II SA/Wr 595/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała Sędziowie: Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (sprawozdawca) Sędzia NSA Henryka Łysikowska Protokolant : Halina Rosłan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi J. E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na podawanie napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu i piwa I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z [...]nr [...]; II. zasądza na rzecz skarżącego od strony przeciwnej 100 zł – tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. określa, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie mogą być wykonane. Decyzją z dnia z dnia [...]Nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławczego we W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z [...]nr [...]którą J. E. odmówiono wydania zezwolenia na podawanie napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu i piwa w lokalu-barze "A" przy ul. S. [...]we W. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że bar usytuowany jest przy wylocie tunelu Dworca Głównego PKP we W., prowadzącego do pomieszczeń budynku dworca oraz na perony kolejowe; ponadto w odległości kilku metrów od baru znajduje się końcowy i początkowy przystanek linii autobusowej pospiesznej [...]a przy wysepce po drugiej stronie ul. S. zlokalizowany jest przystanek końcowy dla dziesięciu numerów autobusów, nieco dalej Dworzec PKS. Lokalizacja ta - w ocenie organu I instancji - wyklucza wydanie zezwolenia z uwagi na §2 ust.1 lit.c uchwały Nr LXIX/442/93 Rady Miejskiej Wrocławia z 11.09.1993r., który nie dopuszcza sytuowania punktów sprzedaży lub podawania napojów alkoholowych w bezpośredniej styczności przystanków początkowych i końcowych tramwajowych i autobusowych komunikacji miejskiej. Wskazano nadto, że dodatkową przesłankę negatywnej decyzji stanowi nasycenie rejonu punktami gastronomicznymi podającymi napoje alkoholowe - zarówno mieszkańcom rejonu jak i podróżnym. Przywołano w tym zakresie na § 3 powołanej uchwały. Organ I instancji wywodził też, że jest zobowiązany (art.1 i 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi) do przeciwdziałania powstawania negatywnych skutków dystrybucji alkoholu m.in. przez ograniczanie dostępu do niego. Poza tym z uwagi na lokalizację baru (przy dworcu) gromadzą się tam osoby z tzw. "marginesu społecznego". Prezydent W. podniósł poza tym, iż zgodnie z art.99 ust.4 ustawy z dnia 20.06.2002r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta - nie stosuje się przepisów zobowiązujących do uzyskania stanowiska lub opinii zarządu gminy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. - rozpoznając odwołanie od w/w decyzji organu I instancji - zważyło, że NSA wyrokiem z 14.12.1995r. oddalił skargę poprzedniego podmiotu prowadzącego bar "A" przy ul. S. [...]tj. J. E. wywodząc, iż określone §2 uchwały rady Miejskiej Wrocławiu pojecie bezpośredniej styczności węzłów komunikacji zbiorowej oznacza miejsca które przylegają i sąsiadują z dworcami i stacjami kolejowymi, stacjami autobusowymi itp. a pojęcia węzła komunikacyjnego nie można ograniczać do dworca kolejowego lub autobusowego; dworcem lub stacją komunikacji zbiorowej jest cały zespół obiektów i urządzeń służących do kierowania ruchem pojazdów ich postojem i obsługa podróżnych. W tych warunkach usytuowanie miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych bezpośrednio przy wylocie z tunelu na dworcu kolejowym odpowiada zasadzie określonej w powołanej uchwale. Podkreślono, że od dnia wydania w/w wyroku lokalizacja baru "A" jak i inne okoliczności faktyczne i prawne (poza podmiotem) nie uległy zmianie. Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem J. E. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę. Podniósł w niej, że bar znajduje się poza dworcem i peronami a jedynie do niego przylega, jest przystosowany do sprzedaży piwa, ma pozytywną opinię sanitarną, nie było interwencji policji ani przykrych incydentów zwianych z klientami. Na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku wskazał, że sprzedaż piwa zapewni dochodowości jego miejsca pracy. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art.97§1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270). Wobec powyższego niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jako rzeczowo i miejscowo właściwy. Po myśli art.3§1 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą, oznacza to, że skarga może zostać uwzględniona jedynie, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art.145-150 ustawy). W ocenie Sądu skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć z przyczyn innych aniżeli podniesione w zarzutach. Sąd wziął pod uwagę, że zgodnie z art.134 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołana podstawa prawną. Przepis art. 18 ust.3a ustawy z dnia 26.10.1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz.U. z 2002r. Nr 147,poz.1231 ze zm.) z dniem 9.11.2002r. (a wiec przed datą orzekania w nin. Sprawie przez organ I i II instancji) uzyskał brzmienie, zgodnie z którym: "Zezwolenia (...), organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2". Wskazać też należy, że przywołany przez organ administracyjny art.99 ust.4 ustawy z dnia 20.06.2002r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta (Dz.U.Nr 113,poz.984) stanowi, że "Z dniem wejścia w życie ustawy nie stosuje się przepisów zobowiązujących wójta (burmistrza, prezydenta miasta) do uzyskania stanowiska lub opinii zarządu gminy, nie wyłączając indywidualnych spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia". Literalne brzmienie cytowanego przepisu wskazuje, że uregulowanie w nim zawarte nie dotyczy wymogu uzyskania opinii, o której mowa w art.18 ust.3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Po myśli przepisu art. 106 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. kodeks postępowania administracyjnego "Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ". Zgodnie zaś §5 w/w artykułu "Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie". Zatem wydanie decyzji merytorycznej przed uzyskaniem stosownej opinii w formie zaskarżalnego postanowienia jest wadliwe. Za ugruntowany bowiem uznać należy też pogląd, że treść postanowienia zawierającego stanowisko innego organu bezsprzecznie wpływa na prawidłowe pod względem faktycznym i prawnym rozstrzygniecie sprawy w drodze decyzji (vide uchwała NSA z dnia 9.11.1998r. sygn akt OPS 8/98). Niezasięgnięcie zaś tego typu opinii stanowi istotne naruszenie prawa (wyrok NSA z dnia 19.11.2002r. sygn.akt II SA/Wr 1597/02). W niniejszej sprawie poza sporem, jak już wyżej stwierdzono, opinia, o której mowa w art.18 ust.3 a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, nie została wydana, mimo iż niewątpliwie przepis ten uzależnia wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie od jej wyrażenia - stosownie do treści art.106 kpa - w postaci zaskarżalnego postanowienia. Tym samym nie został spełniony ustawowy wymóg, pominięcie którego traktować należy jako istotną wadę postępowania wyjaśniającego, uniemożliwiającą prawidłowe zastosowanie prawa materialnego i w konsekwencji skutkującą uchyleniem decyzji. Z tych względów zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, z uwagi na uchybienie prawu, podlegają uchyleniu. Wobec powyższego, działając na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit. a i lit.c oraz art.152 i art.200 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.