II SA/Wr 564/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2015r. sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Gminy Kondratowice z dnia 5 marca 2015 r. nr V/19/2015 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność § 14 ust. 1 pkt 2 i pkt 3, ust. 3 pkt 4 lit. c we fragmentach: "i mieszkaniowej jednorodzinnej" oraz " w zabudowie wielorodzinnej trzech", ust. 10 pkt 1 i pkt 2, § 16 oraz rysunek planu w zakresie terenu 3MW, § 19 oraz rysunek planu w zakresie terenu 6P, § 21 w zakresie ustaleń dotyczących terenu 8.2UT oraz rysunku planu w tym zakresie zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Gminy Kondratowice na rzecz Wojewody Dolnośląskiego kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda Dolnośląski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Gminy Kondratowice Nr V/19/2015 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości Kowalskie. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności części ww. uchwały, tj. § 14 ust. 1 pkt 2 i pkt 3, ust. 3 pkt 4 lit. c we fragmentach "i mieszkaniowej jednorodzinnej" oraz "w zabudowie wielorodzinnej trzech", ust. 10 pkt 1 i pkt 2, § 16 oraz rysunku planu w zakresie terenu 3MW, § 19 oraz rysunku planu w zakresie terenu 6P, § 21 w zakresie regulacji dotyczącej terenu 8.2UT oraz rysunku planu w tym zakresie – ze względu na istotne naruszenie art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.). Nadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na uzasadnienie skargi podano, że w trakcie analizy uchwały organ nadzoru stwierdził, iż § 14 ust. 1 pkt 3 uchwały w zakresie regulacji zabudowy wielorodzinnej dla terenu 1.1M do 1.3M istotnie narusza przepisy prawa. Rada dla terenu 1.1M do 1.3M wprowadziła w przeznaczeniu podstawowym: 1) zabudowę zagrodową; budynki mieszkalne wolnostojące lub bliźniacze; 2) zabudowę mieszkaniową jednorodzinną; budynki wolnostojące lub bliźniacze; 3) zabudowę wielorodzinną. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kondratowice w regulacjach odnoszących się do terenów zabudowy mieszkaniowej zawartych w ,,2.Kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz usytuowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy." napisano: "Tereny mieszkaniowe w poszczególnych wsiach gminy Kondratowice obejmują trzy typy zabudowy: zabudowę zagrodową, zabudowę jednorodzinną oraz w niewielkiej ilości zabudowę wielorodzinną. Te trzy typy zabudowy bardzo często sąsiadują ze sobą i wydzielenie terenów na poszczególne typy zabudowy w wielu miejscach jest trudne do przewidzenia w kierunkach rozwoju gminy. W takich przypadkach na rysunku Studium -kierunki na terenach o funkcji mieszkaniowej wprowadzono dwa lub trzy oddzielne symbole literowe oddzielone przecinkiem (RM, MN). Zapis ten umożliwia elastyczne kształtowanie terenów w planach miejscowych, które ustawowo muszą być zgodne ze Studium. Część projektowanych terenów mieszkaniowych przeznaczonych jest tylko pod zabudowę jednorodzinną (MN) lub jednorodzinną z usługami np. turystyczno-rekreacyjnymi (MN,U)." Równocześnie studium nie dopuszcza zabudowy wielorodzinnej dla terenów, określonych w miejscowym planie symbolem 1.1M do 1.3M. Tereny te leżą na obszarach oznaczonych w studium symbolem MN,RM,U, zatem wśród przeznaczeń studium nie przewiduje zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (MW). Zgodnie ze studium: "Dopuszcza się również pozostawienie dotychczasowego przeznaczenia terenów na obszarach obecnie niezainwestowanych". Wojewoda podał, że Wójt Gminy w wyjaśnieniach z dnia 7 maja 2015 r., będących odpowiedzią na zapytanie organu nadzoru, pisał w pkt 9: "dopuszczenie na terenach od 1.1.M do 1.3M zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wynika z faktycznego występowania takiej zabudowy na ww. terenach. Wśród takiej zabudowy znajdują się duże gabarytowo budynki mieszkalne, których sposób użytkowania wskazuje, że jest w nich więcej niż 2 lokale mieszkalne, zatem spełniającą one już parametry zabudowy wielorodzinnej. Jednocześnie zwraca się uwagę, że studium przyjmuje generalne zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów w odniesieniu do istniejącej i nowoprojektowanej zabudowy. Są to wstępne wytyczne i postulaty do uściślenia na etapie opracowywania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego terenów. Plan zatem sankcjonuje już istniejące na tych terenach formy zabudowy mieszkaniowej.". Zdaniem skarżącego jednak nie do przyjęcia są wyjaśniania odnoszące się do sankcjonowania zainwestowanego stanu istniejącego, gdyż studium dopuszcza pozostawienie dotychczasowego przeznaczenia terenów na obszarach obecnie niezainwestowanych. Wyjaśnienia Wójta są niezgodne z zasadą wypływającą z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dla oceny zgodności przyjętego planu z obowiązującym studium bez znaczenia jest okoliczność, jakie jest faktyczne przeznaczenie i zainwestowanie danego terenu. Aby zachodziła zgodność z obowiązującym studium przyjęte w planie miejscowym rozwiązania muszą odpowiadać treści studium. W zaistniałym stanie faktycznym takiej zgodności nie ma. Następnie w uzasadnieniu skargi wskazano, że w trakcie analizy uchwały organ nadzoru stwierdził, iż także § 14 ust. 1 pkt 2 uchwały, przewidujący dla tego terenu zabudowę jednorodzinną stanowi istotne naruszenie prawa, ze względu na brak zgodności w zakresie parametru powierzchni biologicznie czynnej. W § 14 ust. 3 uchwały Rada określiła dla terenu 1.1M do 1.3M, w tym dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, określając w pkt 2 wielkość powierzchni biologicznie czynnej na nie mniej niż 40% powierzchni działki budowlanej. Tymczasem, zgodnie z tekstem studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (str. 136): "Na działce pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą obowiązuje 50% powierzchni biologicznie czynnej." oraz "Na działce pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną bliźniaczą obowiązuje 50% powierzchni biologicznie czynnej.". Tak więc ustalenia miejscowego planu dla terenu 1.1M do 1.3M w przeznaczeniu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej są niespójne z odpowiednimi regulacjami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Jednak Wojewoda zaznaczył, że Wójt pismem z dnia 7 maja 2015 r. wyjaśnił, że "Ustalenie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej w § 14 ust. 3 pkt 2 odnosi się do realnych możliwości zagospodarowania terenów zielenią terenów zabudowanych. Wśród zabudowy są małe działki, na których wyznaczenie min. 50% powierzchni biologicznie czynnej praktycznie uniemożliwi ich zabudowę. Wskaźnik minimalnej powierzchni biologicznie czynnej określony w studium dotyczy zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej, bliźniaczej lub szeregowej, a nie zabudowy o szerokim spektrum rodzajów ustalonych w planie.". Niemniej, zdaniem skarżącego, wyjaśnienia przesłane przez Wójta są nie do zaakceptowania, gdyż bez znaczenia dla oceny zgodności miejscowego planu ze studium jest istniejący stan faktyczny. Ponadto, skoro dla przeznaczenia mieszanego MN,RM,U studium nie uszczegóławia parametrów zabudowy, to dopuszczając te typy zabudowy zgodnie z cytowanym już przepisem studium, Rada zobligowana była wyznaczyć te wskaźniki w zgodzie z postanowieniami studium dla poszczególnych typów zabudowy – w tym przypadku zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej. W tym stanie rzeczy kwestionowanie przez skarżącego przepisów § 14 ust. 3 pkt 4 lit. c we fragmentach "i mieszkaniowej jednorodzinnej" oraz "w zabudowie wielorodzinnej trzech", ust. 10 pkt 1 i pkt 2 uchwały jest konsekwencją kwestionowania § 14 ust. 1 pkt 2 i 3 ze względu na nierozerwalne powiązanie tych przepisów planu. W następnej części uzasadnienia skargi Wojewoda zarzucił, że niezgodność ze studium zachodzi także w zakresie regulacji dla terenu zabudowy wielorodzinnej 3MW, zawartej w § 16 uchwały. Teren ten znajduje się na obszarze, określonym na rysunku studium symbolem MN, RM, U, na którym nie jest dopuszczona zabudowa wielorodzinna. W związku ze stwierdzonymi rozbieżnościami Wójt pismem z dnia 7 maja 2015 r. wyjaśnił, że "Na terenie 3MW znajduje się istniejący budynek mieszkalny wielorodzinny.". W ocenie skarżącego jednak przepisy studium nie pozwalają na sankcjonowanie takiej niezgodności. Jak zaznaczono powyżej, bez znaczenia dla oceny zgodności planu ze studium jest istniejący stan faktyczny. Następnie Wojewoda wskazał, że w trakcie dalszej analizy uchwały stwierdził także, iż § 19 uchwały niezgodny jest z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Kondratowice. W § 19 uchwały Rada wprowadziła regulacje terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 6P-zabudowa produkcyjna. W § 19 ust. 3 uchwały Rada określiła zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu. Równocześnie określając wielkość powierzchni biologicznie czynnej, na nie mniej niż 10% powierzchni działki budowlanej (§ 19 ust. 3 pkt 2 uchwały). Zdaniem skarżącego nie zachowano zgodności w tym zakresie z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Kondratowice. Studium jednoznacznie określa dla tego terenu 15% wielkości powierzchni biologicznie czynnej: "P - na terenach tych zezwala się na lokalizację inwestycji o charakterze produkcyjnym, w tym przetwórstwa, magazynowo - składowym, np. hurtowni, baz sprzętowych, składów materiałów budowlanych oraz usług wielkopowierzchniowych i usług specjalistycznych, wymagających dużych terenów. Należy ograniczyć uciążliwości inwestycji do granic terenu działki lub własności inwestora. Należy wprowadzić strefy zieleni wysokiej i izolacyjnej. Dla ww. terenów określa się 15% powierzchni biologicznie czynnej" (str. 136 tekstu studium). Wyjaśniając tę kwestię Wójt Gminy pismem z dnia 7 maja 2015 r. podał, że "Ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni biologicznie czynnej w § 19 ust. 3 pkt 2 w wysokości 10% odnosi się do realnych możliwości zagospodarowania terenu, na którym znajduje się zakład górniczy: zaplecze techniczne, przeróbka surowca i załadunek, obsługujące teren eksploatacji surowców naturalnych 7PE. Zasadne i logiczne jest zatem odniesienie się do wskaźnika odpowiedniego dla terenów określonych w studium jako PG (tereny powierzchniowej eksploatacji).". Skarżący stwierdził jednak, że wyjaśnienie Wójta nie znajduje żadnej argumentacji prawnej. Istniejący stan faktyczny nie uzasadnia przyjęcia dla terenu 6P wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej nieodpowiadającego regulacjom studium dla tego obszaru Ustalenia dla terenu produkcji 6P ze względu na niezgodne ze studium określenie parametru wskaźnika zabudowy dla tego obszaru istotnie naruszają przepisy prawa. Równocześnie bez znaczenia dla oceny zgodności miejscowego planu ze studium jest istniejący stan faktyczny. Następnie Wojewoda podniósł, że w § 21 uchwały Rada uregulowała ustalenia dla terenu usług rekreacji i wypoczynku 8.1UT do 8.2.UT, określając w przeznaczeniu podstawowym w granicach terenu 8.1UT-zakaz lokalizacji zabudowy kubaturowej, a w granicach terenu 8.2UT określono a) usługi związane z obsługą rekreacji i wypoczynku: handel detaliczny, gastronomia, odnowa biologiczna; b) rekreacja indywidualna; c) zamieszkiwanie zbiorowe (hotele, motele, pensjonaty, schroniska). W przeznaczeniu dopuszczalnym dla tego terenu w granicach terenu 8.1UT wprowadzono funkcje rekreacyjno-turystyczne oraz dydaktyczno-krajoznawcze w oparciu o zachowane formacje geologiczne; dopuszczono także zieleń urządzoną oraz parkingi. Jednak zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Kondratowice przyjętego uchwałą Rady Gminy Kondratowice Nr X/47/2011 z dnia 8 czerwca 2011 r., teren opisany w planie miejscowym jako 8.2UT zlokalizowany jest w studium na terenie oznaczonym symbolem R, czyli na terenach rolniczych. W piśmie z dnia 7 maja 2015 r. Wójt Gminy wyjaśnił Wojewodzie, że "część terenu 8.2UT stanowi połączony funkcjonale dojazd (nasyp drogi dojazdowej otoczonej zielenią) do reszty terenu 8.2UT obejmującego dawny, nieczynny obecnie zakład przetwórstwa surowca skalnego, przeznaczony w planie na cele usług rekreacji i wypoczynku. Dojazd ten stanowi jedyną drogę dojazdową do tego terenu, więc pozostawienie go w rolniczym użytkowaniu biorąc pod uwagę jego faktyczne powiązanie i cechy utwardzonej tłuczniem drogi ze stromymi skarpami i zielenią, jest rozwiązaniem nieracjonalnym i sprzecznym z logiką.". W ocenie organu nadzoru z powyższym stanowiskiem Wójta nie można się zgodzić. Przeczyłoby ono zasadzie wynikającej z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, że studium jest wiążącym dokumentem przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Bezzasadne jest więc odwoływanie się przez Wójta Gminy Kondratowice do stanu faktycznego i powiązania części terenu 8.2.UT, jako dojazdu utwardzonego tłuczniem do pozostałej części tego terenu w sytuacji, gdy w studium teren 8.2UT jest zlokalizowany w obrębie obszaru użytkowanego rolniczo R (str. 138 i 139 tekstu studium). Reasumując argumentację zawartą w skardze Wojewoda Dolnośląski stwierdził, że uzasadniony jest wniosek o stwierdzenie nieważności § 14 ust. 1 pkt 2 i pkt 3, ust. 3 pkt 4 lit. c we fragmentach "i mieszkaniowej jednorodzinnej" oraz "w zabudowie wielorodzinnej trzech", ust. 10 pkt 1 i pkt 2, § 16 oraz rysunku planu w zakresie terenu 3MW, § 19 oraz rysunku planu w zakresie terenu 6P, § 21 w zakresie regulacji dotyczącej terenu 8.2UT oraz rysunku planu w tym zakresie – ze względu na istotne naruszenie art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna podała, że zamierza uwzględnić wszystkie zarzuty Wojewody i przygotować uchwałę zmieniającą zaskarżoną uchwałę w tym zakresie. Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 4 listopada 2015 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i wnioski w niej zawarte. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Innymi słowy, kontrola sądowoadministracyjna zmierza do zbadania legalności zaskarżonego aktu. Przy czym kontrola sądowoadministracyjna dotycząca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sprawowana jest na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r. poz. 199; dalej: u.p.z.p.), który stanowi, że naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Mając na względzie wskazane kryterium Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozważeniu zarzutów Wojewody Dolnośląskiego doszedł do przekonania, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej w części wskazanej w pkt I sentencji wyroku. W pierwszej kolejności należy powiedzieć, że jedną z podstawowych zasad rządzących procedurą planistyczną jest ta wyrażona w art. 20 ust. 1 u.p.z.p., a mianowicie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego winien nie naruszać ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Wprowadzona na mocy tego przepisu ustawy zasada, aby plan miejscowy nie naruszał ustaleń studium oznacza, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Przepisy planu miejscowego nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć. Zasada ta musi być więc rozumiana w ten sposób, że zgodność między treścią studium a treścią planu miejscowego winno się postrzegać jako kontynuację identyczności zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym. Plan miejscowy ma jedynie doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 66/13, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto Sąd przyjął również, że stopień związania planów ustaleniami studium zależy w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Jednym z założeń polityki przestrzennej gminy jest stopień związania planowania miejscowego przez ustalenia studium, który może być, w zależności od szczegółowości ustaleń studium - silniejszy lub słabszy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2732/12, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceniając zaskarżoną uchwałę w kontekście przywołanego stanu faktycznego i w świetle obowiązujących przepisów prawa Sąd stwierdził, że wskazane w skardze przepisy zaskarżonej uchwały naruszają przepis art. 20 ust. 1 u.p.z.p., gdyż przy ich podjęciu doszło do naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, co w myśl art. 28 ust. 1 u.p.z.p. powoduje nieważność zaskarżonej uchwały w części wskazanej w pkt I sentencji wyroku. Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej uchwały podzielił bowiem poglądy skarżącego Wojewody Dolnośląskiego, że § 14 ust. 1 pkt 2 i pkt 3, ust. 3 pkt 4 lit. c we fragmentach: "i mieszkaniowej jednorodzinnej" oraz "w zabudowie wielorodzinnej trzech" oraz ust. 10 pkt 1 i pkt 2 zaskarżonej uchwały naruszają prawo, bowiem stoją w oczywistej sprzeczności z postanowieniami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kondratowice, przyjętego uchwałą Nr X/47/2011 Rady Gminy Kondratowice z dnia 8 czerwca 2011 r. (dalej jako: studium). Nie ulega wątpliwości, że § 14 ust. 1 pkt 3 zaskarżonej uchwały w zakresie regulacji zabudowy wielorodzinnej narusza ustalenia studium, ponieważ tereny 1.1M-1.3M w studium przeznaczone są pod zabudowę jedno-, a nie wielorodzinną. Przepisowi § 14 ust. 1 pkt 2 zaskarżonej uchwały można natomiast zarzucić sprzeczność z ustaleniami studium w zakresie wielkości powierzchni biologicznie czynnej – przepis uchwały przewiduje wskaźnik na poziomie 40%, podczas gdy w studium mowa o wskaźniku 50-procentowym. W świetle tego na uwzględnienie zasługiwał wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności ww. przepisów zaskarżonej uchwały. W konsekwencji należało również stwierdzić nieważność § 14 ust. 3 pkt 4 lit. c we fragmentach "i mieszkaniowej jednorodzinnej" oraz "w zabudowie wielorodzinnej trzech" oraz § 14 ust. 10 pkt 1 i pkt 2 zaskarżonej uchwały, ponieważ przepisy te odnoszą się do zabudowy, o której mowa w przepisach sprzecznych ze studium, które omówiono w poprzednim akapicie. Pozostawienie tych przepisów w zaskarżonej uchwale nie usunęłoby – w ocenie Sądu – stanu sprzeczności z prawem tych części zaskarżonej uchwały. Następnie należy powiedzieć, że Sąd podzielił również stanowisko skarżącego, iż § 16 zaskarżonej uchwały i rysunek planu zakresie terenu 3MW są sprzeczne z postanowieniami studium. Wskazany przepis uchwały reguluje zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, podczas gdy teren, którego przepis ten dotyczy jest w studium przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zagrodową i usługi (symbole MN, RM, U). Brak zatem zgodności § 16 zaskarżonej uchwały i rysunku planu zakresie terenu 3MW ze studium. W dalszej kolejności Sąd ocenił, że również § 19 zaskarżonej uchwały i rysunek planu w zakresie terenu 6P stoi w sprzeczności z ustaleniami studium. Wskazany przepis zaskarżonej uchwały reguluje ustalenia dla terenu 6P – zabudowy produkcyjnej, ustalając m.in. wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej na "nie mniej niż 10%". Tymczasem zgodnie ze studium wskaźnik ten powinien wynosić 15%. Niewątpliwie wskaźnik na poziomie "nie mniej niż 10%" może osiągnąć poziom 15%, o którym mowa w studium, jednak może również osiągnąć poziom niższy niż 15%, co przesądza o sprzeczności wskazanego przepisu uchwały z obowiązującym studium. Podobnie Sąd ocenił § 21 zaskarżonej uchwały w zakresie ustaleń dotyczących terenu 8.2UT oraz rysunku planu w tym zakresie. Porównanie lokalizacji terenu oznaczonego symbolem 8.2UT (tereny usług rekreacji i wypoczynku) na rysunku planu i studium prowadzi do wniosku, że teren ten w studium oznaczony jest symbolem R, a więc są to tereny rolnicze. Niewątpliwie w tym wypadku doszło do uchwalenia przepisu zaskarżonej uchwały przewidującego przeznaczenie terenu sprzeczne z ustaleniami studium. Odnosząc się do argumentacji Gminy Kondratowice podnoszonej w toku postępowania nadzorczego można zauważyć, że rację ma Wojewoda Dolnośląski twierdząc, że argumentacja wskazująca na faktycznie istniejące zagospodarowanie określonych nieruchomości na terenie objętym planem nie może przesądzać o tym, że dane przepisy zaskarżonej uchwały nie naruszają prawa. Warto przy tym zauważyć, że to Rada Gminy Kondratowice uchwaliła studium w takim, a nie innym brzmieniu i pozostaje jego ustaleniami związana przy uchwalaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). Zaskarżona uchwała w zakresie, w jakim nie uwzględnia poszczególnych przepisów studium, narusza prawo w stopniu istotnym i nie spełnia wymogu zawartego w art. 20 ust. 1 u.p.z.p., o czym już była mowa. Jeśli zaś chodzi o informację zawartą w odpowiedzi na skargę, że Rada Gminy Kondratowice podejmie (czy podjęła) działania zmierzające do zmiany zaskarżonej uchwały, Sąd przyjął, że nie stanowiło to przesłanki do zawieszenia postępowania sądowego czy też odroczenia rozprawy. W świetle przywołanych już przepisów u.p.z.p. i p.p.s.a., wyłącznie sąd administracyjny jest właściwy rzeczowo do stwierdzenia nieważności aktu w wyniku uwzględnienia skargi organu nadzoru. Natomiast kompetencji tej pozbawiona jest Rada Gminy korzystająca z uprawnienia autokontrolnego i podejmująca na tej podstawie uchwałę o stwierdzeniu nieważności własnej uchwały. Jeśli zaś chodzi o działania zmierzające do zmiany zaskarżonej uchwały, to kwestia ta pozostaje w wyłącznej kompetencji Rady Gminy Kondratowice, a ewentualna uchwała zmieniająca może stanowić odrębny przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej. Z tych też powodów Sąd stwierdził, że skarga Wojewody Dolnośląskiego zasługuje na uwzględnienie, ponieważ doszło do naruszenia zasad sporządzania zaskarżonego planu miejscowego, co w myśl art. 28 ust. 1 u.p.z.p. musi skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały w częściach wskazanych w punkcie I sentencji wyroku (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie w przedmiocie zasądzenia zwrotu poniesionych kosztów postępowania ma podstawę w art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku).