II SA/Wr 57/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi D. W. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w J. G. za niewykonanie wyroku postanawia: I. umorzyć postępowanie w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 zł; II. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał D. W. prawo pomocy w zakresie zwolnienia z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 zł, a w pozostałym zakresie wniosku nie uwzględnił. Następnie postanowieniem z dnia 1 lutego 2010 r. referendarz sądowy, po rozpoznaniu kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 zł oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Sprzeciw od powyższego postanowienia złożyła skarżąca domagając się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Uzasadniając sprzeciw skarżąca wskazała, że ,,SKO w J. G. nie wykonało wyroku i nie zauważono, że postanowienia Marszałka nie otrzymała strona skarżąca - tego faktu również nie zauważył Sąd. Mimo, że wyrok nie został wykonany to jeszcze po wezwaniu do wykonania wyroku SKO wydało kolejne trzy dalsze postanowienia. Organ nie orzeka i sprawy kieruje do Sądu a w Sądzie mafia nie narusza prawa, prawo narusza pokrzywdzony obywatel, tylko dlatego, że upominana się o swoje prawa materialne. Postanowienie referendarza nie ma nic wspólnego z prawdą obiektywną i materialną. Aktywność sądowa jest tylko przy rozpoznawaniu przez Sąd wniosków o pomoc. Do każdej sprawy jest niemal wniosek i pomoc, późnej wyjaśnienia, sprzeciw i zażalenie do NSA w Warszawie. Gdyby w Sądzie liczyło się prawo a nie układy, to skarżąca nie powinna mieć żadnej sprawy a tym bardziej żebrać o pomoc. Wiele spraw opłacono ale to sędziowie budowali mafie pod swoim nadzorem w tak zwanych piorytetach krajowych z góry podjętym zamiarem niszczenia skarżącej by mafia było nietykalna i mogła bezkarnie budować się jeszcze bez: pozwoleń na budowę, bez aktów własności, za darmo w piorytetach krajowych. Aktywność zawodową wykazuje Sąd, referendarz sądowy i sędziowie do gnębienia skarżącej i chronienia bezprawia moim prawem materialnym i prawem do obrony. Obywatel w Sądzie jest intruzem i przygłupem gdy sędziowie są mecenasami mafii i sięgają po moja własność na łapówki gangów. Z tych też względów postanowienie winno być uchylone i przyzna mi pomoc całkowita , bym nie musiała dalej zebrać o pomoc o wyroku, tym bardziej, że nie doręczono mi postanowienia Marszałka. Do spraw sądowych, w których jest strona przeciwna rodzina Z. dołożyliśmy około 40.000 zł." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze Sąd ponownie rozpoznał na podstawie zebranego materiału dowodowego wniosek D.W. o przyznanie prawa pomocy. Na podstawie art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do postanowień art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku dla siebie i rodziny, w zakresie zaś częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym nie zasługuje na uwzględnienie. Przesłanką do uwzględnienia kolejnego wniosku strony o przyznanie prawa pomocy może być tylko stwierdzenie, że od chwili wydania poprzedniego postanowienia w tym przedmiocie uległa zmianie (na niekorzyść) sytuacja materialna skarżącej. To na wnioskodawczyni ciążył obowiązek wskazania takich zmienionych okoliczności i wykazania, że te zmienione okoliczności uzasadniałyby obecnie przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądów. W niniejszej sprawie taki warunek nie został spełniony, bowiem skarżąca takiego rodzaju okoliczności - mimo wezwania - nie wskazała zarówno we wniesionym w dniu 21 grudnia 2009 r. ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak również w sprzeciwie z dnia 26 lutego 2010 r. Mając na uwadze, że postanowieniem z dnia 4 czerwca 2009 r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 zł i uprawnienie to jest nadal aktualne, w tej sytuacji postępowanie wszczęte ponownym wnioskiem skarżącej w tym zakresie należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. umorzyć jako bezprzedmiotowe (punkt 1 sentencji). Ustosunkowując się do wniosku o ustanowienie adwokata podkreślić należy, że ustanowienie stronie w toku postępowania przed sądem administracyjnym I instancji pełnomocnika z urzędu powinno mieć charakter zupełnie wyjątkowy, bowiem sąd ten obowiązany jest czuwać nad tym by stronom występującym w sprawie bez adwokata udzielać potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 p.p.s.a.). Nadto, Sąd z urzędu zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa jakie stwierdzi badając daną sprawę. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 orzeczono jak w sentencji (punkt 2).