II SA/Wr 590/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus, Asesor WSA Olga Białek, Protokolant Katarzyna Grott, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi Fundacji A w likwidacji na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego komina żelbetonowego oraz przyległego budynku zlokalizowanego na dz. nr [...] przy ul. [...] w J.G. I. uchyla decyzję I i II instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W dniu [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J.G. wydał na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) decyzję Nr [...], którą nakazano Fundacji A w terminie do 31 października 2007 r. usuniecie nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego komina żelbetonowego oraz przyległego budynku poprzez: 1. odbicie odparzonych tynków na części ceglanej komina, 2. renowację oraz uzupełnienie wypłukanych spoin z użyciem zaprawy ze środków uszczelniających na koronie komina oraz zabezpieczenie budynku przyległego do komina przed dostępem osób postronnych poprzez zamurowanie wszystkich otworów. Nadto nakazano w terminie natychmiastowym ogrodzenie komina w promieniu do 20 m od płaszcza kominowego i umieszczenie tablic ostrzegawczych. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że w toku postępowania wszczętego z urzędu w dniu 29 listopada 2006 r. na podstawie wizji lokalnej oraz opinii technicznej dostarczonej przez właściciela komina, zlokalizowanego na działce nr 515/83 przy ul. [...] w J.G., a także na podstawie ekspertyzy technicznej i projektu remontu głowicy komina dostarczonej przez jednego z użytkowników w/w komina ustalono, że przedmiotowy obiekt budowlany wykazuje pęknięcia na znacznej długości, liczne zarysowania konstrukcji płaszcza betonowego, odpryski oraz ubytki fragmentów płaszcza odsłaniające miejscowo skorodowane zbrojenie, znaczne odparzenia oraz ubytki tynków na ceglanym odcinku przewodu, ubytki cegieł w miejscu styku płaszcza żelbetowego z ceglanym, postępujące zniszczenie głowicy komina w postaci całkowitego odspojenia dwóch ostatnich warstw cegieł oraz poluzowanie niższych warstw. Wobec powyższego, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 nałożono na właściciela obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowo. Odwołanie od w/w rozstrzygnięcia wniosła Fundacja A, podnosząc, że nieruchomości, które miały być zrekultywowane i wyremontowane lub wyburzone pod kątem celów statutowych Fundacji, otrzymała od swojego fundatora S.A. B w 1998 r. na działalność naukowo-oświatową. Jednakże bez otrzymania środków z Gminy nie dysponuje żadnym majątkiem, który pozwoliłby na pokrycie nawet kosztów zabezpieczenia terenu. Tym samym kwestionowana decyzja nie może być zrealizowana wskutek irracjonalnych działań politycznych poprzednich władz Miasta. Prowadzenie postępowania i nakazywanie kosztownych zobowiązań wobec podmiotu pozbawionego majątku jest pozbawione podstaw ekonomiczno-prawnych. W efekcie odwołujący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i wydanie nowej, która zobowiązałaby Gminę do przejęcia komina lub wykonania prac remontowych bądź przejęcia komina przez Skarb Państwa. W piśmie z dnia 20 sierpnia 2007 r. likwidator Fundacji podniósł nadto, że organ I instancji pominął fakt, że dwie ekspertyzy są różne, czyli określają inny zakres oraz okres czasu remontu. Przede wszystkim pierwsza ekspertyza została dokonana przez najemcę, a więc nie powinna być podstawą do wydania decyzji. Tym samym jest bezzasadne, aby organ I instancji ignorował fakt, że ekspertyza wykonana na zlecenie Fundacji – po wezwaniu nadzoru – zawiera inny zakres prac do wykonania. Zatem zasadne jest uchylenie decyzji Nr [...] i oparcie jej na ekspertyzie wykonanej na polecenie organu nadzoru budowlanego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawą prawną decyzji pierwszoinstancyjnej jest art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, który stanowi, że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku. Obowiązki w tym zakresie spoczywają na właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego. Wobec potwierdzonego nieodpowiedniego stanu technicznego komina żelbetonowego wraz z budynkiem przyległym organ nadzoru budowlanego był zobligowany do wydania rozstrzygnięcia mającego na celu usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego. Dyskredytowana decyzja została wydana w oparciu o oględziny, ekspertyzę techniczną wykonaną na zlecenie Fundacji oraz ekspertyzę techniczną i projekt remontu głowicy komina dostarczonej przez użytkownika komina sp. z o.o. C. Powyższe ekspertyzy potwierdzają, iż przedmiotowy komin wraz z budynkiem jest w nieodpowiednim stanie technicznym i że niezbędna jest renowacja obiektów. Autor ekspertyzy A.U. stwierdza w opracowaniu zły stan budynku przylegającego do komina. W zaleceniach wskazuje sposób usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości poprzez zamknięcie otworów pozwalających na wejście do budynku oraz ogrodzenie budynku na około 5 m i zabezpieczenie przed wejściem osób postronnych. W ekspertyzie również czytamy, iż brak zabezpieczenia budynku przed oddziaływaniami atmosferycznymi naraża go na stałą degradację wszystkich elementów. W szczególności brak zabezpieczeń przeciwwilgotnościowych dachu, brak obróbek blacharskich powoduje stałe odpadanie tynku na zewnątrz i wewnątrz budynku oraz odpadanie części otuliny elementów żelbetonowych. W odniesieniu do stanu technicznego komina autor stwierdza, że na kominie występują trzy podłużne pęknięcia płaszcza, rozległe spękania otuliny zbrojeniowej komina, zarysowania, uszkodzenia, złuszczenia i ubytki w płaszczu kominowym na całej jego wysokości. Wszystkie te uszkodzenia wpływają zarówno na wzrost naprężeń w płaszczu żelbetonowym i zbrojeniu, ale przede wszystkim decydują o przyspieszeniu procesów destrukcyjnych nośnych elementów komina (płaszcz żelbetonowy, zbrojenie). Uszkodzenia te mogą stanowić niebezpieczeństwo awarii konstrukcji przy dalszej eksploatacji. Zły stan otulin (odpadanie, korozja) powoduje, że nie są one dostateczną osłoną prętów zbrojeniowych. Z uwagi na postępujące procesy niszczenia nośnych elementów konstrukcji wskazane jest wykonanie prac remontowo-konserwacyjnych. Niezbędność prac remontowych potwierdza również ekspertyza techniczna wykonana na zlecenie sp. z o.o. C, wykorzystującej komin jako konstrukcję dla anten telekomunikacyjnych oraz urządzeń technologicznych. Ocena techniczna zawiera trzy warianty remontu, z których pierwsza zakłada zakres prac umożliwiających wykorzystywanie komina przez okres trzech lat. Przewidziane w tym wariancie prace powinny ograniczyć się do usunięcia zagrożeń spowodowanych odpadami odparzonych tynków oraz do renowacji oraz uzupełnienia wypłukanych spoin z użyciem zaprawy ze środków uszczelniających na koronie komina. Odnosząc się do zaleceń zawartych w ekspertyzach technicznych przedmiotowego komina wraz z przyległym budynkiem, organ wskazał, że nałożone obowiązki przytoczone w sentencji decyzji organu I instancji są w pełni zgodne z treścią zaleceń powołanych wyżej ekspertyz, co w istocie przesądza o zasadności i prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. W odniesieniu zaś do argumentów odwołania, stwierdzono, że racje społeczne w tym sytuacja materialna strony oraz skutki wykonania decyzji, nie mogą być brane pod uwagę w toku postępowania administracyjnego nieznającego odpowiednika art. 5 kodeksu cywilnego. Z rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. nie zgodził się likwidator Fundacji A i wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji z powodu wydania ich z rażącym naruszaniem prawa, tj. pominięcie stanu technicznego - pominiecie zalecenia eksperta o potrzebie dokonania remontu komina w terminie do 3 lat, a nie w okresie 3 miesięcy, oraz pominięcie sytuacji finansowej Fundacji. Zdaniem strony skarżącej – zgodnie z opinią – decyzja powinna zawierać nakaz dokonania zabezpieczenia terenu w terminie natychmiastowym oraz wykonania wskazanego w ekspertyzie remontu w okresie 3 lat, czyli uwzględnić przede wszystkim treść ekspertyzy oraz brak środków. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej przez Sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji Sąd uznał, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej "Prawo budowlane", obowiązujące w dacie wydawania kwestionowanych decyzji. Stosownie do treści art. 81c ust. 2 w/w ustawy organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1 (uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego), obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. W rozpatrywanej sprawie postanowienie na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego zostało podjęte przez PINB w dniu [...] (Nr [...]). Postanowieniem tym nakazano skarżącej Fundacji przedłożyć w terminie do dnia 16 marca 2007 r. ekspertyzy technicznej dotyczącej komina żelbetowego wraz z budynkiem przyległym zlokalizowanych na działce nr 515/83 przy ul. [...] w J.G.. Żądana ekspertyza, sporządzona przez dra hab. inż. budownictwa A.U., została przedłożona przez Fundację w dniu 30 maja 2007 r. Opierając się na wnioskach i zaleceniach wynikających z przedłożonej przez stronę skarżącą ekspertyzy technicznej, jak również wizji lokalnej i na podstawie ekspertyzy technicznej i projektu remontu głowicy komina dostarczonej przez jednego z użytkowników przedmiotowego komina, wydano zaskarżone w niniejszej sprawie decyzje. Ich podstawą prawną jest art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Należy jednak zauważyć, że ani w decyzji organu pierwszej jak i drugiej instancji nie zawarto rozważań, czy przedmiotowy komin jak i przyległy budynek zagrażają życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska. Organy w ogóle nie uzasadniły konieczności usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego ze względu na zaistnienie przesłanek wskazanych w przywołanym art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Ograniczyły się jedynie do przytoczenia zaleceń i wniosków zawartych w przedłożonych zarówno przez Fundację jak i sp. z o.o. C ekspertyzach. Art. 66 Prawa budowlanego, jak również art. 6 k.p.a, statuującego zasadę, w myśl której wszelkie ograniczenia obywateli w zachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa, co oznacza, że organ administracji nie może ani nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że uprawniają go do tego konkretne przepisy prawa (zob. wyrok NSA z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1597/97, publ. LEX nr 47802). Konstrukcja normy prawnej, zawartej w art. 66 pkt 1 Prawa budowlanego, a w szczególności użyty w niej zwrot: "... właściwy organ wydaje decyzję nakazującą..." wskazuje, iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek, określonych w treści art. 66 pkt 1-3, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz nadto obligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (zob. wyrok NSA z dnia 14 lipca 1998 r., sygn. akt IV SA 1420/96, publ. LEX nr 43224). Jednakże w rozpatrywanej sprawie organy w ogóle nie podjęły się rozważań czy przesłanki z art. 66 ust. 1 pkt 1 zaistniały. Niewystarczającą zaś podstawą zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego jest stwierdzenie – jak to uczynił organ odwoławczy - cyt. "(...) iż nałożone obowiązki przytoczone w sentencji zaskarżonej decyzji są w pełni zgodne z treścią zaleceń powołanych wyżej ekspertyz, co w istocie przesądza o zasadności i prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia.". Ponadto należy zauważyć, że decyzja podjęta na podstawie art. 66 Prawa budowlanego jest związana z przedłożoną uprzednio ekspertyzą techniczną. W rozpatrywanej sprawie jest to "Opinia techniczna budowlana dotycząca żelbetowego komina H=150 M zlokalizowanego na działce nr 515/83 w J.G. przy ul. [...]" z czerwca 2007 r., która została sporządzona na zlecenie skarżącej Fundacji w wykonaniu postanowienia PINB z dnia [...] Nr [...]. W cenie Sądu "Ekspertyza techniczna i projekt remontu głowicy komina" z marca 2007 r. dostarczona przez sp. z o.o. C, nie może natomiast stanowić podstawy do wydania decyzji na podstawie w/w przepisu art. 66. Przede wszystkim trzeba wskazać, że wprawdzie przedmiotem tejże ekspertyzy jest sporny komin, jednakże celem jej było dokonanie m.in. pomiarów geodezyjnych, oceny stanu technicznego elementów i konstrukcji zewnętrznych komina, badania wytrzymałości i obliczenia sprawdzającego naprężenia, które jednak związane są z użytkowaniem tego komina jako mocowania dla anten sp. z o.o. C. Nadto Sąd zauważa, że wprawdzie zgodnie z przepisem art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a w szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny, jednakże dowody te powinny być sporządzone dla potrzeb prowadzonego postępowania administracyjnego. Uwzględniając powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że dowodem w niniejszej sprawie nie może być ekspertyza techniczna sporządzona na zlecenie sp. z o.o. C, bowiem została ona wydana w innym celu niż przewidziany w art. 66 Prawa budowlanego. Przepis ten dotyczy kwestii nieprawidłowości w stanie technicznym i estetycznym obiektu budowlanego - komina, do czego zobowiązany jest właściciel /lub zarządca/, nie zaś kwestie stanu technicznego komina jako nośnika zamocowanych na nim anten telefonii. Wątpliwe jest również czy Fundacja w ogóle zastosowała się do obowiązku nałożonego na nią postanowieniem z dnia [...] Nr [...] i czy w konsekwencji tego ekspertyza przedłożona przez stronę skarżącą mogła stanowić wystarczający dowód, na podstawie którego zostały podjęte zaskarżone w niniejszej sprawie decyzje. Należy bowiem zauważyć, że przedłożona przez skarżącą Fundację ekspertyza dotyczy jedynie komina, zaś brak jest w niej mowy o przyległym budynku. Uwzględniając zatem powyższe, twierdzenie organu odwoławczego, że cyt. "Wobec potwierdzonego nieodpowiedniego stanu technicznego komina żelbetonowego wraz z budynkiem przyległym organ nadzoru budowlanego był zobligowany do wydania rozstrzygnięcia mającego na celu usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego.", wydaje się być bezpodstawne i nie znajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym. Z uwagi na fakt, że przedłożona ekspertyza dotyczy jedynie komina, zaś brak jest w niej mowy o przyległym budynku, organy winny były również wykazać, że przedłożona ekspertyza wyjaśnia wystarczająco sprawę i może być podstawą wydania decyzji, zwłaszcza w szczególności w odniesieniu do przyległego budynku zlokalizowanego na działce nr 515/83. Ponadto art. 81c ust. 4 Prawa budowlanego umożliwiał organowi zlecenie wykonania ocen lub ekspertyz albo wykonanie dodatkowych ocen lub ekspertyz na koszt osoby zobowiązanej do ich dostarczenia, w razie niedostarczenia w wyznaczonym terminie żądanych ocen lub ekspertyz albo w razie dostarczenia ocen lub ekspertyz, które niedostatecznie wyjaśniają sprawę będącą ich przedmiotem. Reasumując należy stwierdzić, że ponieważ decyzje wydawane na podstawie art. 66 Prawa budowlanego są związane z przedłożoną uprzednio ekspertyzą techniczną, to w sytuacji, gdy ekspertyza ta nasuwa wątpliwości szczególnie istotnym było wyjaśnienie, czy stanowi ona wystarczającą podstawę do podjęcia takiej decyzji, nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. W sprawie niniejszej ustaleń takich, co w konsekwencji znalazłoby odzwierciedlenie w uzasadnieniu zapadłych rozstrzygnięć, jednak nie poczynił ani organ I instancji ani organ odwoławczy. Stwierdzić więc trzeba, iż kwestionowane decyzje zapadły z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 6, art. 7, art., 8, art. 11, art. 77, art. 80 jak również art. 107 i art. 138 k.p.a.. Przepisy procedury administracyjnej obligują bowiem organy administracji do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.), do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez stronę decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu (art. 11 k.p.a.), do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Ustalenia poczynione w postępowaniu dowodowym powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu faktycznym decyzji po myśli art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie zaś z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, że w rozpatrywanej sprawie nie został wyjaśniony należycie stan faktyczny sprawy oraz zaniechano przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, jakiego wymaga zastosowanie art. 66 Prawa budowlanego. To zaś nie pozwoliło na podjęcie zgodnym z prawem decyzji. Sąd zwraca również uwagę, na punkt II decyzji organu pierwszej instancji, w którym nakazano "w terminie natychmiastowym ogrodzenie komina w promieniu do 20 m od płaszcza kominowego i umieszczenie tablic ostrzegawczych". Natomiast z treści art. 66 ust. 2 Prawa budowlanego wynika, że w decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1-3, właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Ze zdania drugiego ust. 2 art. 66 wynika, że jedynie decyzja o zakazie użytkowania obiektu, jeżeli występują okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszona ustnie. Zatem należało stwierdzić, że obowiązek określony w punkcie II-gim decyzji z dnia [...] Nr [...] został nałożony na Fundację bez podstawy prawnej. Z powyższych względów uznać należało, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem w/w przepisów prawa procesowego, a uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To zaś obligowało Sąd do ich uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po myśli art. 152 tej ustawy orzeczono jak w punkcie II sentencji. k.g.