II SA/Wr 571/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 22 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku R. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2019r., nr [...] w przedmiocie obowiązku doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wniósł skargę na wskazaną w rubrum decyzję DWINB utrzymującą w mocy decyzję PINB dla [...] z [...].02.2019 r., nr [...], nakładającą na skarżącego – inwestora robót budowlanych polegających na przebudowie lokalu usługowego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...][...] we [...] zrealizowanych z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego – obowiązek doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego poprzez wykonanie wskazanych robót. W skardze pełnomocnik wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na to, że w przeciwnym razie powstaną dla skarżącego niemożliwe do odwrócenia skutki polegające na poniesieniu znacznych wydatków na wykonanie prac budowlanych, które to wydatki nie będą możliwe do odzyskania w razie uwzględnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania skarżącego koniecznym jest odwołanie się do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z 20.12.2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji czy postanowienia, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14.11.2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). W niniejszej sprawie stwierdzić należy również, że wniosek skarżącego nie został dostatecznie uprawdopodobniony. Skarżący nie przedstawił argumentów, które uzasadniałyby uznanie za wiarygodne twierdzeń, że w razie wykonania decyzji, poniesie on znaczne wydatki, które nie będą możliwe do odzyskania w razie uwzględnienia skargi. Nie kwestionując tego stanowiska, przyjdzie zauważyć, że chociaż wykonanie decyzji nakazującej przywrócenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, to jednak nie oznacza to, że w każdym przypadku wykonanie nakazanych w takiej decyzji robót budowlanych rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Należy podkreślić, że powoływanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, że wykonanie decyzji nakazującej przywrócenie do stanu poprzedniego skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 1.08. 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12). Ponadto okoliczność poniesienia kosztów związanych z realizacją decyzji nie wpływa bezpośrednio na konieczność wstrzymania jej wykonania. Dopiero konkretnie określona wysokość tych kosztów w zestawieniu z sytuacją finansową strony mogłaby dać podstawę do wstrzymania decyzji nakazujące rozbiórkę obiektu budowlanego (por. postanowienia NSA z 8.01.2015 r., sygn. akt II OZ 1374/14, z 5.03.2013 r., sygn. akt II OSK 414/13). Skarżący nie przedstawił konkretnych argumentów oraz okoliczności w tym zakresie. Tymczasem, aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi powołać się na konkretne okoliczności pozwalające wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Zawarte we wniosku wywody powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco okoliczności obrazujących sytuację faktyczną wnioskodawczyni. Oczywiście uzasadnienie wniosku nie stanowi wymogu formalnego, lecz jego materialno-prawną argumentację. Z tego też względu jego treść nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia. Podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i dlatego też wniosek w tym przedmiocie nie został uwzględniony. Nie bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje kwestia wyważenia interesu skarżącego i celu w jakim wydana została zaskarżona decyzja. Doprowadzenie do stanu poprzedniego lokalu usługowego nr [...] w budynku przy ul. [...] służyć będzie nie tylko zapewnieniu bezpieczeństwa jego mieszkańców ale także osób przebywających w jego pobliżu. Na podstawie utrzymanej w mocy decyzji organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego nakazał bowiem skarżącemu m.in. podmurowanie ściany usztywniającej (kominowej) do stanu przed rozbiórki oraz odtworzenie nadproża stalowego na poprzedniej wysokości. Zaznaczyć również należy, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność decyzji z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.