II SA/Wr 581/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant: Krzysztof Erbel po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 lutego 2019 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia (...) czerwca 2018 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oddala skargę w całości. Decyzją z dnia (...) maja 2018 r. Nr 20/2018 o warunkach zabudowy, Wójt Gminy M. – działając na podstawie art. 104 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 60 ust. 1, 1a i 4, art. 61 ust. 1 pkt 1-5, art. 53 ust. 3-5 oraz art. 4 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm.) i powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. poz. 1588) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003 r. poz. 1589), ustalił na rzecz S. M. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr (...) przy ul. L. (...), obręb (...). W uzasadnieniu organ orzekający podał, że planowana inwestycja jest usytuowana na terenie nieobjętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a po dokonaniu ustaleń według kryteriów określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powołanej na wstępie, że zamierzona inwestycja spełnia warunki ustawowe, decyzyjnie ustalone zostały na rzecz inwestora warunki zabudowy, określone we wniosku. Opisana powyżej decyzja została w toku instancyjnym zaskarżona przez S. K., reprezentowanego przez pełnomocnika, który w odwołaniu zarzucił nieprawidłowe ustalenie, że spełniony został warunek dostępu terenu zamierzonego zainwestowania do drogi publicznej, a ponadto zakwestionował istnienie uzbrojenia terenu w sieć elektryczną. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. decyzją z dnia (...) czerwca 2018 r. Nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przedstawiło regulacje prawne zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyjaśniło też charakter prawny decyzji o warunkach zabudowy, podkreślając jej wstępny i ogólny charakter, nie przesądzający o prawie do realizowania konkretnej inwestycji na danym terenie, a jedynie informujący o możliwości prowadzenia tej inwestycji w konkretnym miejscu. Ponadto w uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał przepis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określający warunki wymagane dla ustalenia w decyzji warunków zabudowy, wyjaśniając jednocześnie, że instrumentem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w przywołanym art. 61 ust. 1 ustawy jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana analizą architektoniczno-urbanistyczną, której sporządzenie nakazuje § 3 powołanego na wstępie rozporządzenia. Analizy architektoniczno-urbanistycznej nie można utożsamiać z warunkami zabudowy opisanymi w samej decyzji i załącznikach do niej, ponieważ jest ona odrębnym dokumentem i właśnie na podstawie jej treści i pozostałego materiału dowodowego, organ podejmuje rozstrzygnięcie w kwestii ustalenia warunków zabudowy. W ocenie Kolegium przeprowadzona w toku postępowania analiza architektoniczno-urbanistyczna jest prawidłowa. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium stwierdziło, że sprowadzają się one do zakwestionowania spełnienia przez inwestora warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy. Pierwszy z nich dotyczy zagwarantowania, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Warunek ten, jak stanowi art. 61 ust. 5 ustawy, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Wskazało ponadto, że celem przepisu art. 61 ust. 5 ustawy nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Jeśli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem, a właściwą jednostką organizacyjną, czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 893/16). Zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy, co nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 428/13, etap ustalania warunków zabudowy jest wstępnym etapem realizacji inwestycji i dlatego zbyt rygorystycznym byłoby wymaganie, by już na tym etapie wszystkie warunki podłączenia mediów były określone w sposób definitywny. W zakresie kwestionowanego przez odwołującego się braku zagwarantowania stosownego uzbrojenia terenu w sieć elektryczną Kolegium wskazało, że zarzut ten w całości chybiony, bowiem do wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestor załączył umowę o przyłączenie do sieci dystrybucyjnej, zawartą ze spółką A. S.A. Przedsiębiorca przesyłowy zobowiązał się w niej do przyłączenia do sieci dystrybucyjnej planowanego obiektu budowalnego. W załączniku do tej umowy przedsiębiorca określił zakres niezbędnych prac koniecznych do przyłączenia do sieci, pozostawiając po swojej stronie obowiązek budowy zestawu złączowo-pomiarowego na granicy działek nr (...) i (...), który zasili projektowaną linię kablową ze słupa linii napowietrznej nN zlokalizowanego przy granicy działki nr (...). Odwołujący się, jako właściciel nieruchomości oznaczonej jako działka nr (...), zakwestionował budowę na granicy swojej działki zestawu złączowo-pomiarowego w związku z tym, że przedsiębiorca przesyłowy nie wystąpił o udzielenie na to jego zgody i wskazał, że zaskarżona decyzja nie określa, z jakiej działki i z jakiego słupa nastąpi zaopatrzenie projektowanego obiektu budowlanego w energię elektryczną. Zdaniem Kolegium dostępna w aktach sprawy umowa o przyłączenie do sieci dystrybucyjnej A. S.A., informująca o możliwości dostarczenia dla planowanej inwestycji energii elektrycznej, pod względem formy i treści, jest wystarczająca dla przyjęcia, że została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy. Kolegium podkreśliło, że fakt braku formalnej zgody odwołującego się na budowę zestawu złączowo-pomiarowego na granicy m. in. jego działki sam przez się nie decyduje o braku możliwości ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, albowiem w postępowaniu tym nie jest wymagane posiadanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością dla celów budowlanych. Ponadto, z umowy o przyłączenie do sieci dystrybucyjnej nie wynika, aby obowiązek budowy elementów sieci przesyłowej obciążał samego inwestora, bowiem jest to obowiązek przedsiębiorcy przesyłowego i to w jego gestii pozostaje konieczność uzyskania stosownych zgód na posadowienie elementów infrastruktury przesyłowej na nieruchomościach sąsiednich. Kolegium podkreśliło ponownie, że dla spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy w pełni wystarczające jest zatem oświadczenia dostarczycieli mediów o tym, że ich zapewnienie planowanej inwestycji jest w pełni realne. Kolegium zwróciło uwagę, że w niniejszej sprawie takie potwierdzenie przybrało formę umowy, co tym bardziej pozwalało na uznanie, że owa przesłanka została w sprawie spełniona. Wyjaśniło dodatkowo, że wbrew stanowisku skarżącego nie jest konieczne ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy konkretnych elementów sieci przesyłowej, a zatem określenia, z jakiej działki czy też jakiego konkretnie słupa ma nastąpić zaopatrzenie planowanej inwestycji w energię elektryczną. Wystarczające jest zatem ustalenie, że zaopatrzenie w energię elektryczną nastąpi na podstawie zawartej umowy o przyłączenie do sieci dystrybucyjnej A. SA. Z uzasadnienia wynika ponadto, że w ocenie Kolegium również wyartykułowany przez skarżącego zarzut braku dostępy planowanej inwestycji do drogi publicznej nie jest uzasadniony. Zdaniem Kolegium należało przyjąć, że teren planowanej inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, tj. drogi powiatowej, stanowiącej działkę nr (...), oznaczoną jako droga powiatowa nr (...) (ul. R.). Dostęp do tej drogi publicznej następuje przez nieruchomości drogowe należące do Gminy M., a mianowicie działki nr (...) oraz nr (...) oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako drogi, mające charakter dróg ogólnodostępnych. Nie ma przy tym znaczenia - wbrew stanowisku odwołującego - kwestia stanu technicznego drogi, gdyż ta okoliczności nie ma znaczenia dla ustalenia spełnienia warunku dostępu terenu planowanej inwestycji do drogi publicznej. A ponadto, kwestia stanu technicznego pozostaje poza obszarem zainteresowania inwestora, który nie posiada żadnych praw do tych nieruchomości drogowych. Kolegium wskazuje, że choć drogi ulokowane na działkach nr (...) oraz nr (...) nie zostały zaliczone do kategorii dróg gminnych, to jednak nie przeszkadza to w przyjęciu, że teren planowanej inwestycji poprzez pośrednie połączenie przez te działki z drogą publiczną (drogą powiatową nr (...)) spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy. W uznaniu Kolegium inwestor spełnił wszystkie określone przez ustawodawcę w art. 61 ust. 1 warunki, zatem zgodnie z dyspozycją z art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy, nie można było odmówić ustalenia warunków zabudowy. Kolegium zwróciło uwagę, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie jest wydawana w warunkach uznania administracyjnego. W sytuacji, gdy wszystkie wymagane przepisami prawa warunki zostaną spełnione, zaś decyzja pozytywnie uzgodniona przez organy uzgadniające, organ właściwy był zobligowany wydać decyzję pozytywną. Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionował S. K. poprzez skargę wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze zwrócił się o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji i przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G., zarzucając organowi odwoławczemu niezawiadomienie stron o zebranym materiale dowodowym w celu zagwarantowania zapoznania się z nim i kwestionując ustalenia Kolegium dotyczące dostępności planowanej inwestycji do drogi publicznej oraz wyposażenia jej w stosowne uzbrojenie. W doręczonej Sądowi w dniu 2 sierpnia 2018 r. odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazując ponadto, że zarzuty zawarte w skardze są pozbawione uzasadnionych podstaw. W toku postępowania sądowoadministracyjnego do akt sprawy włączone zostało pismo skarżącego z dnia 8 stycznia 2019 r., w którym skarżący odniósł się do treści odpowiedzi na skargę oraz przedstawił dodatkową argumentację. Do pisma załączono dokumentację zdjęciową oraz graficzną. Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Sądy administracyjne stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej właściwości sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018r. poz. 1302 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przepis ten umożliwia zatem sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 i 3 powołanej powyżej ustawy sąd z urzędu stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, względnie stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. Z przywołanych przepisów w sposób jednoznaczny wynika, iż usunięcie zaskarżonego aktu (decyzji) z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jego wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub normy procesowe, przy czym naruszenie to musi mieć charakter kwalifikowany, to jest rażący względnie mający, bądź mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem oceny dokonywanej przez Sąd w rozpoznawanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. orzekająca o ustaleniu na rzecz S. M. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr (...) przy ul. (...), obręb (...). Tryb uzyskiwania decyzji o warunkach zabudowy, w tym rodzaj i zakres czynności właściwego organu administracji, poprzedzających jej podjęcie regulują przepisy powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z treści art. 59 ust. 1 tej ustawy wynika, że ustalenia - w drodze decyzji - warunków zabudowy wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, jeżeli dla terenu, którego dotyczy zamierzona zmiana zagospodarowania brak jest planu miejscowego. Z materiału sprawy wynika, że przesłanki określone we wskazanym powyżej przepisie istnieją w rozpoznawanej sprawie, zatem bezwzględnym warunkiem rozpoczęcia procesu inwestycyjnego jest uzyskanie dla zamierzonej inwestycji decyzji ustalającej jej warunki. Decyzja o warunkach zabudowy - stosownie do postanowienia ustawodawcy zawartego w art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - uprawnia w granicach określonych ustawą, każdego dysponującego tytułem prawnym do terenu objętego zamiarem inwestorskim do jego zagospodarowania, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Zgodnie z poglądami prezentowanymi w nauce i orzecznictwie sądów administracyjnych oraz Trybunału Konstytucyjnego, decyzja o warunkach zabudowy nie kształtuje praw ani obowiązków inwestora, a zawarte w niej rozstrzygnięcie informuje jedynie o możliwości zagospodarowania terenu w sposób wskazany we wniosku (np. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2004; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2007r., sygn. akt II SA/Ol 961/07, Lex nr 466216; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/06, OTK ZU Nr 1/A/2007). W myśl art. 61 ust. 1 powoływanej poprzednio ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenie budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przywołany przepis uzależnia zatem możliwość dokonania zmiany zagospodarowania terenu od dostosowania się inwestora - poprzez przyjęcie odpowiednich cech dla planowanej inwestycji - do istniejących już elementów zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Celem tej zasady - jak wskazuje się w literaturze prawniczej - jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, uwzględnionego w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako jeden z zasadniczych czynników właściwego planowania i zagospodarowania przestrzennego, a zdefiniowanego w art. 2 pkt 1 tej ustawy jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zarówno w piśmiennictwie, jak i judykaturze uznano, że ratio legis art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest "ochrona ładu przestrzennego". Przepis ten ma bowiem na celu powtrzymanie zabudowy nie dającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, dla których brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kształtowanie przestrzeni w taki sposób, aby tworzyła harmonijną estetyczną całość, skomponowaną wg urbanistycznych i architektonicznych kryteriów ładu przestrzennego. Cechy oraz parametry urbanistyczne i architektoniczne, które będą musiały być zachowane określa się w nowej zabudowie na podstawie analizy stanu istniejącego dokonanej w sposób wskazany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). W myśl § 3 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W rozpoznawanej sprawie takie czynności zostały przeprowadzone, a Sąd nie kwestionuje ich prawidłowości. Organy orzekające w postępowaniu instancyjnym prowadzonym w tej sprawie swoje oświadczenie o dopuszczalności zrealizowania przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego – wyrażone poprzez treść decyzji – uzasadniły wnioskami z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przeprowadzonej według reguł określonych w powoływanym wcześniej rozporządzeniu. Wobec opisanych powyżej uwarunkowań prawnych Sąd podziela ocenę organów orzekających, właściwych instancyjnie, co do prawidłowości dokonania czynności wymaganych prawem, jako poprzedzające wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy oraz prawidłowości określenia na ich podstawie wymagań decyzyjnie ustalonych dla zamierzonej inwestycji. W ocenie Sądu materiał sprawy uprawniał organy orzekające do stwierdzenia, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne – wobec obowiązującej w obszarze analizowanym funkcji mieszkaniowej – będzie stanowiło kontynuację dotychczasowej funkcji w terenie, rozumianej w sposób wyjaśniony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na bezwzględną akceptację zasługuje też stanowisko organów właściwych instancyjnie, uznających, że w rozpoznawanej sprawie spełniony został warunek dostępu terenu wnioskowanej inwestycji do drogi publicznej oznaczonej jako droga powiatowa nr (...) – ulica R.. Sąd podziela w całości wyczerpującą argumentację przedstawioną przez organ odwoławczy w odniesieniu do tej kwestii. Zasadnie też organy orzekające oceniły jako wystarczające dla planowanej inwestycji uzbrojenie terenu, w szczególności zapewnienie dla tej inwestycji zaopatrzenie w energię elektryczną, wyjaśniając szczegółowo sposób rozumienia tego warunku i realizowania wymogu w tym zakresie na etapie uzyskiwania decyzji o warunkach zabudowy. Sąd aprobuje w całości rozważania przedstawione w tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu prawidłowo też organy obu instancji uznały w rozpoznawanej sprawie zbędność uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów, a także to, że ustaleniu warunków zabudowy nie sprzeciwia się żaden przepis odrębny. Dodatkowo Sąd uznał za właściwe wyjaśnić, że sposób zapisania ustaleń i warunków zastosowany w przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej jest zgodny z przepisami wykonawczymi tj. powołanym w podstawie prawnej decyzji Wójta Gminy M. tzw. rozporządzeniem nomenklaturowym. Ocena ta dotyczy oznaczenia inwestycji, warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu, ochrony środowiska, zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich oraz miejsc kwalifikowanych. W toku dokonywanych w sprawie czynności ocennych Sąd nie dopatrzył się również zarzucanych w skardze naruszeń prawa procesowego, podzielając w całości argumentację przedstawioną w tym zakresie przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę. W okolicznościach powyżej opisanych Wojewódzki Sąd Administracyjny – uznając, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy M. nie naruszają prawa i nie wymagają wyeliminowania z obrotu prawnego – stosownie do przepisu art. 151 powołanej we wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.