II SA/Wr 557/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 10 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi A. J. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ganku samowolnie dobudowanego przy wejściu głównym do budynku mieszkalnego postanawia: I. oddalić wniosek; II. zwrócić skarżącemu kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) z tytułu wpisu sądowego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 17 września 2014 r. (sygn. akt II SA/Wr 557/14) odrzucił skargę w niniejszej sprawie z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego od skargi. Odpis tego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 23 września 2014 r. (dowód doręczenia: k. 32 akt sądowych). Pismem złożonym w sądzie w dniu 25 września 2014 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. We wniosku wskazał, że dopiero z treści postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 września 2014 r. o odrzuceniu skargi dowiedział się, że był wzywany przez sąd do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. We wniosku skarżący oświadczył, że nie otrzymał ani pierwszego, ani drugiego awiza o nadejściu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. W związku z tym złożył reklamację w placówce pocztowej w Złotoryi (dołączono kopię). Skarżący podkreślił, że w czasie, kiedy przesyłka miała być awizowana, przebywał cały czas w miejscu zamieszkania i w okresie tym otrzymywał szereg innej korespondencji, lecz wśród niej nie było zawiadomień z Sądu. Skarżący podkreślił, że jako inicjator postępowania sądowego był osobiście zainteresowany nadaniem skardze dalszego biegu, a co za tym idzie nie może sobie zarzucić lekkomyślności czy niestaranności w prowadzeniu swoich spraw. Do wniosku dołączono również oświadczenie T. J. (syna skarżącego) potwierdzające argumentację wnioskodawcy. Wraz z wnioskiem skarżący zastępowany przez pełnomocnika uiścił wpis sądowy w kwocie 500 zł (dowód przelewu: k. 38 i k. 51 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W myśl zaś art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Z przywołanych przepisów prawa wynika, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Zdaniem sądu argumentacja wskazana we wniosku i dołączonych do niego dokumentach zmierza do podważenia samego faktu złożenia koperty zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Ściślej, skarżący podważa, że otrzymał zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia (awizo). Zdaniem skarżącego sytuacja, w której – jego zdaniem – nie otrzymał awiza, uzasadnia przywrócenie mu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W ocenie sądu, tak sformułowane motywy wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego nie stanowią jednak uprawdopodobnienia, że strona uchybiła terminowi do opłacenia skargi bez swojej winy. Jeżeli strona kwestionuje sam fakt, że termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg, to nie może wykazać, że uchybiła terminowi bez swojej winy, jeśli w jej mniemaniu termin ów nie biegł. Skoro zatem strona podważa prawidłowość doręczenia jej wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, czy też fikcji doręczenia z art. 73 § 4 p.p.s.a., to w istocie twierdzi, że nie uchybiła terminowi. Skoro skarżący uważa, że nie otrzymał awiza o przesyłce, to znaczy, że podważa, iż można w stosunku do niego zastosować domniemanie z art. 73 § 4 p.p.s.a. Gdyby zgodzić się z argumentacją skarżącego, to trzeba by było przyznać, że termin 14 dni na odebranie awizowanej przesyłki w ogóle nie rozpoczął biegu, więc przesyłki nie można uznać za doręczoną w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. Tymczasem oceniając zaprezentowaną argumentację trzeba wskazać, że sąd rozpoznający wniosek jest związany postanowieniem o odrzuceniu skargi (art. 164 p.p.s.a.). W postanowieniu tym w sposób wyraźny sąd powołał się na przepisy art. 73 p.p.s.a. Z tych względów podważanie ustaleń postanowienia o odrzuceniu skargi przez skarżącego na etapie wniosku o przywrócenie terminu nie może być uznane za zasługujące na uwzględnienie. Jeśli strona jest przekonana, że niewłaściwie zastosowano wobec niej przepis art. 73 § 4 p.p.s.a. przy stwierdzeniu doręczenia wezwania o wpis, to nie może wiarygodnie uprawdopodobnić, że uchybiła terminowi do opłacenia skargi bez swojej winy, jeśli jej zdaniem termin ów nie miał wobec niej zastosowania. W świetle powyższego trzeba powiedzieć, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd nie dał wiary argumentacji opartej na podważeniu sposobu doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi. Tym samym sąd odmówił wiarygodności twierdzeniom poddającym w wątpliwość datę sporządzenia awiza i dalsze wnioski skarżącego. Nie zostało zatem we wniosku należycie wykazane, że skarżący uchybił terminowi z racji niezależnej od niego przyczyny, która istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Z tych względów należy powiedzieć, że we wniosku o przywrócenie terminu skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Uwzględniając powyższe, sąd stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w niniejszej sprawie należało oddalić na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. (pkt I sentencji). Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wynika z konieczności zwrotu wpisu sądowego od odrzuconej skargi (art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a.).