II SA/Wr 579/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za składowanie odpadów za II półrocze 2006 r. postanawia: I. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym; II. zwrócić skarżącemu całość uiszczonego wpisu od skargi. Syndyk Masy Upadłości A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] [...], utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa D. z dnia [...] określającą wysokość opłaty za składowanie odpadów na składowisku w B. za II półrocze 2006 r. w kwocie [...] W piśmie procesowym wniesionym w dniu 24 kwietnia 2008 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że cofa skargę i wnosi o zwrot uiszczonego wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm. ) skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednocześnie przepis ten stanowi, że Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dokonując oceny w tym zakresie Sąd stwierdził, że cofnięcie skargi nie może wywołać żadnego ze skutków wskazanych przez ustawodawcę w zastrzeżeniu zawartym w przywołanym przepisie. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnie skargę. Czynność procesowa skarżącego nie budzi żadnych wątpliwości w świetle materiału sprawy zatem należało uznać, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. Wobec przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych orzeczono jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie całości uiszczonego wpisu postanowiono zaś w oparciu o treść art. 232 § 1 pkt 1 lit. a przywołanej wyżej ustawy.