II SA/Wr 572/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 30 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku M. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. D. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia. Postanowieniem z [...] (nr [...]) D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z [...] (nr [...]) w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. W skardze na powyższe postanowienie, wniesionej przez M. D., zawarto m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 VII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa do złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, tj. powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia merytoryczną ocenę takiego wniosku, a tym samym jego pozytywne rozstrzygnięcie (tak NSA w postanowieniu z 18 VIII 2010 r., II FSK 1843/10, publ. CBOSA). W rozpoznawanym przypadku w skardze w ogóle nie określono, która z przesłanek z art. 61 § 3 ppsa miałaby w okolicznościach sprawy zachodzić. Zawarta w skardze argumentacja zmierza wyłącznie do wykazania naruszenia prawa przez zaskarżone postanowienie, zaś nie wskazuje na okoliczności istotne dla wstrzymania wykonania postanowienia, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W takim stanie rzeczy Sąd orzekł na zasadzie art. 61 § 3 i 5 ppsa.