do stanu faktycznego. Co więcej fakt ten został przez skarżącą zgłoszony PINB, a przez dyrektora PINB Pana A. kompletnie zignorowany. W Zawiadomieniu PINB uzasadniano fakt nieprzyjęcia ekspertyzy technicznej budynku zleconej przez skarżącą i wykonanej przez podmiot uprawniony - inż. B.C., kilkoma nieprawdziwymi zarzutami. Przede wszystkim zarzucono ekspertyzie brak rzetelności. Skarżącą nie zgodziła się z zarzutem wyrażone przez PINB, które dały podstawę do nie uznania za wykonaną decyzję Nr [...] z dnia [...] r., że "błędne przyjęcie [w opinii inż. C.] określenia konstrukcji dachu jako jętkowego, w sytuacji gdy konstrukcja ta jest kleszczowo płatwiowa (odmienny układ statyczny)". Wprawdzie na stronie czwartej opinii Pana inż. B.C. jest ustalenie, że cyt: "Dach dwuspadowy pokryty dachówką ceramiczną ułożoną w koronkę, więźba drewniana kleszczowo płatwiowa", jednak w żadnej części opracowania nie ma podanej informacji, że dach jest o konstrukcji jętkowej. Zarówno PINB jak i inz. C. określając konstrukcję dachu jako "jętkowa" poświadczają nieprawdę. W punkcie piątym zawiadomienia PINB zacytował fragment opinii inż. C., cyt: "W części IV ekspertyzy - Sposobu usunięcia powstałych odkształceń i zniszczeń budynku - zalecono: "Wykonanie spięcia odspojonego narożnika budynku ściągami stalowymi, tzw. klamry, wtopionymi w tynk i częściowo w ścianę budynku", nie wskazano jednocześnie sposobu mocowania klamer, ich ilości, miejsca kotwienia, usytuowania na budynku ani materiału z jakiego mają być wykonane". W jednym zdaniu inspektor PINB cytuje inż. C., że ściągi mają być stalowe, a w kolejnym zdaniu pisze, że nie został określony materiał, z którego ściągi mają być zrobione. Poza tym inspektor zdaje się nie rozumieć różnicy pomiędzy opinią, a projektem budowlanym i myli te dwa dokumenty. PINB zlecił wykonanie opinii, a nie projektu budowlanego, który będzie zawierał wszelkie możliwe szczegóły wykonawcze. Ponadto w zaskarżonym postanowieniu podaje się, że nie wymagano od skarżącej opinii o przewodach kominowych, co jest nieprawdą dla każdego, kto przeczytał decyzję Nr [...]. Mało tego PINB w jednym z pism zażyczył, żeby skarżąca przedłożyła prywatne dokumenty kominiarzy, którzy dokonali stosownego przeglądu i wydali ekspertyzy. W zaskarżonym postanowieniu DWINB próbuje przekonać, że żadnych nieprawidłowości w całym postępowaniu nie było, co stoi w jaskrawej sprzeczności ze zgromadzonymi w sprawie dowodami. Podtrzymuje, że złożona przez skarżącą ekspertyza wykonana przez uprawnionego do jej sporządzenia inspektora nadzoru budowlanego - inż. B.C. jest wykonana nieprawidłowo, co powoduje powstanie braku zaufania do instytucji państwowych i Polski jako państwa prawa. To jest naruszenie art. 8 k.p.a.. Dlatego powoływanie się w postanowieniu o nałożeniu grzywny na fakt "nieprzyjęcia ekspertyzy" jest nadużyciem, bez względu na to, czy ekspertyza podoba się inspektorowi, czy nie. Ekspertyza była przez skarżącą w PINB złożona, a urząd ją przyjął. Nawet PINB w swoich wyjaśnieniach przyznaje, że nie ma jednego "wzorca" takiej ekspertyzy, zatem oczekiwanie ekspertyzy "pod linijkę" PINB jest bezzasadne, zwłaszcza, że użyte w decyzji żądania sformułowane są bardzo ogólne. Dodatkowo nadużyciem PINB jest odmowa prawidłowości złożenia dokumentów z przeglądu, który swoją ważność ma w okresie 5 lat, tj. protokołu z przeprowadzenia okresowej kontroli, o której mowa w art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane i który faktycznie w momencie złożenia go w PINB był niedawno wykonany i ważny. Wykonany był już po dacie złożenia zawiadomienia w PINB o problemie technicznym w nieruchomości. Był zatem w momencie złożenia w PINB aktualny nie tylko formalnie, ale i faktycznie. Wymóg PINB złożenia nowego takiego samego dokumentu jak już wcześniej złożony jest – zdaniem skarżącej - nielogiczny i naraża ją na dodatkowe niepotrzebne i nieuzasadnione faktycznie i prawnie koszty. Wszystkie opisane powyżej fakty dowodzą, że naruszone zostały przez organ wydający postanowienie także przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, tj: – art. 6, ponieważ organ administracji publicznej podczas przedmiotowego postępowania wielokrotnie złamał prawo, – art. 7, ponieważ w toku postępowania organ administracji publicznej nie stał na straży praworządności i nawet na wniosek skarżącej nie podjął czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. PINB w całym toku postępowania miał za nic interes skarżącej jako obywatela, który zgłasza nieprawidłowość, a nawet interes społeczny, który wyraża się w tym, żeby nieruchomości w przestrzeni publicznej były dla wszystkich obywateli bezpieczne. – art. 9, ponieważ organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W przypadku sprawy skarżącej było dokładnie odwrotnie, bowiem PINB wprowadzał ją w błąd, mataczył, produkował dokumenty zawierające nieprawdę, a w końcu nałożył wysoką grzywnę. – art. 12 § 1 i art. 35 § 3, ponieważ niniejsza sprawa jest przykładem wyjątkowej opieszałości organu administracji publicznej. Od momentu zgłoszenia minęły już ponad dwa lata, a problem pomimo posiadania przez PINB wiedzy o wszelkich okolicznościach nie został rozwiązany. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji (postanowień), to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia). Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] nie narusza przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, co powoduje, że skarga wniesiona przez M.M. nie została uwzględniona. Podkreślić przy tym należy, że postępowanie egzekucyjne jest odrębnym postępowaniem od postępowania orzekającego. Tym samym zasadność obowiązku czy też prawidłowości prowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji, w którym wydano decyzję nakładającą obowiązek, a do czego sprowadzają się zarzuty skargi, mogą być wyłącznie kwestionowana w postępowaniu orzekającym (z możliwości wniesienia odwołania skarżąca nie skorzystała) lub przez żądanie ewentualnie uruchomienia postępowania nadzwyczajnego. Przepis art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, "nie ma natomiast zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wszczętym ze skargi na postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym w odniesieniu do decyzji stanowiącej źródło obowiązku realizowanego w trybie egzekucji administracyjnej, ponieważ przedmiotem postępowania egzekucyjnego w administracji jest sprawa odmienna od sprawy będącej przedmiotem administracyjnego postępowania atrybucyjnego." (zob. J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Warszawa 2006, s. 296). Jeżeli zatem decyzja nakładająca na stronę określony obowiązek nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, korzysta ona z domniemania prawidłowości, które nie może być obalone przez organ egzekucyjny. Należy zauważyć, że przedmiotem postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie jest wykonanie ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] r. Nr [...], wydanej na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), którą nakazano M.G., B.W., R.W., M.M., A.M., B.B., T.B. i Gminie W. - współwłaścicielom budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] we W. - w którym występują nieprawidłowości w stanie technicznym: 1. przeprowadzenie okresowej kontroli, o której mowa w art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane w zakresie sprawdzenia stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego, 2. sporządzenie ekspertyzy technicznej budynku - wskazującej nieprawidłowości w stanie technicznym elementów budynku, w szczególności odnoszącej się do konstrukcji i pokrycia zadaszenia budynku, podłączeń i nieprawidłowości przewodów kominowych, zagrożeń wynikających z uszkodzeń ściany zewnętrznej - zarysowań, odkształceń ściany zewnętrznej - z podaniem sposobu ich usunięcia. Od powyższej decyzji żaden ze zobowiązanych nie wniósł odwołania. Także nikt ze zobowiązanych nie wykonał nałożonego w/w decyzją obowiązku. Należy w tym miejscu wskazać, że strony zobowiązane nie przeprowadziły okresowej kontroli, o której mowa w art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane w zakresie sprawdzenia stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego. A zatem nie wykonano pkt. 1 decyzji z dnia [...] r.; zadość temu obowiązkowi nie czyni przedłożenie protokołu z okresowej kontroli budynku przeprowadzonej w 2009 r., a zatem przed wydaniem decyzji, która ten obowiązek nałożyła. Natomiast przedłożona przez A.M. w dniu 7 grudnia 2010 r. "Ocena techniczna/Ekspertyza techniczna/ budynku mieszkalnego wielorodzinnego" z listopada 2010 r. nie stanowi wykonania obowiązku określonego w pkt. 2 decyzji z dnia [...] r.. Przedłożone opracowanie nie podaje bowiem szczegółowych rozwiązań projektowych odnoszących się do wskazanych sposobów usunięcia nieprawidłowości odsyłając w tym zakresie do oddzielnego projektu budowlanego, który winien być dopiero sporządzony (s. 16 i 17). W tym miejscu należy wskazać, że podstawę materialnoprawną zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia stanowią przepisy art. 125 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a.". Zgodnie z art. 125 § 1 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. W myśl zaś § 2 w/w artykułu postanowienie w sprawie umorzenia grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Uwzględniając powyższe przepisy, należało stwierdzić, że umorzenie grzywny w celu przymuszenia na podstawie art. 125 § 1 u.p.e.a. możliwe jest jedynie w razie wykonania w pełni obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Nawet częściowe wykonanie obowiązków określonych w tytule wykonawczym nie może stanowić podstawy umorzenia grzywny w celu przymuszenia. W rozpoznawanej sprawie, jak to już wykazano wyżej, obowiązków nałożonych decyzją z dnia [...] r. nie wykonano. Z uwagi zatem na brak zaistnienia w rozpoznawanej sprawie podstawowej przesłanki do zastosowania przepisu art. 125 § 1 u.p.e.a., tj. wykonania w pełni obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nie było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej i umorzenia grzywny w celu przymuszenia. Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem, a to obligowało do oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd orzeczono jak w sentencji.