II SA/Wr 567/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 8 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L.I.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego od środowiska z terenu zakładu postanawia: oddalić wniosek. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. ustalającą dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska z terenu zakładu prowadzonego przez stronę skarżącą, wyrażonym równoważnym poziomem dźwięku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję, strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając wniosek pełnomocnik spółki wskazał, że na podstawie ostatecznej decyzji na podstawie art. 298 i nast. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska możliwe jest wymierzenie spółce administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie określonych w decyzji, dopuszczalnych poziomów hałasów co może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody. Według pełnomocnika, wskutek zakwestionowała w całości decyzji, w szczególności z powodu niezgodności z bezwzględnie obowiązującymi przepisami rozporządzenia pomiarów hałasu z roku 2013, które stanowiły podstawowy dowód rozstrzygnięcia w sprawie, koniecznej jest wstrzymanie wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako" "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania decyzji przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony. To w jej interesie leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania. Twierdzenia te winny zaś zostać poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących jej sytuację. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie - przychylenie się do zgłoszonego żądania (por. postanowienie NSA z 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II FSK 2165/13). Decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu wydawana jest na podstawie art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. Zasadniczo obowiązek przestrzegania dopuszczalnych norm natężenia hałasu wynika bezpośrednio z mocy prawa i nie wymaga indywidualizacji w formie decyzji administracyjnych. W praktyce może jednak występować przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu, określonych rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Dlatego w art. 115a komentowanej ustawy została przewidziana podstawa prawna do wydania przez organy ochrony środowiska decyzji o dopuszczalnym poziomie natężenia hałasu. (K. Gruszecki Komentarz do art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska System informacji prawnej Lex) Decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji. Decyzja ta charakteryzuje się skutecznością, wynika z niej obowiązek przestrzegania przepisu obowiązującego prawa. W ocenie Sądu, wydana decyzja nie powoduje jednak skutków przewidzianych w art. 61 § 1 u.p.p.s.a., nie nakłada ona bowiem na stronę nowych obowiązków nie przewidzianych przepisami prawa. Organ administracji stwierdza w niej jedynie, że dany podmiot w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem działalności tego podmiotu przekracza dopuszczalny poziom dla danego terenu objętego ochroną prawą (vide: postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 249/14). Ponadto wskazać należy, że skarżąca strona w żaden sposób nie uwiarygodniła i nie wykazała związku pomiędzy wykonaniem zaskarżonej decyzji a możliwością nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie określonych w decyzji dopuszczalnych poziomów hałasu, co mogłoby doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia w jej przypadku znacznej szkody. Nadto należy także podkreślić, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji. W związku z tym rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest bowiem na wstępnym etapie postępowania. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd oddalił wniosek jako niezasadny.