II SA/Wr 567/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 października 2019r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii we [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu uboju wszystkich zwierząt z gatunku świnia domowa i zakaz utrzymania w gospodarstwie rolnym zwierząt z gatunku świnia domowa oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii we [...] (dalej jako DWLW), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] (dalej jako PLW) nakazującą ubój wszystkich zwierząt z gatunku świnia domowa, które utrzymywane są gospodarstwie B. K. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W toku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2018 r. w gospodarstwie skarżącego, stwierdzono szereg naruszeń przepisów dotyczących ochrony przed rozprzestrzenianiem się afrykańskiego pomoru świń tj: nie złożenie w ustawowym terminie w biurze ARMiR spisu świń; nie przestrzeganie zakazu żywienia świń odpadami gastronomicznymi lub materiałami paszowymi zawierającymi odpady gastronomiczne; brak rejestru środków transportu do przewozu świń wjeżdżających na teren gospodarstwa oraz rejestru wejść i wyjść do pomieszczeń w których utrzymywane są świnie; nie utrzymywanie świń w odrębnych zamkniętych pomieszczeniach w których utrzymywane są tylko świnie, mających oddzielne wejścia oraz nie mających bezpośredniego przejścia do innych pomieszczeń w których utrzymywane są inne zwierzęta kopytne; brak stosowania przez osoby wykonujące czynności związane z obsługą świń, przed rozpoczęciem tych czynności, środków higieny niezbędnych do ograniczenia ryzyka szerzenia się afrykańskiego pomoru świń, w tym mycia i odkażania rąk oraz oczyszczenie obuwia; brak bieżącego oczyszczania i odkażania narzędzi oraz sprzętu wykorzystywanego do obsługi świń; nie używanie odzieży ochronnej oraz obuwia ochronnego przez osoby wykonujące czynności związane z obsługą świń; brak mat dezynfekcyjnych przed wejściem do pomieszczeń w których utrzymywane są świnie i utrzymywanie tych mat w odpowiednim stanie; brak spisu posiadanych świń z podziałem na grupy wiekowe. W związku ze stwierdzonymi podczas kontroli uchybieniami - które nie zostały przez skarżącego zakwestionowane - Powiatowy Lekarz Weterynarii, po uprzednim zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], podjętą na podstawie art. 48 b ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, §1a pkt 1 lit. b, d, f, g, h, i, j rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 maja 2015 r. w sprawie środków podejmowanych w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń, art. 20a ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, art. 11 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (Dz. U. UE L. 300. 1, z późn. zm.), nakazał skarżącemu w terminie 30 dni: • dopełnienia obowiązku sporządzenia i złożenia w biurze powiatowym ARiMR spisu świń w ustalonym terminie – zgodnie z art. 20a ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, • przestrzegania zakazu żywienia świń odpadami gastronomicznymi lub materiałem paszowym zawierającym odpady gastronomiczne - zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (Dz. U. UE L.300. 1), • prowadzenie rejestru środków transportu do przewozu świń wjeżdżających na teren gospodarstwa oraz rejestru wejść do pomieszczeń, w których są utrzymywane świnie - zgodnie z §1a pkt 1 lit. b MRiRW z dnia 6 maja 2015 r. w sprawie środków podejmowanych w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń, • utrzymywanie świń w odrębnych, zamkniętych pomieszczeniach, w których są utrzymywane tylko świnie, mających oddzielne wejścia oraz niemających bezpośredniego przejścia do innych pomieszczeń, w których są utrzymywane inne zwierzęta kopytne - zgodnie z §1a pkt 1 lit. d ww. rozporządzenia MRiRW z dnia 6 maja 2015 r., • stosowanie przez osoby wykonujące czynności związane z obsługą świń, przed rozpoczęciem tych czynności, środków higieny niezbędnych do ograniczenia ryzyka szerzenia się afrykańskiego pomoru świń, w tym mycia i odkażania rąk oraz oczyszczania obuwia - zgodnie z §1a pkt 1 lit. f ww. rozporządzenia MRiRW z dnia 6 maja 2015 r., • bieżące oczyszczania i odkażania narzędzi oraz sprzętu wykorzystywanych do obsługi świń - zgodnie z §1a pkt 1 lit. g ww. rozporządzenia MRiRW z dnia 6 maja 2015 r., •używanie przez osoby wykonujące czynności związane z obsługą świń odzieży ochronnej oraz obuwia ochronnego przeznaczonego wyłącznie do wykonywania tych czynności - zgodnie z §1a pkt 1 lit. h ww. rozporządzenia MRiRW z dnia 6 maja 2015 r, • wyłożenie mat dezynfekcyjnych przed wejściami do pomieszczeń, w których są utrzymywane świnie, i wyjściami z tych pomieszczeń, przy czym szerokość wyłożonych mat powinna być nie mniejsza niż szerokość danego wejścia lub wyjścia, a długość - nie mniejsza niż 1 m, a także stałe utrzymywanie tych mat w stanie zapewniającym utrzymanie skuteczności działania środka dezynfekcyjnego - zgodnie z §1a pkt 1 lit. i ww. rozporządzenia MRiRW z dnia 6 maja 2015 r, • sporządzenie spisu posiadanych świń z podziałem na prosięta, warchlaki, tuczniki, lochy, loszki, knury i knurki, oraz bieżące aktualizowanie tego spisu - zgodnie z §1a pkt 1 lit. j ww. rozporządzenia MRiRW z dnia 6 maja 2015 r., Przedmiotowa decyzja została doręczone stronie w dniu [...] grudnia 2018 r. W wyniku kontroli, sprawdzającej wykonanie przez skarżącego nakazów wyszczególnionych w decyzji nr [...], przeprowadzonej w dniu [...] maja 2019 r. stwierdzono, że skarżący nie spełnił wymagań wynikających z § 1a pkt 1 lit. d rozporządzenia MRiRW z dnia 6 maja 2015 r. w sprawie środków podejmowanych w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń, tj. utrzymywania świń w odrębnych, zamkniętych pomieszczeniach, w których są utrzymywane tylko świnie, mających oddzielne wejścia oraz niemających bezpośredniego przejścia do innych pomieszczeń, w których są utrzymywane inne zwierzęta kopytne. Ponadto, zauważono, że mata dezynfekcyjna w postaci chodnika, wyłożonego przed wejściem do budynku inwentarskiego, wymaga poprawy. W trakcie przedmiotowej kontroli wykonano dokumentacje fotograficzną układu budynku inwentarskiego, w którym utrzymywane są świnie oraz bydło. B. K., wniósł zastrzeżenie do protokołu z kontroli sprawdzającej stwierdzając, że nie zgadza się z oceną kontrolującego i nie zmieni układu budynku wybijając osobne wejście do chlewni. W konsekwencji niewykonania obowiązku PLW decyzją z dnia [...] maja 2019 r. wydaną na podstawie art. 48 b ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 ustawy o ochronie zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych (dalej jako u.o.z) oraz § 1 a pkt 1 lit.d rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 maja 2015 r. w sprawie środków podejmowanych w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń (dalej jako rozporządzenie MRRW), nakazał skarżącemu ubój wszystkich zwierząt z gatunku świnia utrzymywanych w jego gospodarstwie, po osiągnięciu wagi ubojowej w przypadku warchlaków i tuczników oraz zakazał utrzymywania w tym gospodarstwie zwierząt z gatunku świnia domowa. W odwołaniu od tej decyzji B. K. stwierdził, że organ wadliwie zinterpretował przepis uznając, że wspólne wejście do budynku jest jednocześnie przejściem. Świnie są utrzymywanej w odrębnym pomieszczeniu do których jest tylko jedno odrębne wejście. Dlatego nie ma mowy, że jest przejście. DWLW po dokonaniu oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowe, analizując wynikający z dokumentacji fotograficznej układ pomieszczeń budynku inwentarskiego w którym utrzymywane są świnie i bydło stwierdził, że do obu pomieszczeń inwentarskich prowadzi to samo wejście, przez te same drzwi z podwórka gospodarstwa i - na tym odcinku – wejście, oraz wyjście z budynku inwentarskiego jest wspólne zarówno do pomieszczenia przeznaczonego dla bydła, jak i dla pomieszczenia przeznaczonego dla świń. Po przekroczeniu ww. wejścia, na wprost od niego, znajduje się pomieszczenie dla krów, a po prawej stronie wejścia - pomieszczenie dla świń. Oba pomieszczenia oddzielone są od siebie ścianą. W związku z powyższym ustaleniem organ wskazał, że przepis prawny § 1a pkt 1 lit. d rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 maja 2015 r. w sprawie środków podejmowanych w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń, stanowi, że: "Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poza obszarem ochronnym, obszarem objętym ograniczeniami oraz obszarem zagrożeni, nakazuje się (...) utrzymywanie świń w odrębnych, zamkniętych pomieszczeniach, w których są utrzymywane tylko świnie, mających oddzielne wejścia oraz niemających bezpośredniego przejścia do innych pomieszczeń, w których są utrzymywane inne zwierzęta kopytne". Przywołana regulacja jednoznacznie wskazuje, że wejście do pomieszczenia, w którym utrzymywane są świnie oraz wyjście z tego pomieszczenia nie może prowadzić również do pomieszczenia dla innych zwierząt kopytnych, do których zalicza się bydło. W rozumowaniu strony wspólne wejście z podwórka gospodarstwa do obu pomieszczeń inwentarskich - dla bydła i dla świń - nie łączy tych pomieszczeń, ponieważ po przekroczeniu tego wejścia (wspólnego korytarza dla obu pomieszczeń), do każdego z ww. pomieszczeń prowadzą osobne wejścia wewnętrzne. Taką interpretację należy uznać za wadliwą, tj. niezgodną z ww. § 1a pkt 1 lit. d rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 maja 2015 r. w sprawie środków podejmowanych w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń. Zapewnienie osobnego wejścia do chlewni, niemającego bezpośredniego przejścia do innych pomieszczeń, w których są utrzymywane inne zwierzęta kopytne stanowi istotny wymóg w profilaktyce afrykańskiego pomoru świń, ponieważ - w przypadku wspólnego wejścia do pomieszczeń dla bydła i świń - istnieje ryzyko przeniesienia wirusa afrykańskiego pomoru świń (ASF), przez to wspólne wejście, wraz ze słomą zadawaną bydłu na ściółkę lub ze świeżą zieloną paszą przeznaczoną dla bydła w przypadku zanieczyszczenia ich wirusem Mając na uwadze powyższe organ uznał, że w przypadku gospodarstwa skarżącego, ażeby spełnić wymagania przepisu z § 1a pkt 1 lit. d ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 maja 2015 r, do pomieszczenia w którym znajdują się świnie, powinno prowadzić osobne wejście bezpośrednio z podwórka tego gospodarstwa. Tylko wtedy zielona pasza lub słoma przeznaczona dla bydła, przenoszona obecnie przez wspólne dla obu pomieszczeń wejście z podwórka ww. gospodarstwa nie będzie stanowiła zagrożenia dla świń, w przypadku jej skażenia wirusem ASF. DWLW zauważył, że przedmiotowa nieprawidłowość została wykazana w protokołach z obu kontroli przeprowadzonych w gospodarstwie pana B. K. Strona była świadoma powyższych naruszeń, podpisując protokoły z obu kontroli w dniu zakończenia tych kontroli, co więcej podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2019 r. - sprawdzającej wykonanie zaleceń wydanych stronie podczas wcześniejszej kontroli - strona oświadczyła, że nie zmieni układu budynku i nie wykona jego przebudowy tak, aby zapewnić osobne wejście do chlewni z podwórka gospodarstwa. DWLW rozpatrując sprawę nie miał wątpliwości, że strona nie zastosowała się do wszystkich zaleceń zawartych w przepisie z §1a pkt 1 lit. d ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 maja 2015 r. W ocenie DWLW wspólne wejście prowadzące z podwórka gospodarstwa do obu pomieszczeń inwentarskich - dla bydła i dla świń - stwarza ryzyko zawleczenia wirusa afrykańskiego pomoru świń do ww. gospodarstwa. Mając na uwadze fakt, że zakażenia wirusem ASF stwierdza się stale u świń i dzików na wschodnich terenach kraju oraz wobec stałego zagrożenia przeniesienia tego wirusa na świnie i dziki bytujące na terenach obecnie wolnych od tej choroby, a także rozważając straty finansowe dla gospodarki kraju związane ze zwalczaniem ogniska ww. choroby, wydany przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...], decyzją nr [...], nakaz uboju świń, po osiągnięciu przez nie wagi ubojowej, oraz zakaz chowu świń, przyczyni się w znacznym stopniu do zapobiegnięcia możliwości wystąpienia ogniska ASF u tych świń. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem B. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucając, że organ błędnie zinterpretował przepis o pomieszczeniach dla świń. W ocenie skarżącego, pomieszczenia w których utrzymuje on swoje świnie spełniają warunek odrębnego, zamkniętego pomieszczenia w którym przetrzymywane są tylko świnie, mającego odrębne wejście i bez bezpośredniego przejścia do innych pomieszczeń w których przetrzymywane są zwierzęta kopytne. Zdaniem skarżącego, argumentacja organu odwoławczego, że wirus może być zawleczony z zielonką lub słomą nie dotyczy tego przepisu. Przepis ten dokładnie opisuje bowiem jakie warunki ma spełniać pomieszczenie dla świń (aby zminimalizować ryzyko zawleczenia wirusa do świń w danej strefie) a nie część wspólna. Skarżący zwrócił uwagę, że w przepisie jest mowa o przejściu przez pomieszczenie dla świń: aby było przejście musi być wejście i wyjście a niniejszym przypadku tego nie ma. Przedmiotowy przepis dotyczy tylko pomieszczenia dla świń, a nie mówi o pomieszczeniach wspólnych i o tym, że wejście do pomieszczeń dla świń ma być zewnątrz budynku. Skarżący oświadczył, że aby uniknąć zawleczenia wirusa do świń stosuje maty dezynfekcyjne, odzież ochronną i środki zabezpieczające. To przede wszystkim w jego interesie jest aby nie doszło do zakażenia. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona zgodnie z kryterium legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego w stopniu wpływającym na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U z 2018 r. poz. 1302, dalej jako p.p.s.a). W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, że skarżący dopuścił się szeregu uchybień nie wypełniając obowiązków w zakresie bioasekuracji określonych, między innymi, w przepisach rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 maja 2015 r. w sprawie środków podejmowanych w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń (Dz.U z 2018 r. poz. 290 ze zm.- dalej jako rozporządzenie MRRW). Naruszenia tych obowiązków szczegółowo zostały opisane w protokole z kontroli przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2018 r. Skarżący nie kwestionował tych ustaleń nie wniósł do niego zastrzeżeń. W tych okolicznościach istniały podstawy do zastosowania przepisu art. 48b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczania chorób zakaźnych (dalej u.o.z.z.). Wynika z niego, że powiatowy lekarz weterynarii w przypadku stwierdzenia, że posiadacz zwierząt nie stosuje się do nakazów, zakazów lub ograniczeń o których mowa w przepisach wydanych na podstawie upoważnień zawartych w ustawie, w drodze decyzji: nakazuje usunięcie stwierdzonych uchybień w określonym terminie (pkt 1) nakazuje zabicie lub ubój zwierząt określonych gatunków oraz zakazuje utrzymywanie w gospodarstwie zwierząt tych gatunków. W przypadku natomiast, gdy podmiot nie zastosuje się do nakazów usunięcia stwierdzonych uchybień w określonym terminie, powiatowy lekarz weterynarii wydaje decyzję nakazującą zabicie lub ubój zwierząt oraz zakazującą utrzymywanie zwierząt tych gatunków (ust. 3). Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 48 ust. 3 u.o.z.z. i stanowiła konsekwencję niewykonania przez skarżącego, nałożonego na niego decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nakazu utrzymywania świń zgodnie z wymaganiami określnymi w § 1 a pkt 1 lit. d rozporządzenia MRRW. Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowiło bowiem to, czy istniejący w gospodarstwie skarżącego sposób utrzymywania świń, spełnia wymagania wynikające z ww. normy. Odnosząc się do powyższej kwestii wskazać najpierw należy, że przywołany przepis zawiera nakaz utrzymywanie świń w odrębnych, zamkniętych pomieszczeniach, w których są utrzymywane tylko świnie, mających oddzielne wejścia oraz niemających bezpośredniego przejścia do innych pomieszczeń, w których są utrzymywane zwierzęta kopytne. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2019 r. PLW odnotował, że świnie utrzymywane są w odrębnych, zamkniętych pomieszczeniach. Wejście do świń jest wejściem wspólnym dla świń i bydła. Z tą oceną nie zgodził się skarżący oświadczając do protokołu, że nie zmieni układu budynku i nie wykona osobnego wejścia do chlewni. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - w tym z załączonej do protokołu z kontroli z dnia [...] maja 2019 r. dokumentacji fotograficznej wynika, że świnie i zwierzęta kopytne utrzymywane są w gospodarstwie skarżącego w jednym budynku inwentarskim. Nie jest kwestionowane, że do budynku tego z zewnątrz prowadzi tylko jedno wejście. Jak trafnie wskazuje organ odwoławczy (czego nie kwestionuje skarżący) w budynku tym, za pomocą przegród wewnętrznych wydzielone zostało pomieszczenie z zamykanymi drzwiami znajdujące się po prawej stronie od wejścia, w którym skarżący utrzymuje świnie. Powyższe oznacza, że w budynku inwentarskim wyodrębnione zostały w istocie dwa pomieszczenia. Pierwsze - w którym utrzymywanie są świnie, drugie w którym znajdują się zwierzęta kopytne. Nie jest też sporne, że pomieszczenie w którym znajdują się świnie jest pomieszczeniem zamykanym (w ścianie oddzielającej widoczne są drzwi), jednak nie posiada ono odrębnego wyjścia na zewnątrz budynku. Oznacza to, że wejście a także i wyjście z pomieszczenia ze świniami odbywa się najpierw do pomieszczenia z bydłem a dopiero przez to pomieszczenie na zewnątrz. Tymczasem dla spełnienia nakazu wynikającego z § 1a pkt 1 lit.d przywołanego wcześniej rozporządzenia, pomieszczenie dla świń musi być nie tylko odrębne i zamknięte (co w niniejszej sprawie bezsprzecznie jest spełnione) ale także musi posiadać oddzielne wejście oraz nie może mieć bezpośredniego przejścia do pomieszczenia z bydłem. W niniejszej sprawie ten warunek nie został spełniony. Aby bowiem dostać się do pomieszczenia ze świniami oraz wyjść z tego pomieszczenia konieczne jest przejście przez pomieszczenie z bydłem. Tym samym nie można mówić o spełnieniu wymogu oddzielnego wejścia oraz o braku bezpośredniego przejścia pomiędzy pomieszczeniem z bydłem i pomieszczeniem ze świniami. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że z "przejściem" mamy do czynienia tylko gdy do pomieszczenia jest odrębne wejście i odrębne wyjście. W przepisie jest mowa o bezpośrednim przejściu do innych pomieszczeń. W znaczeniu językowym przejście oznacza przedostanie się na drugą stronę czegoś, pójście dokądś, zwykle do innego pomieszczenia. Przejście w znaczeniu przyjętym w omawianym przepisie może zatem obejmować nie tylko sytuacje, gdy przechodzi się przez jedno pomieszczenie do drugiego (jest wejście i wyjście na które wskazuje skarżący) ale również - jak w niniejszej sprawie - gdy przechodzi się między pomieszczeniami. W niniejszej sprawie istnieje bezpośrednie przejście pomiędzy pomieszczeniem z bydłem a pomieszczeniem ze świniami. Za prawidłowością przyjętego przez organy stanowiska przemawia nie tylko wykładania gramatyczna wskazanego przepisu ale także celowościowa. Nie ulega bowiem wątpliwości, że celem regulowań zawartych w przepisach § 1a rozporządzenia MRRW jest zapobieganie, ograniczenie i zminimalizowanie zagrożenia zakażenia wirusem ASF na terenach poza obszarem ochronnym, obszarem objętym ograniczeniami oraz obszarem zagrożenia. Wyrazem realizacji tego celu, jest nakaz sformułowany w pkt 1 lit. d omawianego przepisu, którego istotą jest odizolowanie świń od innych zwierząt kopytnych nie chorujących na ASF. Wymóg izolacji wynikającej z omawianego przepisu powinien być także rozpatrywany w aspekcie potencjalnych możliwości przenoszenia wirusa ASF. Taka możliwość powstaje w przypadku braku pełnej izolacji pomieszczenia ze świniami, np. podczas wnoszenia paszy przeznaczonej dla zwierząt kopytnych do tego samego pomieszczenie przez które wchodzi się także do pomieszczenia ze świniami. Należy zatem zgodzić się z organem, że zapewnienie osobnego wejścia dla pomieszczeń ze świniami oraz brak bezpośredniego przejścia do innych pomieszczeń ze zwierzętami kopytnymi, stanowi istotny wymóg w zapobieganiu rozprzestrzenia się wirusa ASF, gdyż przez wspólne wejścia dla pomieszczeń dla bydła i świń istnienie ryzyko przeniesienia wirusa wraz ze słomą zadawaną bydłu na ściółkę lub ze świeżą zieloną paszą. W tym kontekście stwierdzić trzeba, że analizowane rozwiązanie przyjęte w budynku inwentarskim skarżącego nie pozwala na zrealizowanie celu przedmiotowej regulacji. W świetle przedstawionych rozważań ustalenia organów, co do tego, że skarżący nie wykonał nałożonego na niego decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nakazu utrzymywania świń w pomieszczeniach spełanijących warunki określone w §1 a ust. 1 lit. d rozporządzenia MRWW, należy uznać za prawidłowe. Potwierdza to także stanowisko skarżącego, który podczas kontroli sprawdzającej oświadczył, że nie zmieni układu budynku celem zapewnienia osobnego wejścia z podwórka do pomieszczenia ze świniami. Wobec niewykonania przez skarżącego nakazu, do którego został on zobowiązany decyzją wydaną na podstawie art. 48 b ust. 1 pkt 1 u.o.z.z., PLW nie mógł odstąpić od wydania decyzji w oparciu o art. 48 b ust.3. Decyzja ta stanowi rodzaj decyzji związanej, a to oznacza, że w przypadku spełnienia określonych przepisem przesłanek organ zobowiązany jest do jej wydania. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa procesowego i materialnego, działając zgodnie z art. 151 p.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi.