II SA/Wr 574/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz - spr. Protokolant asystent sędziego Malwina Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi D. B. i M. B. na decyzję Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...]nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia drogi pożarowej do budynku noclegowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Uzasadnienie: Decyzją z dnia 14 maja 2010 r. (nr 286/10), w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolno - rozpoznawczych, Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Kłodzku nakazał [...]. M. B., D. B.z siedzibą w P. przy ul. B.- zapewnić doprowadzić drogę pożarową do budynku noclegowego Ośrodka [...]w Kudowie Zdroju przy ul. S.. Termin powyższego obowiązku określono do dnia 31 maja 2011 r. Ponadto organ pierwszej nakazał Stronie zaktualizować opracowana w lutym 2008 r, i zaktualizowaną w styczniu 2010 r, instrukcję bezpieczeństwa pożarowego, w terminie do dnia 31 lipca 2010 r. W motywach podjętego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że przeprowadzone na terenie Ośrodka [...]w Kudowie Zdroju przy ul. S.czynności kontrolno - rozpoznawcze z zakresu ochrony przeciwpożarowej opisane w protokole z dnia 30 kwietnia 2010 r. ([...]) wykazały, że w obiekcie nie są spełnione wymagania przepisów bezpieczeństwa pożarowego. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji wskazał, że nakazy wymienione w decyzji umożliwią ograniczenie zagrożenia pożarowego oraz zwiększą bezpieczeństwo poprzez dostosowanie istniejącego stanu do aktualnie obowiązujących wymagań przepisów ochrony przeciwpożarowej. Organ pierwszej instancji powołał przepis art. 4 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (t. j. Dz. U. z 2009 r. Nr 78 póz. 1380), zgodnie z którym właściciel budynku zapewniając jego ochronę przeciwpożarową jest obowiązanym m.in. do przygotowania budynku do prowadzenia akcji ratowniczej. Jednym z podstawowych elementów umożliwiających szybkie i skuteczne podjecie działań ratowniczo-gaśniczych jest możliwość dojazdu do obiektu. Wskazano, że drogę pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej do obiektu budowlanego o każdej porze roku, należy doprowadzić m.in. do budynków zakwalifikowanych do .kategorii zagrożenia ludzi ZL V i kwalifikowanych w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w rozumieniu przepisu § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późniejszymi zmianami) do grupy budynków średniowysokich (SW). Droga pożarowa powinna być wykonana na podstawie projektu budowlanego uzgodnionego z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz spełniać określone wymagania dotyczące w szczególności odległości bliższej krawędzi drogi od ściany budynku, połączenia jej z wyjściami ewakuacyjnymi z obiektu, możliwości przejazdu samochodów jednostek ochrony przeciwpożarowej, nośności itp. Jednocześnie organ pierwszej instancji pouczył Stronę, że zgodnie § 13 ust. 4 wyżej powołanego rozporządzenia w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy spełnienie wymagań dotyczących doprowadzenia drogi pożarowej do obiektu budowlanego jest niemożliwe ze względu na lokalne uwarunkowania lub jest uzasadnione przyjęcie innych rozwiązań, na wniosek właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu, dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Odnosząc się do natomiast do nakazu zaktualizowania opracowanej w lutym 2008 r. i zaktualizowanej w styczniu 2010 r. instrukcji bezpieczeństwa pożarowego dla Ośrodka [...]w K przy ul. S. - organ pierwszej instancji wyjaśnił że, wymagania przeciwpożarowe dotyczące obiektów spełniających funkcje użyteczności publicznej, zamieszkania zbiorowego, produkcyjne, magazynowe oraz inwentarskie zawarte powinny być w instrukcji bezpieczeństwa pożarowego. Zgodnie z wymogami rozporządzenia instrukcja powinna zawierać m.in. warunki ochronny przeciwpożarowej obiektu dla którego została opracowana, sposoby poddawania przeglądom technicznym oraz konserwacji zastosowanych w obiekcie urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic, sposoby postępowania na wypadek pożaru i innego zagrożenia. Ponadto instrukcja bezpieczeństwa pożarowego powinna być aktualizowana co najmniej raz na dwa lata, a także po zmianach sposobu użytkowania obiektu lub procesu technologicznego wpływającego na zmianę warunków ochrony przeciwpożarowej. W ocenie organu pierwszej instancji, okazany dokument pomimo okresowej aktualizacji zawiera szereg nieaktualnych informacji. Wobec powyższego, instrukcja powinna zostać zaktualizowana. Od powyższej decyzji, właściciel budynku noclegowego Ośrodka w K. Z. złożył odwołanie. W odwołaniu podniósł, że nie zgadza się z obowiązkiem doprowadzenia drogi pożarowej do wyżej wymienionego budynku. Stwierdził, że podczas przeprowadzenia czynności kontrolno - rozpoznawczych dokonano nieprawidłowej kwalifikacji budynku. Budynek zakwalifikowano do budynku średniowysokiego. W ocenie Strony taka kwalifikacja jest niezgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej. Strona wskazała, ze zgodnie z powyższym rozporządzeniem wysokość budynku liczona jest od poziomu terenu przy najniżej położonym wyjściu z budynku tj. pierwszym stopniu wyjścia do jętki dachowej. Strona wskazała, że według przedstawionych projektów przez Biuro Architektoniczne budynek posiada 1162 cm, natomiast ustawa stanowi, że obiekt średniowysoki jest powyżej 12 m. Strona podniosła również, że faktyczna droga ewakuacyjna znajduje się dla wczasowiczów piętro wyżej na wysokości 8, 51 cm od jętki dachowej. Jest to oddzielne wyjście bezpośrednio na zewnątrz obiektu. Strona wskazała przy tym, że Ośrodek nie przyjmuje wczasowiczów na krótkotrwałe przyjazdy, a tylko grupy zorganizowane na pobyty dłuższe niż 4-5 dni. W odwołaniu Strona stwierdziła również, że obiekt nie posiada powierzchni przekraczającej 1000 m 2 i jest przeznaczony do jednoczesnego przebywania maksymalnie 48-50 osób. Decyzją z dnia z dnia 6 sierpnia 2010 r. (....), Dolnośląski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej we Wrocławiu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Kłodzku z dnia 14 maja 2010 r. (286/10). Zgodnie z przepisem § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009. Nr 124 póz. 1030), drogę pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej do obiektu budowlanego o każdej porze roku, należy doprowadzić do budynku należącego do grupy wysokości: średniowysoki, wysoki lub wysokościowy, zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, ZL IV lub ZL V. Odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1229 ze zm.) - ponosi właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość prowadzenia działań ratowniczych. Organ pierwszej instancji zgodnie z przepisem § 209 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75 poz. 690 z późn. zm.) zakwalifikował budynek do kategorii zagrożenia ludzi jako ZLV. W ocenie organu drugiej instancji kwalifikacja ta nie budzi wątpliwości. l Odnosząc się natomiast do argumentu podniesionego przez Stronę w odwołaniu odnośnie nieprawidłowego zakwalifikowania budynku do średniowysokiego wskazać należy. że zgodnie z przepisem § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2002. Nr 75. poz. 690 ze zm.), w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych wprowadza się następujący podział budynków na grupy wysokości: f 1) niskie (N) - do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie, 2) średniowysokie (SW) - ponad 12 m do 25 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 4 do 9 kondygnacji nadziemnych włącznie, 3) wysokie (W) - ponad 25 m do 55 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 9 do 18 kondygnacji nadziemnych włącznie, 4) wysokościowe (WW) - powyżej 55 m nad poziomem terenu. Zgodnie natomiast z przepisem § 6 wyżej powołanego rozporządzenia - wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lut jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górne powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Wskazano, że jak wynika z ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji podczas czynności kontrolno - rozpoznawczych oraz z rysunku przekroju pionowego budynku opracowanego przez Pracownię Projektowania Architektonicznego i Wnętrz w Gryficach a także z dokumentacji zdjęciowej wykonanej przez organ pierwszej instancji - przedmiotowy budynek ma wysokość powyżej 12 m. Organ pierwszej instancji prawidłowo zatem zakwalifikował budynek jako średniowysoki i określił warunki bezpieczeństwa dla tego typu budynku. Obowiązek zapewnienia oddymienia dróg ewakuacyjnych w przedmiotowym budynku jest zatem zasadny. Odnosząc się natomiast do argumentów podniesionych przez Stronę w odwołaniu wskazać należy, że z przepisu określającego w jaki sposób mierzy się wysokość budynku - nie wynika, aby wysokość budynku należało mierzyć od pierwszego stopnia do jętki dachowej. Jednocześnie podkreślenia wymaga fakt, że ustawodawca przewidział także i w tym zakresie możliwość zastosowania rozwiązań zamiennych o czym Strona została przez organ pierwszej instancji pouczona. Tryb postępowania o którym mowa powyżej reguluje § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009. Nr 124 póz. 1030) na podstawie którego w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy spełnienie wymagań dotyczących drogi pożarowej do obiektu budowlanego jest niemożliwe ze względu na lokalne uwarunkowania, dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych, uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej, które zapewnią niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej tego obiektu. Odnosząc się natomiast do obowiązku zaktualizowania opracowanej w lutym 2008 r. i zaktualizowanej w styczniu 2010 r. instrukcji bezpieczeństwa pożarowego, w terminie do dnia 31 lipca 2010 r. stwierdzić należy, obowiązek ten jest zasadny i nie budzi zastrzeżeń. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Skarżący zarzucili organowi drugiej instancji przekwalifikowanie Ośrodka w K. przy ul. S. - z budynku niskiego do budynku średniowysokich. Do skargi załączono opinię określającą wysokości budynku Ośrodka [...]". Opinię opracował członek Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych i Dolnośląskiej Izby Inżynierów Budownictwa we Wrocławiu inż. T.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zarzucili organowi drugiej instancji przekwalifikowanie Ośrodka [...]w K. Z. przy ul. [...] - z budynku niskiego do budynku średniowysokich. Do skargi załączono opinię określającą wysokość budynku Ośrodka [...]. Opinię opracował członek Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych i Dolnośląskiej Izby Inżynierów Budownictwa we Wrocławiu inż. T. M.. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosząc o oddalenie skargi podkreślił, że jak wskazano w opinii wysokość budynku od poziomu wejścia frontowego do budynku (poziom górnego spocznika schodów zewnętrznych) do dolnej powierzchni najwyższej płatwy kalenicowej wynosi 11,74 m. Przepis prawa materialnego stanowi natomiast, że wysokość budynku mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku.Tymczasem w opinii załączonej do skargi stwierdzono, że wysokość budynku zmierzono - od poziomu górnego spocznika schodów zewnętrznych - a zatem niezgodnie z przepisem prawa z zakresu ochrony przeciwpożarowej o którym mowa powyżej. Stwierdzić więc należy, że funkcjonariusze Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Kłodzku prawidłowo dokonali pomiaru przedmiotowego budynku i nałożyli obowiązki z zakresu ochrony przeciwpożarowej zgodnie z kwalifikacją do której ten obiekt należy. Wskazać również należy, że zarówno organ pierwszej instancji jak również drugiej ma na uwadze przede wszystkim bezpieczeństwo przebywających tam ludzi. Podkreślono, że nie bez przyczyny ustawodawca zaostrzył wymagania z zakresu ochrony przeciwpożarowej dla budynków średniowysokich. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje. Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja, oraz poprzedzająca ją decyzja Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Kłodzku z dnia 14 maja 2010 r. (nr 287/10) naruszają przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Organy obu instancji przeprowadziły bowiem postępowanie administracyjne z naruszeniem przepisów art. 7 poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, oraz art. 77, art. 80 i art. 85 § 1 k.p.a spowodowane niedopełnieniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Podstawową, wymagającą jednoznacznego określenia, z punktu widzenia obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tj. Dz.U. z 2009r. Nr 78 poz. 1380) nałożonych na skarżących nakazami organów wynikających m.in. z § 245 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie była w niniejszej sprawie kwestia jednoznacznego określenia wysokości budynku noclegowego Ośrodka w K. Z. przy ul. S.. Organ pierwszej instancji zgodnie z przepisem § 209 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75 póz. 690 z późn. zm.) zakwalifikował budynek do kategorii zagrożenia ludzi jako ZLV. Konieczność zastosowania klatki schodowej obudowanej i zamykanej drzwiami oraz wyposażonej w urządzenia zapobiegające zadymieniu lub służące do usuwania dymu dla budynku średniowysokiego zawierającego strefę pożarową ZL l, ZL II, ZL III lub ZL V wypływała z treści § 245 pkt 2 wspomnianego rozporządzenia. Natomiast zgodnie z przepisem § 8 wyżej powołanego rozporządzenia, w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych wprowadza się następujący podział budynków na grupy wysokości: 1) niskie (N) - do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie, 2) średniowysokie (SW) - ponad 12 m do 25 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 4 do 9 kondygnacji nadziemnych włącznie, oraz 3) wysokie (W) - ponad 25 m do 55 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 9 do 18 kondygnacji nadziemnych włącznie, 4) wysokościowe (WW) - powyżej 55 m nad poziomem terenu. Z kolei w myśl przepisu § 6 wyżej powołanego rozporządzenia - wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Tymczasem ze znajdującego się w aktach niniejszej sprawy protokołu z dnia 30 kwietnia 2010 r. z (k. 22 akt administracyjnych) przeprowadzonych czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej, wynika natomiast, że "w ocenie funkcjonariuszy przeprowadzających czynności kontrolne wysokość kontrolowanego budynku po adaptacji poddasza na prywatne pomieszczenia mieszkalne właściciela obiektu przekracza 12 m". Z protokołu wynika ponadto, że w trakcie czynności kontrolnych dokonano próby zmierzenia całkowitej wysokości budynku dalmierzem laserowym firmy Bosch typ DLE 70 zgodnie z wymaganiami §6 wspomnianego rozporządzenia. Jak wskazano jednak z uwagi na wielospadowy układ dachu, wysokość budynku zmierzono jedynie do poziomu zadaszenia nad balkonem trzeciej kondygnacji (11 m). Powyższe obrazuje fotografia stanowiąca załącznik nr 1 do wspomnianego protokołu, z której wynika, że organ podjął próbę ustalenia wysokości poprzez oznaczenie na fotografii kontrolowanego budynku dwóch odcinków, pierwszego wskazującego pomiar wysokości do wspomnianego poziomu zadaszenia nad balkonem trzeciej kondygnacji określony jako 11 m, drugi natomiast określony jako x m. Organy orzekające w mniejszej sprawie przyjęły zatem założenie bez dokonania stosowych pomiarów w tym zakresie, że wysokość kontrolowanego budynku przekracza 12 metrów, co pozwala zakwalifikować ten budynek do drugiej grupy wysokości tj. b. średniowysokich. Powyższe zrodziło natomiast określone skutki w sferze nałożonych na stronę nakazów decyzją Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Kłodzku. Tymczasem prawidłowe sformułowanie nakazu kierowanego pod adresem zobowiązanego podmiotu powinno korelować z uzasadnieniem decyzji. Uzasadnienie decyzji ma bowiem na celu wykazanie przez organ administracyjny, że podjęte przezeń rozstrzygnięcie o charakterze władczym jest słuszne i prawidłowe oraz nie opiera się na dowolności. Uzasadnienie decyzji kierowane jest przede wszystkim do strony postępowania, gdyż to na nią nałożony jest obowiązek o charakterze administracyjnoprawnym. Przepisy o ochronie przeciwpożarowej ze względu na przedmiot regulacji posiadają kazuistyczny charakter, stąd w tego rodzaju sprawach istnieje szczególna potrzeba wykazania - w oparciu o konkretny przepis prawa, że określony stan faktyczny ustalony w sprawie implikuje określony obowiązek, w rozpatrywanej sprawie bezsprzecznie tego zabrakło. Należy ponadto dodać, że przedstawienie motywów rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji służy możliwości kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia w sprawie. Uzasadnienie decyzji, które nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa uniemożliwia ocenę, czy podjęte rozstrzygnięcie jest prawidłowe, a tym samym czy nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 kpa. Błędu tego nie naprawił organ odwoławczy, który w swoim uzasadnieniu powtórzył ustalenia i twierdzenia organu I instancji w zakresie wysokości kontrolowanego budynku, wieńcząc je stwierdzeniem, że budynek ten ma wysokość powyżej 12 m. Zatem ani zaskarżona decyzja ani ją poprzedzająca decyzja Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Kłodzku nie spełnia powyższych kryteriów. Tym bardziej, że skoro regulacja § 8rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.) określa jako budynki średniowysokie (SW) – te o wysokości ponad 12 m do 25 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 4 do 9 kondygnacji nadziemnych włącznie, to nie sposób inaczej ją rozumieć jak tylko tak, że tylko budynki o wys. ponad 12m ,a nie te określone wg pomiarów jako 11m+x m należą do tej grupy budynków. Normy prawa budowlanego i wydanych na jego podstawie przepisów wykonawczych mają charakter prawa bezwzględnie obowiązującego i stąd nie ma żadnej możliwości ich modyfikowania na postawie arbitralnie formułowanych ocen szczególnie przypadku gdy przepis określa liczbowo konkretne kryteria. Przytoczone uchybienia były wystarczające do uzasadnienia konieczności wyeliminowania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z obrotu prawnego. Z tych wszystkich względów oraz wobec faktu, iż organ odwoławczy nie dostrzegł powyższych uchybień przepisom art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. i nie podjął kroków w celu ich usunięcia, zarówno decyzja organu I jak i II instancji, z uwagi na swą niewątpliwą wadliwość musiały zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. W toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego organy winny mieć na uwadze stwierdzone uchybienia i dążyć do ich wyeliminowania. Nowo wydane decyzje winny sformułować w sposób umożliwiający ich weryfikację, szczególnie w konfrontacji z ewentualnymi zarzutami strony przeciwnej. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.