II SA/Wr 578/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Halina Kremis Protokolant Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi D. i M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. Pismem z dnia [...]r. ([...]) Burmistrz T. poinformował D. i M. W., że postępowanie w sprawie rozgraniczenia nieruchomości działek gruntu nr [...] i [...] AM-[...] w N. D. zostało oficjalnie wszczęte, czego dowodem jest wydane postanowienie z dnia [...] roku ([...]). Wyjaśnił także, że wydając powyższe postanowienie kierował się regulacjami wynikającymi z art. 29 i 30 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027) i na ich podstawie nie znalazł przesłanek do objęcia postępowaniem rozgraniczeniowym działki nr[...], jako że działka ta nie stanowi nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością małżonków W. Ponadto wskazał, że wszelkie zastrzeżenia co do przebiegu granic zostaną zebrane i rozpatrzone przez uprawnionego geodetę, natomiast ewentualne dalsze kroki w tej sprawie nastąpią po dostarczeniu przez geodetę dokumentacji rozgraniczenia (po jej kontroli w Starostwie Powiatowym) w celu oceny prawidłowości wykonania tych prac przez Burmistrza. Zażalenie na powyższe pismo złożyli D. i M. W. Postanowieniem z dnia [...] r. ([...]), podjętym na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu wskazało, że w postępowaniu wstępnym - przed merytorycznym rozpatrzeniem zażalenia - organ drugiej instancji podejmuje przede wszystkim czynności mające na celu ustalenie, czy jest ono prawnie dopuszczalne. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać zarówno z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również i podmiotowym. Niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia. Zażalenie jest zaś z tego powodu niedopuszczalne, np. wówczas, gdy nie dotyczy rozstrzygnięcia organu, w rozpatrywanej sprawie postanowienia, lecz jedynie czynności materialno-technicznej. W ocenie Kolegium kwestionowane przez D. W. oraz M.W. pismo z dnia [...] r. nie posiada przewidzianych przepisami kpa cech władczego rozstrzygnięcia (decyzji lub postanowienia), na które przysługiwałby środek zaskarżenia w toku instancji administracyjnych. Stanowiło ono jedynie informację organu administracyjnego, w związku z kwestiami podniesionymi przez strony we wniosku z dnia 27 marca 2008 r. oraz zażaleniu na postanowienie z dnia [...] r. (Nr[...]), którym to postanowieniem zainicjowano postępowanie w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła D. W. i M. W. wnosząc o jego uchylenie i zmianę w całości. Kwestionowanemu postanowieniu zarzucili, że narusza ich prawa materialne i prawo własności. Ponadto w złożonej skardze stwierdzili, że "SKO we W. rażąco naruszyło dyspozycję art. 7, 8, 9, 10, 139 kpa, 134, 141 kpa do sprawy SKO [...] bowiem pismo z dnia[...]. było wezwaniem kierowanym do Burmistrza o usunięcie stanu naruszenia prawa i wezwaniem o pouczeniem do punktu dwa postanowienia[...]. Postanowienie SKO we W. nr [...]zamiast odnieść się do wezwania o pouczenie to SKO rozpoznało sprawę pisma Burmistrza [...]z dnia[...], którym burmistrz obawia się eskalacji i konfliktu i wydaje się mu się, że dla strony skarżącej być musi to wystarczające. Burmistrz odpowiada pismami po to by nie przysługiwał im środek zaskarżenia". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 z późn.zm.) kompetencje sądów administracyjnych w zakresie kontroli działalności administracji publicznej ograniczone zostały do oceny działalności tych organów pod względem zgodności z prawem. Działając w granicach przyznanych kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafności ich wykładni. Dokonując czynności kontrolnych, Sąd zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny i prawny jaki istniał w chwili wydania zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Należy też dodać, że w myśl przepisu art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270) Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co oznacza, że ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Po myśli zaś art. 151 powyższej ustawy w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie doszło do uchybień uprawniających do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia, którym było podjęte na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r., (Nr[...] ) stwierdzające niedopuszczalność zażalenia D.W. i M.W. na pismo Burmistrza T. z dnia [...]r. (Nr[...]). Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm) organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Stosownie natomiast do art. 144 powyższej ustawy w sprawach nie uregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. W postępowaniu wstępnym organ odwoławczy podejmuje więc czynności mające na celu ustalenie czy zażalenie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione w przewidzianym prawem terminie. W sytuacji braku spełnienia powyższych wymogów, w art. 134 KPA wskazano dwie możliwe formy zakończenia postępowania przez organ odwoławczy, a mianowicie - podjęcie postanowienia w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia lub postanowienia w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać przy tym tak z przyczyn podmiotowych jak i przedmiotowych. Do tych ostatnich zalicza się brak przedmiotu zaskarżenia oraz sytuację wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia postanowienia w toku instancji. Zażalenie jest zatem niedopuszczalne m.in. w sytuacji gdy kwestionowane pismo nie posiada przewidzianych przepisami KPA cech władczego rozstrzygnięcia, od którego przysługiwałby środek zaskarżenia. Ustalenie zatem przez organ, iż wniesiono zażalenie na postanowienie, w stosunku do którego przepisy nie przewidują takiej możliwości, nakłada na organ odwoławczy obowiązek stwierdzenia, w formie postanowienia, jego niedopuszczalności, nie zezwalając na przystąpienie do merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2011 r., II OSK 29/11, Lex nr 992535). Taka okoliczność wystąpiła w niniejszej sprawie, w której Kolegium stwierdziło niedopuszczalność zażalenia wniesionego od pisma Burmistrza T. z dnia [...] r., w którym poinformował on stronę, że postępowanie w sprawie rozgraniczenia nieruchomości działek gruntu nr [...] i [...] AM-[...] w N. D. zostało oficjalnie wszczęte, czego dowodem jest wydane przez Burmistrza Gminy T. postanowienie z dnia [...] roku ([...]) oraz wyjaśnił stronom prawne i faktyczne aspekty prowadzonego postępowania. W ocenie Sądu, w żadnej mierze kwestionowanemu przez małżonków W. pismu Burmistrza T. z dnia [...] r. nie można przypisać cech władczego rozstrzygnięcia, od którego przysługiwałby środek zaskarżenia, gdyż stanowi ono jedynie informację organu odnośnie zainicjowanego postępowania rozgraniczeniowego. Nie zawiera ono więc rozstrzygnięcia pojmowanego jako rezultat stosowania normy prawnej w konkretnej kwestii i w oparciu o ustalony stan faktyczny. Brak natomiast rozstrzygnięcia pozbawia daną czynność organu charakteru postanowienia, nadając mu inny walor, np. zawiadomienia (G. Łaszczyca, Komentarz do art. 124 KPA, Lex 2010). Z tego też względu za prawidłowe należy uznać stwierdzenie przez Kolegium niedopuszczalności przedmiotowego zażalenia, w sytuacji gdy zaskarżone pismo nie posiada przewidzianych przepisami kpa cech władczego rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się przy tym naruszenia wskazanych w skardze przepisów procesowych, gdyż przeprowadzone czynności, właściwych instancyjnie organów, odpowiadają prawu. Mając zatem na względzie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, stosowanie do przepisu art. 151 powoływanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.