II SA/Wr 563/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Asesor WSA Alicja Palus, Protokolant Paweł Kysiak, po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 5 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi R. i J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego na terenie działki nr [...] w Z. Ś., w zakresie obsługi komunikacyjnej oddala skargę. Przy piśmie z dnia 29.04.2005 r. organ I instancji przesłał zarządcy dróg gminnych do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy dla budowy pawilonu handlowego, określającej warunki w zakresie obsługi komunikacji w brzmieniu "Dojazd dostawczy do pawilonów projektowanym ciągiem komunikacyjnym gospodarczym z placykiem manewrowym połączonym do placu J. P. [...] (zgodnie z koncepcją na załączniku graficznym)". O powyższym zawiadomiono strony, w tym skarżących właścicieli nieruchomości przyległej do działki gminnej. W pismach do organu skarżący postulowali ustalenie dojazdu do pawilonu od strony ulicy i wydanie zakazu umieszczenia otworów okiennych i drzwiowych od strony działki nr [...] (drogi gminnej). Podkreślali, że działka nr [...] stanowi jedyny dostęp skarżących do drogi publicznej tj. Placu J. P. [...] i skierowanie tam ruchu pieszego i samochodowego utrudni ten dostęp. Działka ta nie spełnia warunków drogi, gdyż jest wąska (szerokość około 3 m) i częściowo zabudowana osadnikiem. W zażaleniu na postanowienie uzgadniające z dnia 19 lipca 2005 r. wydane zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086) i art. 106 § 5 k.p.a., skarżący podtrzymali dotychczasowe zastrzeżenia. Postanowieniem z dnia 3 listopada 2005 r. organ odwoławczy uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na uchybienia procesowe. W toku ponownego rozpatrywania kwestii uzgodnienia, skarżący pismem z dnia 8.02.2006 r. podtrzymali dotychczasowe twierdzenia i zarzuty. W protokole z wizji lokalnej na terenie działki nr [...], przeprowadzonej z udziałem stron, inwestor zgodził się na ustawienie przy wjeździe bramki i dopuszczenie do wjazdu wyłącznie samochodów dostawczych i tylko na czas rozładunku, zgodnie z ustawionym wówczas znakiem zakazu postoju. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2006 r. organ I instancji na podstawie art. 106 § 1 i 5 k.p.a. oraz art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) zaopiniował pozytywnie zawarte w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, warunki w zakresie obsługi komunikacji. W uzasadnieniu wskazano, że inwestor zamontuje bramkę – słupek wjazdowy, zaś zarządca drogi zamontuje znak zakazu postoju na długości nieruchomości skarżących. W zażaleniu skarżący podtrzymali dotychczasowe żądania, gdyż uznali za nierealne dopuszczenie do parkowania samochodów dostawczych na działce częściowo zabudowanej osadnikiem oraz pawilonem, obok rosnącego stuletniego drzewa i przy braku rozjazdów. Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy utrzymał powyższe postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że uzgodnienie związane było z wynikami wizji lokalnej, zaś dodatkowe warunki ograniczyły uciążliwości zgłaszane przez skarżących. Uzgodnienie dotyczyło włączenia do drogi ruchu drogowego wywołanego budową obiektu budowlanego na terenie przyległym do pasa drogi, zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Analiza rozwiązania komunikacyjnego dot. dojazdu do projektowanego pawilonu oraz przeprowadzona wizja lokalna potwierdziły jako jedyny możliwy dojazd poprzez dz. nr [...] należącą do Gminy. W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucili naruszenie art. 7, art. 9, art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz § 14 i 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu wskazali, że organ nie odniósł się w uzasadnieniu postanowienia do stawianych przez skarżących zarzutów, w szczególności zarzutu niewłaściwego usytuowania planowanej drogi dojazdowej i utrudnienia dostępu pieszego do ich nieruchomości. Organ pominął, że na placu Jana Pawła II znajduje się parking zarządzany przez UMiG Z. Ś. Nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne i prawne związane z zapewnieniem dojazdu do projektowanego pawilonu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji lokalizacyjnej mogło nastąpić po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Jak wiadomo, organ współdziałający nie orzeka w samodzielnej sprawie administracyjnej, lecz zajmuje stanowisko w trybie art. 106 k.p.a. dla potrzeb sprawy prowadzonej przez inny organ, w ramach przysługujących mu kompetencji zgodnie z prawem materialnym. W nin. sprawie zakres tych kompetencji w postępowaniu pomocniczym (uzgadniającym) wyznaczał art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, który stanowi, że zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Organ przedstawić miał więc stanowisko, czy według jego ustaleń lub ocen możliwe jest, czy też nie jest możliwe włączenie ruchu samochodów dostawczych dla kilku pawilonów handlowych do działki gminnej stanowiącej projektowaną drogę. Jak wynikało z dołączonych danych ewidencyjnych, Gmina jest właścicielem działki nr [...] o powierzchni 0,0102 ha, stanowiącej zurbanizowany teren niezabudowany (Bp). Według map i załącznika graficznego do projektu decyzji, działka ta łączy się z placem J. P. [...] i stanowi projektowany dojazd gospodarczy do pawilonów, gdyż przebiega od strony zaplecza ciągu pięciu pawilonów, usytuowanych frontem do ulic B. C. i T. K. Na połowie długości działka ta przylega do nieruchomości skarżących, znajdujących się naprzeciwko zapleczy pawilonów, a w części graniczących z placem. W nin. sprawie nie miało znaczenia niewyjaśnienie charakteru prawnego projektowanej drogi (patrz art. 8 ust. 2 ustawy o drogach publicznych) oraz wątpliwości co do celowości postępowania uzgadniającego (KPA Komentarz Cz. Martysz Tom II s. 49-52). W nin. sprawie zarządca działki, reprezentujący jednocześnie jej właściciela, wskazał jedynie na możliwość dojazdu samochodów dostawczych do zapleczy pawilonów handlowych pod drodze planowanej do urządzenia na tej działce, powołując się przy tym na istniejącą podstawę materialnoprawną oraz ustalenia dokonane w toku postępowania wyjaśniającego, przeprowadzonego z uwagi na zarzuty skarżących. Jak wynikało z akt sprawy, prawidłowe było ustalenie organu, że dostęp do zaplecza pawilonu handlowego jest możliwy wyłącznie od strony działki gminnej, do której przylegają pawilony. O możliwości ruchu po działce gminnej stanowią wprowadzone ograniczenia tego ruchu, jako dopuszczalnego wyłącznie dla samochodów dostawczych dla kilku pawilonów i z ograniczeniem ich postoju tylko na czas rozładunku. Skarżący trafnie zarzucili, że organ z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. nie rozważył w uzasadnieniu postanowienia szczegółowych zarzutów przez nich zgłoszonych. Skarżący pominęli jednak, że zarzuty te nie dotyczyły możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego wywołanego budową pawilonu. Samo korzystanie przez skarżących z ruchu pieszego po działce gminnej, nie oznaczało braku takich możliwości. Samo stwierdzenie, że pawilony będą usytuowane frontem w kierunku ulic miasta, nie uzasadniało sprzeciwu wobec możliwości dojazdu do zapleczy pawilonów po działce gminnej. Na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy nie miały prawnego znaczenia przepisy regulujące warunki techniczne obiektów budowlanych, istotne dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Dalsze ograniczenia ruchu po działce gminnej, wymuszone istniejącą na niej zabudową, zadrzewieniem i szerokością, również nie sprzeciwiały się opinii wyrażonej w zaskarżonym postanowieniu, że ruch ten będzie możliwy. Uchybienia procesowe organu nie miały zatem istotnego wpływu na wydane przez niego rozstrzygnięcie, zaś zaskarżone postanowienie zapadło bez naruszenia prawa materialnego. Dlatego i zgodnie z art. 151 p.s.a., należało orzec jak na wstępie.