II SA/Wr 563/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 26 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w S. na czynność Starosty Ś. z dnia [...] czerwca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty rocznej z tytułu trwałego wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolniczej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej czynności. Skargą z dnia [...] lipca 2017 r. spółka [...] S.A. z siedzibą w S. wniosła skargę na czynność materialno-techniczną Starosty Ś. polegającą na ustaleniu dla skarżącego opłaty rocznej za okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 marca 2017 r. w kwocie 2674,44 zł, z tytułu trwałego wyłączenia gruntów o powierzchni [...] ha z produkcji rolniczej w granicach działki nr [...] położonej w G., gmina D., o czym powiadomiono skarżącego zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., znak [...]. Pismem z dnia [...] września 2017 r. skarżąca spółka wniosła o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej czynności. W uzasadnieniu wskazano na ustawowy obowiązek uiszczania opłat rocznych w razie zbycia gruntów wyłączonych z produkcji rolnej, który to w razie zbycia nieruchomości przechodzi na nabywcę. Obowiązkiem zbywcy jest jedynie uprzedzić o tym nabywcę, przy czym skarżąca obowiązek ten spełniła. Dalej wskazano, że dokonanie opłaty w sytuacji gdzie spółka nie mogła przewidzieć jej w swoim budżecie, może narazić spółkę na niespodziewane wydatki oraz przekładać się na przebieg planowanych przedsięwzięć. Skarżąca nadmieniła również, że spółka w chwili obecnej realizuje zaplanowane liczne inwestycje, które wymagają zaangażowania bardzo dużych środków finansowych, co przynajmniej w dużym stopniu utrudnia wykonanie zaskarżonej czynności, ponieważ wysokość wskazanej powyżej opłaty rocznej mogłaby zaburzyć realizację planów inwestycyjnych spółki. Ostatecznie skarżący polemizuje z twierdzeniami organu dotyczącymi częściowego rozdzielenia opłat za 2017 r. pomiędzy zbywcą i nabywcą nieruchomości, odpowiednio do okresów, w których byli oni jej użytkownikami wieczystymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego jako pozbawiony uzasadnionych podstaw podlegał oddaleniu. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późń. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, natomiast po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, a która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu/czynności opiera więc swoje rozstrzygnięcie na ocenie wniosku skarżącego oraz materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. W przypadku czynności materialno-technicznej polegającej na ustaleniu opłaty rocznej, do której uiszczenia zobowiązana jest strona skarżąca – twierdzenia na poparcie zgłoszonego wniosku winne być poparte stosownymi dokumentami źródłowymi dotyczącymi zwłaszcza sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej. Brak skonkretyzowanego uzasadnienia wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia sądowi dokonanie merytorycznej oceny takiego wniosku. Mając powyższe na względzie należy wskazać, że uzasadnienie wniosku skarżącej nie pozwoliło na uznanie, że w okolicznościach niniejszej sprawy zasadnym jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności. Po pierwsze trzeba wskazać, że przy rozpoznawaniu niniejszego wniosku nie można było uznać tych argumentów uzasadnienia, które dotyczyły kwestii zgodności z prawem zaskarżonej czynności. Postępowanie wpadkowe dotyczące wniosku skarżącej nie służy bowiem dokonaniu kontroli jej legalności. Tym samym bez znaczenia dla rozpoznania wniosku są merytoryczne zarzuty wobec skarżonej czynności podniesione w skardze oraz wniosku o wstrzymanie wykonania, jak i subiektywne przekonanie strony skarżącej o niezgodności zaskarżonej czynności z prawem. Jak wskazano na wstępie rozważań, decydującymi okolicznościami uzasadniającymi wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności są te, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wyrządzenie znacznej szkody dotyczy takiej szkody, majątkowej bądź niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z uwzględnieniem powyższego skarżąca w ocenie Sądu orzekającego nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej czynności grozi wyrządzeniem jej znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedłożyła zwłaszcza żadnych dokumentów dotyczących jej sytuacji majątkowej oraz finansowej, uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności. Nadto należy wskazać, że sama tylko możliwość dokonania w przyszłości egzekucji z majątku skarżącej nie uzasadnia jeszcze udzielenia ochrony tymczasowej. Należy zauważyć, że skarżąca w swoim wniosku w ogóle nie wskazała na powyższe okoliczności, poza stwierdzeniem natury ogólnej, że dokonanie opłaty może narazić spółkę na niespodziewane wydatki oraz wpływać na przebieg planowanych przedsięwzięć. Z uwzględnieniem powyższego powołane przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności nie czynią zadość obowiązkowi skonkretyzowanego wykazania przez skarżącą zaistnienia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołanie się na zagrożenie mające wynikać z wykonania zaskarżonej czynności nie zwalnia strony z obowiązku szczegółowego uzasadnienia wniosku o wtrzymanie jej wykonania. Przedstawiona lakoniczna argumentacja jest niewystarczająca do uznania, że zaskarżona czynność wywoła skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ogólnikowe twierdzenia, niepoparte faktami ani odnoszącymi się do nich dowodami, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej czynności. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania konieczne jest wykazanie na czym polegać i z czego wynikać będą trudne do odwrócenia skutki oraz niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Na marginesie należy również wskazać, że nie jest uzasadnione twierdzenie skarżącej spółki, że nie mogła przewidzieć obowiązku poniesienia opłaty, czy też uwzględnić jej w swoim planie finansowym, co naraziłoby spółkę na niespodziewane wydatki. Trzeba podkreślić, że w obrocie gospodarczym istotnie każda transakcja wiąże się z określonym ryzykiem przedsiębiorcy, które podmiot profesjonalny będący spółką prawa handlowego winien mieć w sposób szczególny na względzie. Nadto zdając sobie sprawę, że w stosunkach handlowych nie ma gwarancji, że spółka w danym momencie jest w posiadaniu środków pieniężnych czy majątku o wartości kapitału zakładowego, nie można było w niniejszej sprawie pominąć okoliczności dotyczącej jego wysokości. Ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu z Rejestru Przedsiębiorców KRS spółki, jak i z treści jej pism procesowych wynika jasno, że kapitał zakładowy spółki wynosi [...] zł. Tym samym biorąc pod uwagę stosunek wysokości ustalonej opłaty do wartości kapitału zakładowego spółki nie sposób uznać, że jest ona w chwili obecnej niewypłacalna, a poniesienie opłaty wiązać się będzie z wystąpieniem po stronie spółki znacznej szkody. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że nie ma podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej czynności i tym samym na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej czynności.