II SA/Wr 564/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński, Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz – Kremis (spr.), Asesor WSA Marta Pawłowska, Protokolant: Asystent sędziego Aleksander Kotarski po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale II w dniu 4 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi A. L. na Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 marca 2021 r. o sygn. akt I SAB/Wr 714/20 I. wymierza Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w wysokości 1000 (słownie: tysiąc) złotych; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. dalej idącą skargę oddala; IV. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skargą z 1 lipca 2022 r. A. L. (dalej: "strona skarżąca", "skarżący") reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił Wojewodzie Dolnośląskiemu niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 marca 2021 r. (sygn. akt I SAB/Wr 714/20) którym Sąd stwierdził, że organ ten dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku, przyznał skarżącemu sumę pieniężną w kwocie 1000 złotych oraz zasądził od organu za rzecz skarżącego koszty sądowe. Jak wynika ze skargi oraz akt administracyjnych skargę wniesiono w następujących okolicznościach. W dniu 22 października 2021 r. wpłynął do organu odpis prawomocnego wyroku tutejszego Sądu z dnia 2 marca 2021 r. (sygn. akt I SAB/Wr 714/20) wraz z aktami administracyjnymi. Pismem z dnia 8 czerwca 2022 r. Wojewoda zwrócił się do służb o zajęcie stanowiska w przedmiocie wniosku strony. Natomiast pismem z dnia 11 czerwca 2022 r. przelał kwoty zasądzone wyrokiem na konto podane przez stronę. W skardze zawarto żądania dotyczące wymierzenia organowi grzywny, stwierdzenia, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości, dopuszczenie dowodów zawnioskowanych w uzasadnieniu skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa na rzecz skarżącego W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329), dalej jako "p.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W niniejszej sprawie skarżący spełnił wskazany w art. 154 § 1 p.p.s.a. warunek dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na niewykonanie wyroku, czyniąc to skierowanym do organu pisemnym wezwaniem z dnia 11 czerwca 2022 r. Przechodząc do oceny istoty sprawy jest oczywiste, że organ nie dochował wyznaczonego prawomocnym wyrokiem terminu załatwienia sprawy administracyjnej. Wyrok wraz z aktami sprawy doręczono organowi w dniu 22 października 2021 r., zatem 30-dniowy termin załatwienia sprawy upływał z dniem 22 listopada 2021 r. Jak wynika z akt administracyjnych, Wojewoda nie wydał decyzji w terminie wyznaczonym w ww. wyroku. W odpowiedzi na skargę podniesiono, że wykonanie wyroku w zakresie załatwienia sprawy w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy nie było możliwe z przyczyn proceduralnych niezależnych od organu (konieczność uzyskania stanowiska służb w przedmiocie wniosku strony). Wymaga jednak zauważenia, że czynności te przeprowadzane były już po upływie wyznaczonego w wyroku terminu (Wojewoda zwrócił się do służb o zajęcie stanowiska w przedmiocie wniosku strony dopiero 8 czerwca 2022 r.). Wobec powyższego uznać należało, że konieczne jest wymierzenie organowi grzywny. Zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy należało orzec grzywnę w wysokości 1000 zł. Taka kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. i jest adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Sąd. W związku z tym Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku na podstawie art. 154 § 1 i 6 p.p.s.a. W ocenie Sądu, bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 154 § 2 in fine p.p.s.a.), o czym orzekł w pkt II sentencji wyroku. Dokonując takiej oceny Sąd wziął pod uwagę fakt, że mimo wskazanego przez WSA terminu na załatwienie sprawy, organ wprawdzie podjął opisane wyżej działania w kierunku wykonania wyroku, lecz dopiero po upływie terminu wyznaczonego wyrokiem. Odnosząc się z kolei do wniosku o zasądzenie sumy pieniężnej, to zgodnie z art. 154 § 7 p.p.s.a., uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Treść tego przepisu wskazuje, że to, czy i w jakiej wysokości suma pieniężna będzie przyznana, zależy od uznania Sądu, który ocenia zasadność jej zasądzenia w oparciu o całokształt okoliczności sprawy. Zatem sąd, uwzględniając skargę, może, lecz nie musi, przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną. Wskazania wymaga, że na mocy przedmiotowego wyroku z dnia 2 marca 2021 r. została stwierdzona bezczynność z rażącym naruszeniem prawa, a skarżącemu przyznano już sumę pieniężną w wysokości 1000 zł. Nadto należy zauważyć, że wniosek o przyznanie sumy pieniężnej nie został w żaden sposób uzasadniony. Orzecznictwo sądowoadministracyjne jest zgodne co do tego, że uzasadnienie wniosku o przyznanie sumy z art. 154 § 7 p.p.s.a., musi nawiązywać do krzywdy wywołanej przewlekłością, bądź bezczynnością i przedstawić argumentację uzasadniającą jej zrekompensowanie. Nie wystarczy ogólnie powołać się na samą okoliczność bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 kwietnia 2021 r. I SA/Wr 538/20, publ. CBOSA). Z powyższych powodów Sąd oddalił skargę w tej części na podstawie art. 151 p.p.s.a. o czym orzeczono w pkt III sentencji wyroku. O kosztach (pkt IV sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. uwzględniając poniesione przez stronę skarżącą celowe koszty w łącznej kwocie 597 zł, na które składają się: wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie należne profesjonalnemu pełnomocnikowi (480 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).