II SA/Wr 568/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 21 sierpnia 2023 r. znak IF-O.7840.1.310.2022.MS6 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Pismem z dnia 22 września 2023 r. A. K., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do tutejszego Sądu skargę na opisaną w osnowie decyzję Wojewody Dolnośląskiego. Zarządzeniem z dnia 5 października 2023 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi poprzez złożenie 14 odpisów skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to z powodu nieodebrania przez pełnomocnika skarżącego, po powtórnym awizowaniu, zostało zwrócone do sądu. Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy, pozostawiono je w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 31 października 2023 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał w dniu 7 listopada 2023 r. Brak formalny skargi nie został uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej jako "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę: gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Skarga zatem nie może być przez Sąd merytorycznie rozpoznana, gdy strona skarżąca nie uzupełni w zakreślonym terminie braków formalnych skargi. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem termin na uzupełnienie braków formalnych skargi upływał w dniu 7 listopada 2023 r., a skarżący bezsprzecznie ich nie uzupełnił. Wskazać przy tym należy, że do skargi dołączono 18 odpisów skargi, jednakże uczestników w postepowaniu jest w sumie 32 (15 z nich reprezentowanych było w postępowaniu administracyjnym odwoławczym przez jednego pełnomocnika, stąd liczba wysłanych decyzji – 18). Sąd zobowiązany był zatem zobowiązać wnoszącego skargę do złożenia tylu odpisów wniesionej skargi, aby możliwe było doręczenie jej odpisu dla każdego z uczestników postępowania. Nadto, w niniejszej sprawie, zastosowanie znalazł przepis art. 73 § 1 - § 4 p.p.s.a. dotyczący fikcji doręczenia. Zgodnie z § 1 wspomnianego artykułu w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a. , pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie z § 2, zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Jak stanowi § 3 w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie z § 4, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. W rozpoznawanej sprawie przesyłkę zawierającą wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi skierowano na adres pełnomocnika skarżącego, wskazany w skardze. Zaistniały zatem podstawy do pozostawienia nieodebranej przesyłki w aktach sprawy, ze skutkiem doręczenia. Wobec powyższego skarga nie może być rozpoznana merytorycznie i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.