II SA/Wr 574/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "J. L. sp. z o. o." Spółka komandytowa na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych postanawia odrzucić skargę W imieniu spółki " J. L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółka komandytowa skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył Radca Prawny M. B., dołączając do akt sprawy pełnomocnictwo. Zarządzeniem z dnia 2 grudnia 2008r. wezwano pełnomocnika do usunięcia w terminie 7 dni od doręczenia wezwania braków formalnych skargi poprzez doręczenie pełnomocnictwa do reprezentowania spółki udzielonego przez osobę uprawnioną i podpisanego w sposób umożliwiający identyfikację tej osoby lub odpisu takiego pełnomocnictwa prawidłowo uwierzytelnionego pod rygorem odrzucenia skargi. Ze względu na wątpliwości co do prawidłowości doręczenia wezwania, o którym mowa powyżej zarządzeniem z 23 stycznia 2009r. ponownie wezwano pełnomocnika spółki do uczynienia zadość dyspozycji określonej w zarządzeniu z dnia 8 grudnia 2008r. W dniu 9 lutego 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęło uwierzytelnione pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z postanowieniami art. 58 § 1 Sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Art. 58 § 3 zaś stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania normatywne i mając na uwadze zaistniały w sprawie stan faktyczny sąd postanowił odrzucić skargę. Sąd odrzuci, skargę jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych pomimo prawidłowego wezwania. Ponadto musi to być brak, którego nieusunięcie uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Za taki brak należy uznać zaniechanie złożenia umocowania do działania w sprawie, gdy czynność jest dokonywana przez pełnomocnika. Zgodnie z postanowieniami art. 37 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pełnomocnik jest obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Gdy pierwsza czynność w postępowaniu sądowoadministracyjnym polega na złożeniu skargi, wówczas do niej należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego odpis. W przedmiotowej sprawie do skargi dołączono pełnomocnictwo, ale złożony pod nim podpis nie pozwalał na identyfikację osoby mocodawcy. W związku z tym pełnomocnik wezwany została do przedstawienia pełnomocnictwa zawierającego podpis mocodawcy, który to pozwoli ustalić tożsamość udzielającego umocowania do działania w sprawie. Pełnomocnik wykonując zarządzenie sądu przesłał taki sam egzemplarz pełnomocnictwa, co przy wniesieniu skargi. W ocenie sądu zachowanie powyższe skutkuje, nieuzupełnieniem braku formalnego i w efekcie prowadzi do odrzucenia skargi. Problem wymagań stawianych podpisom pełnomocnika i mocodawcy był już poruszony tak w doktrynie jak i w praktyce orzeczniczej. Dla podkreślenia słuszności działania sądu należy przywołać stosowne postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 sierpnia 2000r. (II CKN 894/00), który zauważył " w literaturze prawniczej prezentowany jest pogląd, według którego w wypadku pełnomocnictwa sporządzonego na piśmie, osoby pełnomocnika i mocodawcy należy określić w sposób pozwalający na jednoznaczną identyfikację". Dalej Sąd Najwyższy podkreślił, że "stanowisko to zasługuje na aprobatę, uwzględnia bowiem oczywisty wymóg w zakresie identyfikacji mocodawcy i pełnomocnika". Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji orzeczenia.