II SA/Wr 593/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia WSA Anna Siedlecka – spr. Sędzia NSA Julia Szczygielska Protokolant asystent sędziego Malwina Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 września 2012 r. sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. po rozpatrzeniu wniosku D. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, podając w podstawie prawnej art. 156 § 1, art. 158 § 1, w związku z art. 126 i art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] grudnia 2010 r. (nr [...]), którym uchylono w całości - wydane z upoważnienia Burmistrza Gminy T. - postanowienie Naczelnika Wydziału Architektury, Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami w Urzędzie Miejskim w T. z dnia [...] r. (Nr [...]) przekazujące podanie D. W. z dnia [...] r. do "organu kompetencyjnie właściwego, tj. Starostwa Powiatowego w T.". Na uzasadnienie tego rozstrzygnięcia podano, że postanowieniem z dnia [...] r. (SKO [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpatrzeniu wniosku D. W., odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] grudnia 2010 r. ([...]), którym uchylono w całości - wydane z upoważnienia Burmistrza Gminy T. - postanowienie Naczelnika Wydziału Architektury, Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami w Urzędzie Miejskim w T. z dnia [...] r. (Nr [...]), przekazujące podanie D. W. z dnia [...] r. do "organu kompetencyjnie właściwego, tj. Starostwa Powiatowego w T.". D. W., w ustawowo określonym terminie, złożyła wniosek o ponownie rozpatrzenie sprawy. Następnie przypomniano że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności stanowi nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego, którego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej lub postanowienia dotkniętych kwalifikowaną wadą nieważności. Kodeks postępowania administracyjnego stanowi, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 157 § 1 Kpa), zaś organem właściwym do stwierdzenia nieważności jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja lub postanowienie zostało wydane przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ (art. 157 § 2 Kpa). Wymaga szczególnego podkreślenia, że stwierdzenie nieważności wymienionych aktów administracyjnych, jako odstępstwo od zasady trwałości ostatecznych decyzji lub postanowień, może mieć miejsce wyłącznie w przypadkach enumeratywnie określonych przepisami prawa. W konsekwencji, stwierdzenie nieważności ostatecznego postanowienia może nastąpić wyłącznie w przypadku ustalenia, że dotknięte jest ono jedną z wad enumeratywnie określonych w art. 156 § 1 Kpa. Dalej wskazano, że złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy obliguje Kolegium do ponownego przeprowadzenia postępowania mającego na celu analizę postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] grudnia 2010 r. (SKO [...]) z punktu widzenia zaistnienia, bądź też braku wystąpienia, ustawowej przesłanki uzasadniającej stwierdzenie jego nieważności. I tak, w pierwszej kolejności rozważano, czy postanowienie Kolegium z dnia [...] grudnia 2010 r. jest dotknięte wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 1 Kpa, tj. czy wydane zostało z naruszeniem przepisów o właściwości. Przypomniano, że D. W. – podaniem z dnia [...] r. – zwróciła się do Burmistrza Gminy T. z prośbą o wydanie jej kserokopii mapy geodezyjnej z 1960 r. i podanie rzeczywistych wymiarów zakupionej nieruchomości, składającej się z działek o numerach 96/1 i 96/2, wraz z komputerowym wyliczeniem pola ich powierzchni. Burmistrz Gminy T., w dniu [...] r. wydał - na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. - postanowienie Nr [...], w którym uznał się za organ niewłaściwy do rozpatrzenia opisanego podania i przekazał je do "organu kompetencyjnie właściwego, tj. Starostwa Powiatowego w T.". D. W. zakwestionowała to postanowienie zażaleniem z dnia [...] r., które zostało, przez organ pierwszej instancji, przekazane do rozpatrzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w L.. Organ ten, postanowieniem z dnia [...] r. (Nr [...]), utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpatrzeniu skargi D. W. na wskazane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., wyrokiem z dnia 4 marca 2009 r. (III SA/Wr 433/05) stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia. Sąd stwierdził bowiem, że Samorządowe Kolegium Odwoławczego w L. dopuściło się naruszenia przepisów o właściwości. Mając na względzie przedstawione orzeczenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., postanowieniem z dnia [...] r. (nr [...]) przekazało zażalenie D. W. z dnia [...] r. Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we W., jako organowi właściwemu w sprawie. Postanowieniem z dnia [...] r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozpatrzeniu wniosku D. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem z dnia [...] r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie przekazujące. Wobec tego stwierdzono, że kwestionowane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] grudnia 2010 r. zostało wydane przez organ administracji publicznej właściwy rzeczowo, miejscowo i instancyjnie. Następnie wskazano, że przepis art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, jako przesłankę stwierdzenia nieważności postanowienia wskazuje jego wydanie bez podstawy prawnej, bądź z rażącym naruszeniem prawa. Ponownie zauważono, że postanowienie wydane na podstawie art. 65 Kpa jest zaskarżalne w drodze zażalenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. w związku z zażaleniem D. W. z dnia [...] r. było zatem upoważnione do wydania postanowienia z dnia [...] grudnia 2010 r. w przedmiocie przekazania podania D. W. z dnia [...] r. do "organu kompetencyjnie właściwego, tj. Starostwa Powiatowego w T.", a rozstrzygnięcie Kolegium znajdowało umocowanie w obowiązujących przepisach prawa. Kolegium, stosownie do art. 144, w związku z art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, po rozpatrzeniu zażalenia D. W., kompetentne było do wydania postanowienia uchylającego zaskarżone postanowienie w całości. Nie ma więc podstaw do uznania, że opisane postanowienie Kolegium zostało wydane bez podstawy prawnej. Przechodząc do rozważenia kwestii wydania postanowienia Kolegium z dnia [...] grudnia 2010 r. z rażącym naruszeniem prawa wyjaśniono, że "cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą i nie chodzi tu bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 1998r., II SA 1202/98). Kwestionowane postanowienie wydano po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie wydane na podstawie przepisu art. 65 § 1 Kpa. Zgodnie, z tym przepisem, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Forma postanowienia jest zatem właściwa dla czynności przekazania podania dotyczącego wyłącznie sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 i 2 Kpa, rozstrzyganej w drodze indywidualnego aktu (decyzji lub postanowienia) organu administracji publicznej. Opisana forma prawna przekazania podania nie będzie mieć zatem zastosowania w przypadku, gdy dotyczy ono dokonania czynności materialno-technicznej. Zwrócono uwagę, że podanie D. W. z dnia [...] r. dotyczyło wydania jej kserokopii mapy geodezyjnej z 1960 r. i podania rzeczywistych wymiarów zakupionej nieruchomości, składającej się z działek o numerach 96/1 i 96/2, wraz z komputerowym wyliczeniem pola ich powierzchni, a więc zawierało żądanie dokonania czynności materialno-technicznej. Dokonanie czynności będącej przedmiotem wymienionego podania nie następuje bowiem w drodze aktu administracyjnego (zob. § 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie określenia rodzajów materiałów stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, sposobu i trybu ich gromadzenia i wyłączenia z zasobu oraz udostępniania zasobu - Dz.U. Nr 49, poz. 493). Burmistrz Gminy T. uznając się za organ niewłaściwy do rozpatrzenia wniosku D. W., zobligowany był do podjęcia faktycznych czynności przekazania podania w formie "zwykłego" pisma, nie zaś w drodze postanowienia. Powyższe powoduje, że Kolegium uchylając w całości postanowienie Burmistrza Gminy T. nie dopuściło się rażącego naruszenia prawa, a postanowienie zostało wydane z poszanowaniem przepisów prawa procesowego, jak i prawa materialnego. Jeśli chodzi o przesłankę nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 3 Kpa stwierdzono, że przekazanie podania D. W. z dnia [...] r. organowi właściwemu nie zostało wcześniej rozstrzygnięte innym ostatecznym postanowieniem, w związku z czym nie zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności postanowienia Kolegium z opisanej przyczyny. Postanowienie Kolegium z dnia [...] grudnia 2010 r. zostało skierowane do D. W. - podmiotu legitymowanego do wniesienia zażalenia na, wydane z upoważnienia Burmistrza Gminy T., postanowienie Naczelnika Wydziału Architektury, Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami w Urzędzie Miejskim w T. z dnia [...] r. Tym samym, okoliczność określona w art. 156 § 1 pkt 4 Kpa, tj. skierowania kwestionowanego postanowienia Kolegium do osoby niebędącej stroną, nie wystąpiła. Następnie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że brak jest również podstaw do stwierdzenia nieważności zakwestionowanego aktu z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 5 Kpa. Postanowienie Kolegium z dnia [...] grudnia 2010 r., jako uchylające postanowienie Burmistrza Gminy T. w przedmiocie przekazania podania D. W. organowi właściwemu, nie było niewykonalne w dniu jego wydania, i w konsekwencji jego niewykonalność nie ma charakteru trwałego. Jako oczywiste podano również, że z punktu widzenia art. 156 § 1 pkt 6 Kpa, wykonanie postanowienia Kolegium z dnia [...] grudnia 2010 r. nie wywoła czynu zagrożonego karą. Jak uznało Kolegium, opisane postanowienie nie zawiera również wady powodującej jego nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 Kpa), co oznacza, że nie uchybia ono postanowieniom szczególnych przepisów prawa przewidujących tego rodzaju sankcję za ich naruszenie. Dalej stwierdzono, że nie wystąpiła żadna z wymienionych w art. 156 § 1 Kpa przesłanek, a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności postanowienia Kolegium z dnia [...] grudnia 2010 r. Ponowna analiza nie doprowadziła do zmiany stanowiska Kolegium co do stwierdzenia nieważności wymienionego postanowienia. Skargę na opisane na wstępie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. wniosła D. W., kierując ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd ten przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu pismem z dnia 17 sierpnia 2011 r. D. W. w skardze podała, że zaskarża przywołane postanowienie w związku z rażącym naruszaniem Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej "w art. 2, 7, 8 p 1 i 2, art. 21 p 1 i 2, art. 31 p 1, 2, 3, art. 32 p 1 i 2". Wskazała również na naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9-11, art. 15, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 89 § 1, art. 145 § 1 pkt 1-8. Jako rażące określiła naruszanie art. 35, art. 36 i art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym wniosła o "zastosowanie art. 38 kpa w stosunku do" m.in. Prezesa i Wiceprezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. "dla dobra Rzeczypospolitej Polskiej". Odnośnie do zaskarżonego postanowienia D. W. stwierdziła, że "wydane postanowienie SKO we W. jest nieważne z numerem [...]" oraz "wydane postanowienie [...] jest również nieważne". Dalej Skarżąca przedstawiła swoje spostrzeżenia dotyczące postępowań prowadzonych przez Starostę Powiatu T. i Burmistrza T., którzy jej zdaniem "wszczęli niezliczoną ilość postępowań z urzędu by budować mafię t. za darmo w tak zwanych p[r]iorytetach krajowych z rażącym naruszeniem prawa i Konstytucji w art. 2, 21 p 1 i 2 i mafia zabierała nam naszą własność by budować gangi (...)". Następnie w dalszej części skargi wyraziła pogląd, co do istnienia "zmowy", która prowadzi działania zmierzające do pozbawiania Skarżącej przysługującego jej prawa własności nieruchomości. W doręczonej Sądowi odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o oddalenie skargi. Na poparcie tego wniosku podano, że organ ten podtrzymuje w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Zauważono, że skarga nie odnosi się do żadnej z przesłanek nieważności uregulowanych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 5 stycznia 2012 r. skarżąca ponowiła zgłoszony w pismach procesowych wniosek o przeprowadzenie mediacji i dopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów. Pełnomocnik skarżonego organu oświadczył, że nie ma podstaw do prowadzenia mediacji oraz wniósł o nieuwzględnienie wniosków dowodowych. Sąd postanowił nie uwzględnić wniosku o przeprowadzenie mediacji oraz zgłoszonych wniosków dowodowych. Odmówiono również wnioskowi Skarżącej o wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Wobec tego Skarżąca wniosła o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z powodu ich stronniczości i pozbawienia jej prawa do obrony. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 marca 2012 r. (sygn. akt. I OW 46/12) wyznaczył do rozpoznania wniosku Skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, który to Sąd postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2012 r. (sygn. akt II SO/Op 7/12) oddalił wniosek Skarżącej o wyłączenie sędziów WSA we Wrocławiu. W piśmie procesowym złożonym w Sądzie w dniu 6 września 2012 r. skarżąca dołączyła kopie wyciągu z wykazu zmian gruntowych wsi N. D. i wydruki z informacji dotyczących ksiąg wieczystych, a także mapy geodezyjne. Na rozprawie przed Sądem skarżąca podtrzymała stanowisko w sprawie. Pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i została oddalona. Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd z punktu widzenia kryterium legalności w rozpoznawanej sprawie jest zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W.. Istotą zaskarżonego rozstrzygnięcia było ponowne rozpatrzenie sprawy odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] grudnia 2010 r. (nr SKO [...]), którym uchylono w całości - wydane z upoważnienia Burmistrza Gminy T. - postanowienie Naczelnika Wydziału Architektury, Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami w Urzędzie Miejskim w T. z dnia [...] r. (Nr [...]) przekazujące podanie D. W. z dnia [...] r. do "organu kompetencyjnie właściwego, tj. Starostwa Powiatowego w T.". Zdaniem Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę głównym zagadnieniem wymagającym uwagi przy kontroli legalności zaskarżonego postanowienia było, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zgodzie z przepisami prawa odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] grudnia 2010 r. Sąd doszedł do przekonania, że w realiach rozpoznawanej sprawy ustalenia dokonane przez organ administracji były prawidłowe. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że zgodnie z art. 156 § 1 w związku z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej stwierdza nieważność postanowienia, które: 1) wydane zostało z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydane zostało bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej innym postanowieniem lub decyzją ostateczną, 4) zostało skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) było niewykonalne w dniu jego wydania i niewykonalność ta ma charakter trwały, 6) w razie jego wykonania wywołałoby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jego nieważność z mocy prawa. Jak słusznie wykazał organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu postanowienie Kolegium z dnia [...] grudnia 2010 r. zostało wydane przez organ administracji publicznej właściwy rzeczowo, miejscowo i instancyjnie. Zarzuty skarżącej w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Następnie wskazać należy, że prawidłowo organ II instancji przeprowadził rozważania dotyczące przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., uznając po pierwsze, że rozstrzygnięcie Kolegium znajdowało umocowanie w obowiązujących przepisach prawa. Słusznie bowiem wskazano, że postanowienie z dnia [...] grudnia 2010 r. wydano po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie wydane na podstawie przepisu art. 65 § 1 k.p.a., zgodnie, z którym forma postanowienia jest właściwa dla czynności przekazania podania dotyczącego sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a., rozstrzyganej w drodze indywidualnego aktu (decyzji lub postanowienia). Skoro więc uznano, że podanie skarżącej z dnia [...] r. dotyczyło wydania jej kserokopii mapy geodezyjnej z 1960 r. i podania rzeczywistych wymiarów zakupionej nieruchomości, a zatem nie było podaniem wszczynającym postępowanie administracyjne w sprawie indywidualnej, Kolegium uchylając w całości postanowienie Burmistrza Gminy T. nie dopuściło się rażącego naruszenia prawa, a postanowienie zostało wydane z poszanowaniem przepisów prawa procesowego, jak i prawa materialnego. Przechodząc dalej Sąd stwierdził, że organ w zaskarżonym postanowieniu rozstrzygnął również, iż przekazanie podania skarżącej organowi właściwemu nie zostało wcześniej rozstrzygnięte innym ostatecznym postanowieniem, w związku z czym nie zachodziła podstawa do stwierdzenia nieważności z tej przyczyny. Ponadto słusznie uznano, że nie wystąpiła okoliczność określona w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. skierowania kwestionowanego postanowienia do osoby niebędącej stroną. Zdaniem Sądu prawidłowo również organ ocenił, że postanowienie z dnia [...] grudnia 2010 r. nie było niewykonalne w dniu jego wydania, i w konsekwencji jego niewykonalność nie miała charakteru trwałego. Wobec tego również słusznie stwierdzono, że wykonanie postanowienia Kolegium z dnia [...] grudnia 2010 r. nie wywoła czynu zagrożonego karą. Aprobatę Sądu zyskało również przyjęcie, że opisane postanowienie nie zawiera wady powodującej jego nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.). Reasumując trzeba powiedzieć, że zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę należy stwierdzić, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z poszanowaniem przepisów prawa procesowego. Sąd nie stwierdził uchybień innego rodzaju, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się jeszcze do zarzutów skargi należy zauważyć, że lakoniczność przytaczanych zarzutów (wyliczenie kilkunastu przepisów Konstytucji RP) powoduje, że nie sposób ocenić, jakie zastrzeżenia skarżąca w istocie wnosi wobec zaskarżonego postanowienia. Ocena ta jest tym trudniejsza, że sama kwestia formy przekazania podania według właściwości w rozpoznawanej sprawie nie wydaje się być zagadnieniem, w którym może dojść do naruszenia fundamentalnych podstaw ustroju Rzeczpospolitej Polskiej. Pozostałe zarzuty skargi – jako niezwiązane z przedmiotem zaskarżonego postanowienia – pozostają poza zakresem kognicji Sądu w rozpoznawanej sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe oraz to, że skarga do sądu administracyjnego nie zawierała uzasadnionych podstaw, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.