II SA/Wr 58/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (sprawozdawca), Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Protokolant Szymon Krzyszczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 marca 2008 r. sprawy ze skargi G.K. i A.K. reprezentowanego przez kuratora spadku G.K. na postanowienie Wojewody L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia spod egzekucji pawilonu gastronomicznego p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu. W dniu 11 sierpnia 1997 r. A. i G.K. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ we Wrocławiu skargę na postanowienie Wojewody L. z dnia [...] r. Nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] r. o odmowie wyłączenia spod egzekucji, objętej tytułem wykonawczym Nr [...], pawilonu gastronomicznego zlokalizowanego na działce Nr 687, obręb P. w L.. W dniu 5 września 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny OZ we Wrocławiu wydał na rozprawie postanowienie (sygn. akt II SA/Wr 859/2000), którym z uwagi na śmierć skarżącego A.K. zawiesił postępowanie. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2007 r. Sąd zwrócił się do Sądu Rejonowego w L. w celu ustanowienia kuratora spadku po skarżącym. Na mocy - nadesłanego w dniu 6 lutego 2008 r. - postanowienia Sądu Rejonowego w L., Wydział I Cywilny, z dnia 15 listopada 2007 r. (sygn. akt [...]) kuratorem spadku zmarłego A.K. ustanowiono jego żonę G.K. celem objęcia działaniem postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu pod sygn. akt II SA/Wr 859/2000. Z uwagi na powyższe, postanowieniem z dnia 7 lutego 2008 r., Sąd podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Umorzenie postępowania przed sądem administracyjnym ma miejsce, gdy wystąpi zdarzenie prawne, które ze względu na jego trwałe, a nie przejściowe, skutki prawne powoduje, że postępowanie nie może dalej toczyć się w celu rozstrzygnięcia sprawy. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Należy wskazać, iż przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody L. z dnia [...] r. Nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] r. o odmowie wyłączenia spod egzekucji, objętej tytułem wykonawczym Nr [...], pawilonu gastronomicznego zlokalizowanego na działce Nr 687, obręb P. w L.. Podstawą prawną powyżej wskazanych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 40 § 1 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym na dzień wniesienia skargi przez G. i A.K. do sądu administracyjnego, na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego służyło zażalenie. Należy tutaj zaznaczyć, że w orzecznictwie reprezentowany był podgląd, iż na ostateczne postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji administracyjnej służy także skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. postanowienie SN z dnia 3 września 1997 r., sygn. akt III RN 34/97, publ. OSNP 1998/4/108). W myśl powyższego G. i A.K. wnieśli swoją skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ we Wrocławiu w dniu 11 sierpnia 1997 r.. Jednakże, co istotne dla rozpoznawanej sprawy, z dniem 20 listopada 2001 r. na mocy art. 1 pkt 36 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 125, poz. 1368) art. 40 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji otrzymał brzmienie: Na ostateczne postanowienie w sprawie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego nie przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Osobie, której żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa nie zostało uwzględnione, przysługuje natomiast prawo żądania zwolnienia ich od zabezpieczenia lub egzekucji administracyjnej w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Osoba ta odpis pozwu o zwolnienie kieruje równocześnie do organu egzekucyjnego. Powyższe oznacza, że wydanie wyroku w niniejszej sprawie stało się niedopuszczalne, bowiem w toku postępowania sądowoadministracyjnego wskutek zmiany regulacji prawnych sprawa przestała należeć do właściwości sądu administracyjnego. Jak zostało to określone w doktrynie jest to tzw. następczy brak przesłanki dopuszczalności skargi sensu stricto (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Warszawa 2005, s. 496). Zmiana regulacji prawnych spowodowała, że sprawa ze skargi na postanowienie o odmowie wyłączenia spod egzekucji przestała należeć do właściwości sądu administracyjnego, a to zaś czyni niniejsze postępowanie bezprzedmiotowym z przyczyn przedmiotowych. Brak jest zatem podstaw do merytorycznego rozpatrzenia skargi G. i A.K.. W rezultacie należało umorzyć postępowanie przed Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na zbędność wydania wyroku. Z tych powodów należało orzec jak w sentencji. k.g.