II SA/Wr 594/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Andrzej Wawrzyniak, Sędziowie NSA Halina Kremis (sprawozdawca), As. WSA Alicja Palus, Protokolant Magdalena Domańska-Byskosz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 stycznia 2007 . sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 6 lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalno-pensjonatowego przy ul. K. [...] w S. P. oddala skargę. Burmistrz S. P. decyzją z dnia 8 maja 2006 r., sygn. [...] wydaną na podstawie art.59 ust.1, art.60 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U nr 80, poz 717) w związku z art. 4 ust. 2 pkt.1 i art.104 Kpa po uzgodnieniu stosownie do jej art. 53 ust.4, ustalił na rzecz B. C., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalno-pensjonatowego przy ulicy K. [...] w S. P., działka nr 313, obr. 6, poprzez dobudowę do elewacji północno-wschodniej budynku części mieszkalnej oraz budowę zadaszenia nad wjazdem do garażu. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji Z. W. podniósł, iż na żadnej mapce nie znalazł podłączenia do kolektora, na mapkach stan faktyczny nie zgadza się z planem zabudowy ani w tej chwili ani po rozbudowie, nie istnieje ściana przeciwpożarowa, a dach jest jednolity, kryty papą, nieoddzielony. Dodał również, ze nie otrzymał do wglądu opinii konstruktora, co do wytrzymałości ścian i fundamentów oraz badania skarpy. Decyzją z dnia 6 lipca 2006 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 2 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), a także na podstawie § 2 pkt 7 w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164. poz. 1589) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż na terenie objętym wnioskiem brak jest aktualnego, obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym przypadku, zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji innych niż inwestycje celu publicznego ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Na podstawie art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy, właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustalenie warunków zabudowy dokonuje analizy: 1. warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2. stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Zgodnie zaś z art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej: 3.istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 ( t. j. wtedy, gdy wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej miedzy właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem), jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Stosownie do art. 60 ust. 1 decyzje o warunkach zabudowy wydaje wójt burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień i decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zgodnie z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 marca 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) ustalenie wymagań dotyczących interesów osób trzecich zapisuje się w szczególności poprzez określenie warunków ochrony przed: a) pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje zakłócenia elektryczne i promieniowanie, zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. W rozpoznawanym przypadku w ocenie organu odwoławczego wszystkie wymienione warunki zostały wpisane w skarżoną decyzję. W punkcie dotyczącym ochrony interesów osób trzecich, organ pierwszej instancji nałożył również na inwestora obowiązek uzyskania opinii konstrukcyjnej określającej możliwości techniczno-konstrukcyjne rozbudowy istniejącego budynku pod kątem jej wpływu na sąsiednie budynki usytuowane na skarpie. Ponadto zdaniem SKO, na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, trudno jest wskazać, że projektowana inwestycja będzie przyczyną uciążliwości czy też zagrożenia dla sąsiednich nieruchomości. Ustalenie warunków zabudowy to pierwszy, niezbędny etap procesu inwestycyjnego mający na celu tylko i wyłącznie ocenę zgodności zamierzenia z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami szczególnymi i wytycza on jedynie podstawowe kierunki projektowanej inwestycji bez konkretnych ustaleń architektonicznych i technicznych. Ustalenia te są niezbędne podczas kolejnego etapu procesu inwestycyjnego jakim jest postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i dopiero wówczas przedmiotem rozpatrywania mogą być rozwiązania architektoniczne planowanej rozbudowy (w tym te odnośnie ściany przeciwpożarowej) i jej wpływ na, podnoszony przez odwołującego się, dach, a także dopiero na tym etapie postępowania organ może badać wytrzymałość ścian, fundamentów czy też skarpy, na której ma być zlokalizowana rozbudowa. Również rozwiązania techniczne podłączenia do kolektora nie są przedmiotem analizy na etapie ustalenia warunków zabudowy. Na tym etapie inwestor musi wykazać się jedynie umowami zawartymi z gestorami sieci gwarantującymi wykonanie uzbrojenia terenu lub świadczącymi o tym, iż to istniejące jest wystarczające dla danego zamierzenia budowlanego (stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 3 i art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) i ten warunek B. C. spełniła. Reasumując należy uznać, iż Z. W. domaga się rozstrzygnięć, które nie mogą mieć miejsca na etapie ustalania warunków zabudowy, zatem jego żądania, jako wykraczające poza zakres zakreślony ramami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy uznać za bezpodstawne. Na etapie ustalania warunków zabudowy nie rozpatruje się również zgody, bądź nie, sąsiada na daną inwestycję, ponieważ na tym etapie inwestor nie musi wykazywać się prawem do nieruchomości czy terenu, na którym zamierza realizować inwestycję gdyż decyzja o warunkach zabudowy ani nie rodzi dla inwestora prawa do terenu ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich ani nie umożliwia mu rozpoczęcia robót budowlanych (art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Uwagi Z. W. mogą być przedmiotem rozpatrywania podczas postępowania zmierzającego do wydania pozwolenia na budowę, wówczas bowiem projektowana inwestycja podlega szczegółowym ustaleniom przewidzianym w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane i w przepisach szczególnych, do których należy m. in. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Do tego zakresu spraw należy również dokładne zbadanie, czy planowana inwestycja nie spowoduje uciążliwości mogących mieć wpływ na życie i zdrowie ludzkie. Stosownie zaś do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 sierpnia 1998 r. ochrona interesów osób trzecich na etapie ustalania warunków zabudowy może nastąpić tylko w takim zakresie w jakim sprawa nie jest objęta przepisami Prawa Budowlanego..." (IV S.A. 1584/98, ONSA2000, nr 1, poz. 15). Odnośnie zaś zarzutu innego stanu faktycznego zagospodarowania terenu, niż ten przedstawiony na mapach znajdujących się w aktach sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wyjaśniło, iż przedmiotem tego postępowania było ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalno-pensjonatowego przy ulicy K. [...] w S. P., działka nr 313. obr. 6, a zakres inwestycji obejmuje dobudowę do elewacji północno - wschodniej budynku części mieszkalnej oraz budowę zadaszenia nad wjazdem do garażu. Wszelkie inne zamierzenia zrealizowane bądź planowane nie mogą być przedmiotem tego postępowania. Organ pierwszej instancji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na kopii mapy przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...] w dniu 4 stycznia 2006 r., co świadczy o jej aktualności. Przedstawione przez Z. W. mapy pochodzą z 2001 i 2002 r., należy jednak stwierdzić, iż odnośnie budynku znajdującego się przy ulicy K. [...] nie przedstawiają innego stanu niż ten na mapach znajdujących się w aktach sprawy, bo trudno uznać, iż odręczny rysunek, może stan ten odzwierciedlać. Zaś ustalenia dotyczące zrealizowania inwestycji bez wymaganych pozwoleń budowlanych lub wykonanych niezgodnie z nim należą, jak słusznie zauważył organ pierwszej instancji, do kognicji organu nadzoru budowlanego i tylko w postępowaniu prowadzonym przed tym organem mogą być podnoszone. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Z. W. zarzucił, że podniesione przez niego zastrzeżenia nie zostały wyjaśnione oraz, że obawia się on, że jego część zabudowy bliźniaczej narażona jest na nieprawidłowo prowadzone roboty budowlane. Zdaniem skarżącego istniejąca rozbudowywana część składająca się z dwóch kondygnacji o wymiarach 3x6 m powinna być zalegalizowana a potem rozbudowywana. Ponadto Z. W. podniósł, że plany zabudowy nie zgadzają się ze stanem faktycznym, na dowód czego dołączył on do skargi mapę z dnia 31 października 2001 r. zaewidencjonowaną pod nr [...] oraz mapę z dnia 19 sierpnia 2002 r. zaewidencjonowaną pod numerem [...], które różnią się, jego zdaniem, od tych załączonych do decyzji organu pierwszej instancji. Dodał też, że nie jest przeciwny rozbudowie lecz prowadzonej zgodnie z prawem budowlanym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153,poz.1269), Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czyniąc to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez Sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 ust. 1 lit a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W zaskarżonym rozstrzygnięciu będącym przedmiotem kontroli Sądu takie wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego też skarga nie może być uwzględniona. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym I tak zgodnie z przepisem art. 4 ust. 2 pkt 2 tej ustawy sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji innych niż inwestycje celu publicznego ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. W myśl zaś art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Omawiana ustawa w art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 stanowi też, iż właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustalenie warunków zabudowy dokonuje analizy:1. warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2. stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Natomiast zgodnie z art. 61 ust. 1 tej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej: 3.istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 ( t. j. wtedy, gdy wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej miedzy właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem), jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4.teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5.decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Stosownie do art. 60 ust. 1 decyzje o warunkach zabudowy wydaje wójt burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień i decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zgodnie z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 marca 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy ustalenie wymagań dotyczących interesów osób trzecich zapisuje się w szczególności poprzez określenie warunków ochrony przed: pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje zakłócenia elektryczne i promieniowanie, zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. W świetle wskazanych regulacji prawnych mających zastosowanie do zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego należało ocenić, iż organy obu instancji dokonały trafnej analizy wynikających z przepisów odrębnych warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz zabudowy jak również stanu faktycznego oraz prawnego ternu na którym przewidziano realizację inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalno-pensjonatowego przy ulicy K. [...] w S. P., działka nr 313, obr. 6. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż wskazana inwestycja spełnia wszystkie warunki zgodności z prawem warunków zabudowy i zagospodarowania w szczególności określonych w art. 61 ust. 1 niniejszej ustawy. Organ odwoławczy prawidłowo ocenił w zaskarżonej decyzji , iż organ pierwszej instancji określając w swojej decyzji o warunkach zabudowy - warunki ochrony interesów osób trzecich określone w § 2 pkt. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 marca 2003 r. z dnia 26 marca 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, w tym nakładając na inwestora obowiązek uzyskania opinii konstrukcyjnej określającej możliwości techniczno-konstrukcyjne rozbudowy istniejącego budynku pod kątem jej wpływu na sąsiednie budynki usytuowane na skarpie, należycie zabezpieczył wszelkie dopuszczalne na wstępnym etapie procesu inwestycyjno – budowlanego jakim jest postępowanie lokalizacyjne, interesy osób trzecich, w tym skarżącego. Wobec zbadania zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującymi w dacie wydawania decyzji ostatecznej przepisami prawa i w sytuacji zagwarantowania interesu osób trzecich, organ pierwszej instancji nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji uczestników postępowania B. i J. C. w zakresie określonym w petitum decyzji pierwszoinstancyjnej. Mając bowiem na uwadze treść przywołanych przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzić trzeba, że z istoty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu wynika, iż jej rolą jest przesądzenie o dopuszczalności ogólnie określonej inwestycji, w miejscu wskazanym przez inwestora, w świetle ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego a w przypadku jego braku w świetle wymagań określonych przepisami ustawy o planowaniu przestrzennym oraz przepisami szczególnych określających wymagania dla tego rodzaju inwestycji. W tym kontekście podniesione w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez Z. W. zarzuty, że wszystkie jego zastrzeżenia nie zostały wyjaśnione oraz, że obawia się że jego część zabudowy bliźniaczej narażona jest na nieprawidłowo prowadzone roboty budowlane nie mają w ocenie Sądu wpływu na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, gdyż odnoszą się do kolejnego etapu procesu inwestorskiego jakim jest uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę. Zauważyć tu bowiem trzeba, iż podnoszone przez skarżącego zarzuty zawierające w istocie obawy przed uciążliwościami mogącymi wyniknąć ze zrealizowania proponowanej inwestycji nie dotyczą samego procesu ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Obawa skarżącego, wynikająca, jak można wnioskować z treści skargi, z jego przypuszczeń co do możliwych następstw zrealizowania przedmiotowej inwestycji, nie wynika z treści zaskarżonej decyzji, ani z utrzymanej przez nią w mocy decyzji organu drugiej instancji. Wskazać wypada, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, iż decyzja lokalizacyjna stanowiąca uwieńczenie pierwszego, niezbędnego etapu procesu inwestycyjnego wytycza jedynie podstawowe kierunki projektowanej inwestycji bez konkretnych ustaleń architektonicznych i technicznych i nie pozwala na budowę jakichkolwiek planowanych obiektów na spornym terenie, albowiem roboty budowlane można rozpocząć wyłącznie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Dopiero przed uzyskaniem wskazanego pozwolenia od organu administracji architektoniczno – budowlanej w ramach dokonywanych w tym odrębnym postępowaniu szczegółowych ustaleń architektoniczno – technicznych w zakresie planowanej inwestycji przedmiotem postępowania mogą być podnoszone w skardze zastrzeżenia odnośnie rozwiązań architektonicznych planowanej rozbudowy (np.: dotyczące ściany przeciwpożarowej i jej wpływu na zabudowę bliźniaczą, wytrzymałość ścian, fundamentów czy wreszcie tak eksponowanego w skardze wpływu skarpy na której ma być zlokalizowana rozbudowa) na inwestycje i okoliczne nieruchomości. Na tym też etapie inwestor chcąc uzyskać wymagane prawem pozwolenie na budowę będzie musiał przedłożyć – zgodny z przepisami określającymi warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Reasumując powyższe nie jest dopuszczalnym w postępowaniu lokalizacyjnym zobowiązanie inwestora do wykonania na przykład ekspertyz lub opinii budowlanych, bowiem weryfikacja dopuszczalności spornej inwestycji pod tym względem należy do kolejnego etapu realizacji inwestycji to jest postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę. Natomiast decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wskazuje jedynie, czy wnioskowana inwestycja może – chociaż nie musi – być zrealizowana na konkretnym terenie . Sąd w pełni podziela tu ocenę wyrażoną przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż organ pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie możliwości lokalizacji inwestycji na spornym terenie (funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu) w oparciu o aktualną mapę przyjętą w dniu 4 stycznia 2006 r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...]. Reasumując, stwierdzić trzeba, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie wykazała, by decyzje te naruszały prawo i to w stopniu wymagającym usunięcia ich z obrotu prawnego. Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.