II SA/Wr 576/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżących o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A W - B i C W na decyzję D Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie budowy budynku mieszkalno -usługowego wraz z garażem podziemnym oraz przyłączami infrastruktury technicznej bez wymaganego pozwolenia na budowę postanawia: odmówić przywrócenia terminu. W dniu 20 stycznia 2012 r. skarżący działający za pośrednictwem pełnomocnika skierowali skargę kasacyjną od wyroku opisanego w sentencji niniejszego postanowienia. Pismem z dnia 24 stycznia 2012 r. wezwano skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie 24 jej odpisów. Wezwanie w tej sprawie doręczono pełnomocnikowi skarżących w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej "p.p.s.a."). Wobec nieuzupełnienia braków, postanowieniem z dnia 23 lutego 2012 r. odrzucono skargę kasacyjną. Pełnomocnik skarżących, w dniu 14 marca 2012 r. zwróciła się o przywrócenie terminu do uzupełnienia skargi kasacyjnej, twierdząc, że nie otrzymała wezwania do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej, co było spowodowane nienależytym wykonaniem obowiązków przez pracowników Poczty – Wrocław [...]. Z uwagi na to pełnomocnik zwróciła się z reklamacją, w której domaga się wyjaśnienia zaistniałem sytuacji. Odpis reklamacji załączono do wniosku. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do nadesłania stanowiska Poczty, wraz z pismem przewodnim z dnia 24 kwietnia 2012 r. pełnomocnik przesłała pismo Poczty Polskiej S.A., w którym to operator informuje, że nie stwierdzono nieprawidłowości przy doręczeniu jej przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Wnioskodawca podtrzymał jednocześnie swoje wcześniejsze twierdzenia, że nie otrzymał zawiadomień o przesyłce sądowej i że podobny przypadek miał już wcześniej miejsce. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W wyjątkowych przypadkach możliwe jest jednak przywrócenie terminu do dokonania czynności, gdy wnoszący skargę wykaże, że za uchybienie nie można przypisać mu winy (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, uzależnione jest wszak od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych i jednej negatywnej. Zaistnienie pierwszych pozwala na przywrócenie terminu, druga zaś czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Przywróceniu podlegają tylko terminy procesowe. Nie podlegają przywróceniu terminy prawa materialnego, a także terminy instrukcyjne, które w większości wypadków przewidziane są dla czynności sądowych (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005 s. 213). Przesłanką pozytywną przywrócenia terminu, wspomnianą już we wcześniejszych wywodach, jest brak winy strony w uchybieniu terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (post. NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Konstrukcja normatywna przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. nakazuje sądowi przywrócenie terminu, jeżeli stwierdzi, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Ocena braku winy w uchybieniu terminu należy do sądu i powinna uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy. W przedmiocie przywrócenia terminu sąd nie działa z urzędu. Niezbędny jest zatem wniosek strony. Złożenie wniosku zawierającego informację potwierdzającą okoliczności usprawiedliwiające i niezawinione przez stronę, stanowi więc kolejną z pozytywnych przesłanek przywrócenia terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a wniosek taki musi zostać złożony w terminie siedmiu dni, od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i wnosi się go do sądu, w którym czynność miała być dokonana. Negatywną z kolei przesłanką uniemożliwiającą przywrócenie terminu jest ustalenie, że uchybienie nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Odnosząc powyższe uwagi do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że przesłanki przywrócenia terminu nie zostały spełnione. Choć stosowny wniosek został złożony we właściwym terminie, zaś uchybienie terminowi wywołałoby negatywny dla strony skutek, to jednak, w ocenie Sądu, w kontekście wskazanych przez stronę skarżącą okoliczności, nie można uznać, że pełnomocnik nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Jak wynika z treści wniosku, wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej nie zostało doręczone z winy pracownika poczty, co potwierdzać ma złożona w dniu 14 marca 2012 r. reklamacja. Tymczasem w odpowiedzi na reklamację operator pocztowy informuje, że według dokonanych ustaleń zawiadomienia o nieodebranej przesyłce zostały umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej w dniach 26 stycznia 2012 r. oraz 3 lutego 2012 r. Jednocześnie nie stwierdzono nieprawidłowości w postępowaniu pracowników poczty. Informacje o datach awizowania pokrywają się z zapisami na kopercie przesyłki znajdującej się w sądowych aktach sprawy (k. 181). W ocenie sądu wnioskodawca nie uprawdopodobnił, żeby uchybienie terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi nastąpiło bez jego winy. Zawarte we wniosku i późniejszym piśmie wyjaśnienia sprowadzają się do stwierdzenia, że powodem nieotrzymania zawiadomienia o przesyłce, było nienależyte wykonanie obowiązków przez pracowników poczty. Nie potwierdziło tego jednak postępowanie wyjaśniające przeprowadzone na skutek złożonej reklamacji. Za dowód świadczący o braku winy pełnomocnika nie może zostać uznana koperta wraz z innymi załącznikami nadesłana wraz z wyjaśnieniami przez wnioskodawcę. Z dokumentów tych nie wynika nic innego, jak tylko, że przesyłka nie została doręczona pełnomocnikowi wprost, a jako takie pozostają bez znaczenia dla oceny braku winy. W kontekście wskazywanego we wcześniejszych wywodach rozumienia braku winy, jako niemożności usunięcia przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, stwierdzić można, że uchybienie terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia nastąpiło z winy pełnomocnika. Zarówno z okoliczności sprawy, jak i treści wniosku nie wynika bowiem, aby w sprawie zaistniała jakakolwiek okoliczność usprawiedliwiająca uchybienie terminowi. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w swym postanowieniu z dnia 28 października 2010 r., w przepisie art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określono kryteriów, według których należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu Sądu. Daje to Sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, jakie uzna za istotne. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.