II SA/Wr 586/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Bogumiła Skrzypczak po rozpoznaniu w dniu 03 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. - Przewodniczącego Rady Sołeckiej w H. na uchwałę Rady Gminy w L. z dnia 27 czerwca 2000 roku Nr [...] w przedmiocie ustalenia planu sieci publicznych szkół podstawowych i granic ich obwodów postanawia: odrzucić skargę. W dniu 14 stycznia 2002 roku do Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga od Przewodniczącego Rady Sołeckiej w H. - P. M. na uchwałę Rady Gminy w L. z dnia 27 czerwca 2000 roku Nr [...] w przedmiocie ustalenia planu sieci publicznych szkół podstawowych i granic ich obwodów. W przedmiotowej skardze P. M. wskazał, że powyższa uchwała jest sprzeczna z prawem oraz podał, że wraz z mieszkańcami H. L. na podstawie art. 101 i 101 a ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 roku, Nr 13, poz. 74 ze zm.) zwrócił się do Rady Gminy L. z wnioskiem uchylenia w/w uchwały. Ponadto skarżący wskazał, że Rada Gminy L. na sesji w grudniu 2001 roku nie uchyliła powyższej uchwały. P. M. wskazał, że podejmując przedmiotową uchwałę, Rada Gminy L. podała zawyżoną liczbę dzieci uczęszczających do zagrożonych likwidacją szkół. Podał ponadto, że dołączono nieprawdziwą opinię o stanie technicznym budynku szkolnego w H. oraz, że o zamiarze likwidacji nie powiadomiono rodziców uczniów tej szkoły. Na koniec skarżący podniósł, że pozytywna opinia D. Kuratora Oświaty o likwidacji szkoły w H. L. podjęta została w oparciu o nieprawdziwe dane. W piśmie z dnia 25 lutego 2002 roku skarżący podał, że w lipcu 2002 roku Wojewoda przeprowadził w związku z tym postępowanie nadzorcze i jako organ nadzoru nie stwierdził naruszenia prawa. Skarżący wskazał, że organ nadzoru nie mógł stwierdzić naruszenia prawa ponieważ dysponował materiałem pozyskanym od Gminy L., bądź od Kuratorium Oświaty, które wszelkie opinie wydało również w oparciu o materiały otrzymane z Gminy L. W dniu 9 maja 2002 roku Rada Gminy L. sporządziła odpowiedź na powyższą skargę, która następnie w dniu 17 maja 2002 roku wpłynęła do tut. Sądu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o nieuwzględnienie skargi oraz jej oddalenie. Zarządzeniem z dnia 29 czerwca 2005 roku P. M., zgodnie z postanowieniem podjętym na rozprawie w dniu 2 czerwca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wezwał w/w do prawidłowego określenia strony skarżącej przez wskazanie, czy niniejsza skarga została wniesiona w jego własnym imieniu czy w imieniu Rady Sołeckiej w H. Ponadto, w związku z podjętą przez Radę Gminy w L. uchwałą będącą przedmiotem skargi tut. Sąd wezwał skarżącego do złożenia oświadczenia, czy przed wniesieniem skargi wzywał Radę do usunięcia naruszenia prawa, a w przypadku gdy ten tryb postępowania został wyczerpany - do złożenia do akt pisma wzywającego Radę Gminy w L. do usunięcia naruszenia prawa i ewentualnej odpowiedzi Rady na to wezwanie. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wezwał skarżącego, że jeżeli wniósł skargę osobiście, we własnym imieniu, do złożenia pisma procesowego, w którym winien wskazać na czym polegał osobisty interes prawny w żądaniu uchylenia zaskarżonej uchwały. W zarządzeniu został zakreślony termin 7 dni do dokonania powyższych czynności przez skarżącego. Powyższe zarządzenie zostało doręczone P. M. w dniu 13 lipca 2004 roku. Jednakże skarżący nie ustosunkował się do doręczonego mu zarządzenia z dnia 29 czerwca 2005 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Powołany przepis statuuje zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może zastępować postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie skarżący P. M. nie wykazał, iż wezwał Radę Gminy L. do usunięcia naruszeń jego interesu prawnego lub uprawnienia wywołane przedmiotową uchwałą. Niespełnienie przez skarżącego warunku określonego w art. 52 § 1 u.p.s.a. powoduje, że jego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 u.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji.