II SA/Wr 577/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi R. B. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2022 r., sygn. akt II SAB/Wr 135/22 postanawia: odrzucić skargę. R. B. (dalej: skarżący) w dniu 4 września 2023 r. (data doręczenia organowi) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na niewykonanie wyroku z dnia 14 lipca 2022 r., sygn. akt II SAB/Wr 135/22. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak wezwania do wykonania wyroku. Na wezwanie Sądu do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu strona wezwała organ do wykonania wyroku z dnia 14 lipca 2022 r. sygn. akt II SAB/Wr 135/22, skarżący nadesłał pismo odnoszące się do niewykonania przez Wojewodę pkt III ww. orzeczenia, datowane na dzień 29 sierpnia 2022 r., które zostało organowi doręczone w dniu 7 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Sąd administracyjny przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi obowiązany jest z urzędu badać, czy wniesienie skargi jest dopuszczalne. Negatywny wynik takiej kontroli skutkuje brakiem możliwości rozstrzygnięcia sporu i wydania w sprawie wyroku. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z przywołanego przepisu wynika, że warunkiem formalnym złożenia skargi na niewykonanie wyroku, a więc warunkiem umożliwiającym jej merytoryczne rozpoznanie przez sąd, jest m.in. uprzednie (przed jej złożeniem), pisemne wezwanie organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Wskazać trzeba, że termin na złożenie przedmiotowego wezwania nie jest dowolny. Wymagane jest, aby przed jego złożeniem doszło do uprawomocnienia się wyroku (i tym samym uzyskania przez wyrok przymiotu wykonalności). Następnie, prawomocny już wyrok, jest przesyłany organowi wraz z uzasadnieniem i aktami sprawy i dopiero od daty otrzymania przez organ tych dokumentów zaczyna biec termin do jego wykonania (załatwienia sprawy). Wynika to wprost z treści art. 286 § 1 i § 2 p.p.s.a. Zatem warunkiem prawidłowego wezwania organu do wykonania wyroku jest jego złożenie nie wcześniej niż po otrzymaniu przez organ orzeczenia sądowego wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności. Jednocześnie wezwanie nie może nastąpić później niż data złożenia skargi (wyrok NSA z 26 lutego 2008 r., I OSK 1529/07). Wezwanie skierowane w innym czasie jest albo przedwczesne (gdy nastąpi przed doręczeniem organowi prawomocnego wyroku), albo spóźnione (gdy nastąpi po wniesieniu skargi) i nie wywiera skutku, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Natomiast nie ma znaczenia, czy wezwanie zostało doręczone organowi przed upływem terminu, jaki ma on na załatwienie sprawy zgodnie z art. 35 k.p.a., czy też dopiero po upływie tego terminu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że strona skarżąca nie dopełniła obowiązku prawidłowego wezwania organu do wykonania wyroku. W niniejszej sprawie skarga na niewykonanie wyroku została wniesiona w dniu 4 września 2023 r. (data wpływu skargi do organu), natomiast pismo, które skarżący wskazał jako wzywające do wykonania wyroku z dnia 14 lipca 2022 r. zostało złożone osobiście w dniu 7 września 2023 r. Tak więc wezwanie zostało złożone już po wniesieniu przez stronę skargi na niewykonanie wyroku. W świetle wcześniejszych rozważań należy je zatem uznać za spóźnione. Zgodnie więc z tym co wyżej wskazano nie wywiera ono skutku, nie został więc dochowany warunek formalny do wniesienia skargi. W konsekwencji należało uznać, że skarga nie spełnia warunków jej dopuszczalności, a zatem podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.