II SA/Wr 597/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 25 lutego 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. S. – R. i R. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi H. S. – R. i R. R. na postanowienie Wojewody D. z dnia 20 sierpnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie wstrzymania, w związku ze wznowieniem postępowania, wykonania decyzji ostatecznej postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonalności Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2009 r. nr [...], Wojewoda D. uchylił wydane przez Prezydenta Miasta J. G. postanowienie z dnia 14 maja 2008 r. znak [...], którym wstrzymano, w związku ze wznowieniem postanowienia, wykonanie ostatecznej decyzji tego organu z dnia 9 maja 2007 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce A. S.A. pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. N. w J. G.. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie, H. S. – R. i R. R. zakwestionowali stanowisko organu odwoławczego wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W zarzutach skargi skarżący wskazali na naruszenie art. 7 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. przez niewyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego sprawy. W skardze skarżący zawarli także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o umorzenie postępowania prowadzonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu, wyjaśniając, że postanowieniem z dnia 23 października 2009 r. nr [...] Wojewoda D., na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w ramach autokontroli, uwzględnił skargę w całości, uchylając zaskarżone do sądu postanowienie z dnia 20 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi organ, który wydał decyzję lub postanowienie może wstrzymać z urzędu lub na wniosek wykonanie zaskarżonego aktu w całości lub części (§ 3), jednakże po przekazaniu skargi przez organ sądowi, właściwym do udzielenia ochrony tymczasowej jest sąd. W niniejszej sprawie postępowanie sądowe wywołane wnioskiem o wstrzymanie przez Sąd wykonalności zaskarżonego aktu stało się jednak bezprzedmiotowe. Zauważyć bowiem należy, że zastosowanie przez organ odwoławczy tzw. autokontroli, a więc uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia sprawia, że ze względu na nieistnienie przedmiotu zaskarżenia sąd nie ma ani obowiązku ani uprawnienia do udzielania ochrony tymczasowej. Nie da się bowiem stwierdzić wystąpienia negatywnych następstw rozstrzygnięcia, którego już nie ma w obrocie prawnym. Orzekając o oddaleniu wniosku Sąd miał na względzie stanowisko wyrażone w doktrynie, że bezprzedmiotowość wniosku o wstrzymanie skutkuje jego oddaleniem a nie umorzeniem. Jak bowiem wyjaśniono, ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawę do umorzenia wskazuje w ściśle określonych przepisach (m. innymi art. 118 § 2, art. 130 § 1, art. 161, art. 189) wśród których nie ma odwołania do art. 61. Ponadto wskazane w ustawie przypadki odnoszą się do umorzenia postępowania sądowego podczas, gdy postępowanie o ochronę tymczasową jest postępowaniem incydentalnym (tak B. Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Mendek, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz 2006, s. 159). Zauważyć również wypada, że w razie ewentualnego uwzględnienia skargi na rozstrzygnięcie autokontrolne, zaskarżona decyzja z powrotem pojawi się w obrocie prawnym. To zaś może stanowić podstawę do rozważenia, na wniosek strony, zmiany niniejszego postanowienia i oceny, czy przywołane w skardze okoliczności uzasadniają uwzględnienie złożonego wniosku. Z przywołanych wyżej powodów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 u.p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.