II SA/Wr 570/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 22 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę garażu postanawia odrzucić skargę. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Jak wynika ze skargi i dołączonych akt administracyjnych przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja podjęta przez organ pierwszej instancji, od której nie przysługiwało skarżącej – jak błędnie wskazano w pouczeniu - prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, a odwołanie. Zgodnie bowiem z art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do wojewodów - zgodnie z art. 88a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) - jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Należy jeszcze zwrócić uwagę na odpowiedź na skargę, w której Wojewoda wskazał, że postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] sprostował błędne pouczenie o możliwości zaskarżenia zaskarżonej decyzji. Postanowienie to zostało doręczone skarżącej w dniu 21 lipca 2017 r., a więc przed datą sporządzenia skargi. W dniu 3 sierpnia 2017 r. do Wojewody D. wpłynęło odwołanie skarżącej od przedstawionej decyzji z dnia [...] r. Nr [...]. Stąd należało uznać skargę za niedopuszczalną, co obligowało do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.