II SA/Wr 597/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (sprawozdawca) Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 marca 2021 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 21 września 2020 r. nr SKO 4132/6/2020 w przedmiocie negatywnego zaopiniowania przedsięwzięcia oddala skargę w całości. Postanowieniem Prezydent Miasta Wałbrzycha, działając na podstawie art. 123 i art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. D z. U. z 2020r. poz. 256 zez zm) dalej k.p.a. w związku z art. 41 ust. 6a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r, o odpadach (j.t. Dz. U. z 2020r. poz. 979 ze zm.) , po rozpatrzeniu wniosku Marszałka Województwa Dolnośląskiego z dnia 10 lipca 2020 r., znak DOW-SV.7244.54.2019.KM w sprawie wydania opinii dotyczącej zmiany decyzji Prezydenta Miasta Wałbrzycha z dnia 26 lipca 2013 r. znak BOŚ.6233.10.80.41.2013 (ze zm.) udzielającej Spółce C. Sp. z o.o. zezwolenia na zbieranie odpadów prowadzonego przy ul. [...] w W. zaopiniował negatywnie to przedsięwzięcie. W zażaleniu na to postanowienie C. Sp. z o.o. zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 7, art. 7a, art. 7b, 8, 9, 10 i 77 § 1 k.p.a. i wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz wydanie postanowienia pozytywnie opiniującego wniosek o zmianę zezwolenia na zbieranie odpadów złomu na placu złomowym w Wałbrzychu Postanowieniem z dnia 21 września 2020 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2020r. poz. 256 ze zm.) w związku z art. 41 ust. 6a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (j.t. Dz.U. z 2020 poz. 797 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu, po rozpatrzeniu zażalenia C. Sp. z o.o. działającej przez pełnomocnika D. G. na postanowienie Prezydenta Miasta Wałbrzycha znak BOŚ.6234.1.2020 z dnia 22 lipca 2020 r. opiniującego negatywnie przedsięwzięcie, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Na uzasadnienie organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie Marszałek Województwa Dolnośląskiego wystąpił do Prezydenta Miasta Wałbrzycha o wydanie opinii w sprawie zmiany decyzji Prezydenta Miasta Wałbrzycha z dnia 26 lipca 2013 r., znak: BOŚ.6233.10.8041.2013 (ze zm.) udzielającej Spółce C. Sp. z o.o. zezwolenia na zbieranie odpadów prowadzonego przy ul. [...] w W., na działce nr [...], obręb [...] S. Opinia wydawana w związku z art. 41 ust. 6a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 797 ze zm.) - dalej u. o., dotyczy tych aspektów, które wiążą się z zadaniami organu opiniującego (tak wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1117/19). Wniosek zatem został rozpatrzony zgodnie z posiadanymi kompetencjami, bowiem Prezydent Miasta Wałbrzycha jest organem właściwym w sprawach m.in. wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawania decyzji o warunkach zabudowy (w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), udzielania zezwolenia na zbieranie/ przetwarzanie odpadów. Jak wynika z akt administracyjnych organu opiniującego C. Sp. z o.o., dnia 19.08.2019 r, powołując się na art. 12 oraz 14 ustawy z dnia 20 lipca 2018 roku o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018, poz. 1592) -dalej U.Z.U.O., wniosła o zmianę decyzji Prezydenta Miasta Wałbrzycha z dnia 26 lipca 2013 r., udzielającej Spółce C. sp. z o.o. zezwolenia na zbieranie odpadów prowadzonego przy ul. [...] w W., na działce nr [...], obręb [...] S.; nadto wniosła o zmianę pkt. III obowiązującego zezwolenia poprzez wprowadzenie zapisu dot. stosowania do zagęszczenia złomu paczkarki, nożyc lub palników gazowych, a w zakresie wstępnej segregacji użycie sita, oraz o zmianę pkt. IV decyzji poprzez wydłużenie terminu jej ważności o kolejne 10 lat. Wnioskowane zmiany do pkt. III i IV nie znajdują uzasadnienia. Zastosowanie trybu, o którym mowa w art. 155 kpa, do zmiany zezwolenia na zbieranie odpadów wiąże się z tym, że wnioskodawca musi do wniosku o zmianę dołączyć wszystkie wymagane informacje (art. 42 ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach dalej u. o.) oraz wszystkie wymagane dokumenty wskazane w art. 42 u. o., m.in. operat przeciwpożarowy, zaświadczenia o niekaralności, decyzję o warunkach zabudowy, jeśli jest wymagana, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach jeśli była wymagana oraz zabezpieczenie roszczeń, o którym mowa w art. 48a ust. 1 u. o. W decyzji Prezydenta Miasta Wałbrzycha udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów, zarówno w sposobie zbierania odpadów jak i w dodatkowych warunkach prowadzenia działalności nie ma mowy o wykorzystywaniu jakichkolwiek instalacji czy urządzeń używanych przy zbieraniu wymienionych w pkt 1 decyzji rodzajów odpadów. Z definicji ustawowej zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 34 u.o. wynika, iż przez zbieranie odpadów rozumie się gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w pkt 5 lit. b. W wydanej przez Prezydenta Miasta Wałbrzycha decyzji nr 38/10/11 o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w decyzji nr 143/2011 o warunkach zabudowy (w aktach organu opiniującego) brak jest wzmianki o możliwości dostosowania elementów złomu do wielkości transportowych poprzez jego zagęszczenie przy użyciu paczkarki, nożyc lub palników gazowych oraz dopuszczenia w zakresie wstępnej segregacji odpadów użycia sita. Proponowane w pkt III zmienianej decyzji rozwiązania świadczą o zmianach w prowadzonej działalności, tj. w przedsięwzięciu mogącym znacząco oddziaływać na środowisko wymienionym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1893). Nieruchomość, na której zlokalizowana będzie paczkarka oraz nożyce służące do przygotowania do transportu złomu, to zakład, zaś nożyce i paczkarka spełniają definicję instalacji wskazanej w art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm.). Zgodnie z tą ustawą instalacją jest stacjonarne urządzenie techniczne, zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, a także budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję. Niewątpliwie zaplanowane do wykorzystania instalacje czy urządzenia będą generowały emisje hałasu, a w przypadku użycia palników gazowych również emisję pyłów i gazów do powietrza, które do tej pory nie występują. Odnosząc się natomiast do proponowanej zmiany w pkt IV decyzji dotyczącej wydłużenia terminu ważności decyzji na kolejne 10 lat wskazać należy, że nie można wydłużyć czasu obowiązywania zezwolenia na kolejne 10 lat. Zgodnie z art. 44 ust. 1 u. o. zarówno zezwolenie na zbieranie odpadów, jak i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje się na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat, co oznacza, iż łączny czas obowiązywania zezwolenia, po dokonaniu zmiany w tym zakresie, nie może być dłuższy niż 10 łat. Wobec tego dokonując zmiany decyzji w celu jej dostosowania do przepisów zmienionych, nie może nastąpić wydłużenie czasu obowiązywania zezwolenia ponad 10 lat, czy też o "nowe 10 lat". Jeżeli wnioskodawca chciałby uzyskać zezwolenie na kolejne 10 lat powinien zwrócić się do organu z nowym wnioskiem o wydanie zezwolenia i jednocześnie powinien wnieść o wyeliminowanie z obrotu prawnego obecnie posiadanego zezwolenia. Odnosząc się do pkt 1 zarzutu zażalenia zarzut ten jest zasadny. Art.14 ust.1 u.z.u.o. nie powoduje skutku w postaci niemożności zmiany zezwolenia w innych aspektach niż w tym przepisie przywołane. Odnosząc się do pkt. 2 zażalenia podnieść należy, organ opiniujący nie wskazał, iż teren nie jest utwardzony, a jedynie podniósł, iż miejsca magazynowania odpadów na nieruchomości nie zostały odpowiednio utwardzone i zabezpieczone przed niekorzystnym wpływem opadów atmosferycznych. Stwierdzenie to zostało oparte o ogólnodostępne na stronie https://geoportal.[...].pl/ortofotomapy w poszczególnych latach oraz opisie z wniosku żalącej się strony, wskazującym na zanieczyszczenie złomu znajdującego się na dnie hałdy ziemią. Zauważyć należy, iż zdjęcie przekazane przez żalącego się nie potwierdza, że miejsca magazynowania odpadów są miejscami utwardzonymi i odpowiednio zabezpieczonymi przed niekorzystnym wpływem opadów atmosferycznych. Przyjmowany złom może być również zanieczyszczony materiałami niebezpiecznymi, na co wskazywała C. Sp. z o.o., a zastosowanie skorodowanych płyt betonowych (co zostało uwidocznione na załączonym przez żalącego się zdjęciu) nie może być wystarczające do zabezpieczenia środowiska gruntowo-wodnego przed zanieczyszczeniem z odcieków powstających podczas opadów deszczu na odpady różnego rodzaju zmagazynowane na wyładowane przez dostawcę na hałdę. Z uwagi na to, iż organem prowadzącym postępowanie w przedmiocie zmiany zezwolenia na zbieranie odpadów jest Marszałek Województwa Dolnośląskiego organ opiniujący nie posiadał kompetencji do przeprowadzenia oględzin terenu. Zdaniem organu odwoławczego nie można zgodzić się z także kwestiami podniesionymi przez żalącego się w pkt. 3 zażalenia, dotyczącymi selektywnego zbierania. Żalący się w pkt. 2 złożonego wniosku wskazał, iż złom magazynowany będzie w hałdzie o kształcie ostrosłupa. Natomiast z pkt. 3 uzupełnienia z dnia 4.10.2019 r. wynika, iż odpady złomu gromadzone będą cyt. "w jednej hałdzie na utwardzonej nawierzchni placu", co w ocenie żalącego stanowi selektywną zbiórkę odpadów. Natomiast w ocenie organu opiniującego i kolegium odpadów o różnych kodach (należących do różnych grup), różniących się właściwościami fizycznymi i chemicznymi, np. odpadów o kodzie 12 01 02, 16 01 17, 16 01 18, 17 04 01 czy 17 04 02, ujętych w pkt I zezwolenia, nie można magazynować w jednym miejscu, na jednej "hałdzie". Regulacje w tym zakresie zawarte są w art. 23 ust. 1 u. o. Zasada ustawowa wynikająca z tego przepisu jest taka, że odpady są zbierane w sposób selektywny, czyli zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 24 u. o. w taki sposób, że dany strumień odpadów, w celu ułatwienia specyficznego przetwarzania, obejmuje jedynie odpady charakteryzujące się takimi samymi właściwościami i takimi samymi cechami. Od zasady selektywnego zbierania odpadów ustawodawca nie przewidział żadnych wyjątków. Ponadto zapisy decyzji pierwotnej dotyczące warunków zbierania odpadów wskazują, iż odpady winny być magazynowane przede wszystkim w sposób selektywny na utwardzonej powierzchni placu w wyznaczonym miejscu, a odpady pylące w kontenerach lub na powierzchni placu zabezpieczone plandeką. Te rozwiązania miały zagwarantować zabezpieczenie środowiska przed niekorzystnym działaniem związanym z pyleniem, przedostawaniem się zanieczyszczeń do gruntu oraz wód gruntowych itp. Nie można się zgodzić z kwestiami poruszanymi w pkt. 4 zażalenia. Zgodnie z definicją zbierania użytą w u. o. przez zbieranie odpadów rozumie się gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów. Żalący się w pkt. 9 uzupełnienia do wniosku sam wskazał, iż w wyniku wysegregowania z masy odpadów dowożonych powstaje inny rodzaj odpadów (odpady niebezpieczne), niż ten na który posiada zezwolenia. Odpady te (powstałe w wyniku segregacji) magazynowane są na tym terenie bez stosownego zezwolenia. Również w pkt. 13 uzupełnienia żalący wskazał, iż w wyniku użytkowania sita powstaną dwa rodzaje odpadów (powstanie odsiana ziemia - inny rodzaj odpadu). Kolegium podnosi, iż magazynowanie odpadów w myśl obowiązujących przepisów u. o. to czasowe przechowywanie odpadów obejmujące: wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę, tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów, magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów. Dalej organ zauważa, iż definicje wytwórcy odpadów oraz przetwarzania także zostały określone w u. o. I tak przez wytwórcę odpadów rozumie się każdego, którego działalność lub bytowanie powoduje powstawanie odpadów (pierwotny wytwórca odpadów), oraz każdego, kto przeprowadza wstępną obróbkę, mieszanie lub inne działania powodujące zmianę charakteru lub składu tych odpadów. Natomiast przez przetwarzanie rozumie się procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie. Wobec powyższego nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem żalącego się, iż przez cały czas wykonywania zaplanowanego procesu będziemy mieli do czynienia z tym samym składem odpadów. Ponadto organ zauważa, iż organ opiniujący nie kwestionował możliwości wykorzystania jakichkolwiek instalacji czy urządzeń w procesie zbierania odpadów. Jednakże instalacje te winny być wprowadzone do procesu i wykorzystywane zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami. Niewątpliwie punkty do zbierania, w tym przeładunku złomu, są przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t. j. Dz. U. z 2019, poz. 1893), a zmiany dokonywane w tych przedsięwzięciach powinny być analizowane z punktu widzenia § 3 ust. 2 tego rozporządzenia. Jak już wcześniej podniesiono, planowane instalacje (nożyce, paczkarka, sito) nie były przewidziane do wykorzystania, zarówno na etapie wydawania w 2011 r. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą "Przebudowa placu skupu złomu w W. przy ul. [...]" (dz. nr [...], obręb nr [...] S.), jak również na etapie wydawania w 2013 r. decyzji udzielającej C. Sp. z o.o. zezwolenia na zbieranie odpadów, w istniejącym zakładzie. Nożyce oraz paczkarka to instalacja, zdefiniowana w art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Natomiast w wyniku prowadzenia działalności na tej instalacji, poprzez mechaniczną obróbkę odpadów zdeponowanych w jednej hałdzie o rożnych kodach, nie uzyskamy tych samych kodów odpadów wejściowych (na wejściu mamy kilka rodzajów odpadów o różnych kodach natomiast na wyjściu procesu powstanie jeden kod odpadu). Co do pkt. 5 zażalenia wskazać ponownie należy, iż to sam żalący się wskazał, iż odpady niebezpieczne zbierane są przez żalącego w zadaszonych kontenerach i w przypadku niewykrycia dostawcy tych odpadów żalący się nie ma możliwości zwrócić ich w ramach reklamacji. Wobec tego żalący się stanie się posiadaczem odpadów niebezpiecznych, które magazynuje na terenie własnym. Co do wydłużenia terminu ważności decyzji zarzut żalącego nie może być uwzględniony z uwagi na brzmienie art. 44 ust. 1 u. o. Nie można wydłużyć czasu obowiązywania zezwolenia ponad 10 lat, czy też o "nowe 10 lat". Zezwolenie na zbieranie odpadów oraz zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje się na czas oznaczony, który nie może być dłuższy niż 10 lat. Jak podkreślił WSA w Warszawie w wyroku z 6.11.2015 r., VII SA/Wa 745/15: "co do zasady istnieje możliwość zmiany decyzji w części dotyczącej terminu ich wykonania". Jednakże o ile decyzja pozostaje nadal w obrocie prawnym, istnieje możliwość dokonania jej zmiany również w zakresie czasu obowiązywania. Zaakcentować jednak należy, iż łączny czas obowiązywania zezwolenia, po dokonaniu zmiany w tym zakresie, nie może być dłuższy niż 10 lat. Dokonując zmiany decyzji w celu jej dostosowania do przepisów zmienionych, nie może nastąpić" wydłużenie czasu obowiązywania zezwolenia ponad 10 lat, czy też o "nowe 10 lat". Jeżeli wnioskodawca chciałby uzyskać zezwolenie na kolejne 10 lat powinien zwrócić się do organu z nowym wnioskiem o wydanie zezwolenia i jednocześnie powinien wnieść o wyeliminowanie z obrotu prawnego obecnie posiadanego zezwolenia. Mając na uwadze powyższe uznano, że zarzuty podniesione w zażaleniu, nie zasługują na uwzględnienie i orzeczono jak w osnowie postanowienia. Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 21 września 2020 r., (sygn. akt SKO 4132/6/2020) złożył, działając w imieniu C. sp. z o.o. z siedzibą w O., na podstawie art. 50 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a"), pełnomocnik. Postanowienie zaskarżył w całości zarzucając 1. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 6a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2020 r. poz. 797 z późn. zm., dalej: "u.o.") poprzez przyjęcie, że uprawnienie Prezydenta Miasta do zaopiniowania wniosku spółki obejmuje formułowanie wniosków dotyczących stanu faktycznego sprawy, przy jednoczesnym braku związania wymogami kodeksowymi dotyczącymi jego dokładnego wyjaśnienia; to zaś doprowadziło do utrzymania w mocy postanowienia w zakresie bezpodstawnych twierdzeń w zakresie stanu utwardzenia placu magazynowego; 2 w konsekwencji, naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że plac magazynowy objęty wnioskiem nie jest utwardzony, co doprowadziło do utrzymania w mocy postanowienia w zakresie bezpodstawnych twierdzeń w tym zakresie; 3 naruszenie art. 23 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 1 pkt4 lit. c u. o. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że twierdzenia zawarte we wniosku dotyczące założeń na potrzeby kalkulacji największej masy odpadów możliwych do magazynowania powinny być rozumiane jako wyrażenie zamiaru rzeczywistego magazynowania całości odpadów na jednej hałdzie; 4 naruszenie art. 23 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 24 u.o. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu bezwzględnego zakazu łącznego magazynowania odpadów o odrębnych kodach także w sytuacji, w której odpady te charakteryzują się takimi samymi właściwościami i takimi samymi cechami oraz są kierowane do tego samego specyficznego przetwarzania; 5 naruszenie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 34 u.o. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu takiego rozumienia wstępnego sortowania nieprowadzącego do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i nie powodującego zmiany klasyfikacji odpadów, które w praktyce pozbawia ten przepis treści normatywnej (niedopuszczalność oddzielenia zabrudzeń); 6 naruszenie art. 45 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a u. o. poprzez jego niezastosowanie, co doprowadziło organ do błędnej konkluzji, iż spółka nie pozostaje uprawniona do magazynowania odpadów wytworzonych w związku z działalnością zakładu do czasu przekazania ich uprawnionym podmiotom; 7 naruszenie art. 3 § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839) poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się jakakolwiek modyfikacja funkcjonowania zakładu, nawet gdy nie obejmuje ona działań polegających na rozbudowie, przebudowie lub montażu i nie skutkuje potrzebą zmiany uwarunkowań określonych w uzyskanej decyzji; 8 naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 155 k.p.a. w zw. z art. art. 44 ust. 1 u. o., poprzez przyjęcie braku możliwości zmiany zezwolenia w zakresie okresu jego obowiązywania, podczas gdy zasada taka nie wynika z treści przepisów. W związku z powyższym pełnomocnik wnosi o: 1 uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia Prezydenta Miasta Wałbrzycha w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a; 2. zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, na podstawie art. 200 p.p.s.a. W motywach skarga podnosi, w zakresie zarzutu pierwszego i drugiego, że w zażaleniu na postanowienie Prezydenta Miasta Wałbrzycha, wskazywała na oparcie aktu na błędnych ustaleniach faktycznych. Prezydent oparł bowiem swoje zastrzeżenia w zakresie stanu utwardzenia placu (twierdzenie, że miejsca magazynowania odpadów nie zostały odpowiednio utwardzone i zabezpieczone przed niekorzystnym wpływem opadów atmosferycznych bowiem odpady są składowane bezpośrednio na gruncie - s. 3) na dostępnych w intrenecie zdjęciach satelitarnych, nie podejmując próby wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego. Do zażalenia spółka załączyła materiał dowodowy dowodzący nieprawdziwości cytowanego twierdzenia. Ustosunkowując się do powyższego, SKO podniósł, że organ opiniujący nie wskazał iż teren nie jest utwardzony, a jedynie podniósł, iż miejsca magazynowania odpadów na nieruchomości nie zostały odpowiednio utwardzone i zabezpieczone przed niekorzystnym wpływem opadów atmosferycznych (s. 3). SKO nie odnosi się do faktu, że cytowane twierdzenie zostało w kolejnym zdaniu uzasadnione nieprawdziwą tezą o składowaniu odpadów bezpośrednio na gruncie. Dalej SKO podnosi własne zastrzeżenia do przedstawionych fotografii, konkludując jednak, że organ opiniujący nie posiadał kompetencji do przeprowadzenia oględzin terenu. Cytowane twierdzenie jest zasadne. SKO wywodzi jednak z niego całkowicie błędne wnioski. Sugeruje bowiem, że organ opiniujący jest uprawniony do dokonywania ustaleń faktycznych, pomimo braku obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Tym samym w obrocie pozostawiono akt administracyjny opierający rozstrzygnięcie o błędnie ustalony stan faktyczny [odpady są składowane bezpośrednio na gruncie] dokonane na podstawie postępowania dowodowego, niespełniającego podstawowych rygorów k.p.a. (ograniczonego do przeglądu zdjęcia satelitarnego dostępnego na stronie geoportal.[...].pl). Tymczasem przeciwnie, zdaniem strony, skoro Prezydent Miasta Wałbrzycha nie posiada uprawnień do prowadzenia postępowania dowodowego, to należy stąd wyprowadzić konkluzję, że ustalenia dot. Stanu faktycznego sprawy pozostają poza zakresem opinii wydawanej na podstawie art. 41 ust. 6a u. o. W każdym wypadku, postanowienie w tym zakresie - czy to jako oparte na błędnych ustaleniach faktycznych, czy to jako wykraczające poza upoważnienie ustawowe - pozostaje niezgodne z prawem i powinno zostać uchylone. Dalej strona skarżąca podnosi, że Prezydent Miasta Wałbrzycha przyjął, że złom magazynowany będzie w hołdzie o kształcie ostrosłupa (s. 3). W zażaleniu spółka wyjaśniła, że kwestionowane przez organ sformułowanie: założono, że złom magazynowany będzie na całej powierzchni magazynowej w hołdzie o kształcie ostrosłupa – dotyczy właśnie założeń przyjętych na potrzeby obliczenia największej masy odpadów możliwej do zmagazynowania. Zgodnie z wyjaśnieniami Ministerstwa Środowiska, jest to masa odpadów jaką można wypełnić całe miejsce magazynowania odpadów, które jest przeznaczone do magazynowania odpadów. Podkreśla to brzmienie ort. 42 ust. 1 pkt 4 lit c, nakazując uwzględnienie wymiarów instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów, a nie tylko części faktycznie zajętej przez odpady. W przypadku obiektów niekubaturowych wartość tę należy rozumieć jako ilość odpadów, które teoretycznie zmieściłoby się na danej powierzchni. W przypadku odpadów w postaci sypkiej taką (teoretyczną) masę tę należy obliczyć z objętości bryły, zależnej od sposobu magazynowania odpadów jaką zaproponuje wnioskodawco (pismo Ministerstwa Środowiska z dnia 18 października 2018 r., znak DGO.VI.022.22.2018.MD). Powyższe postanowienie nie wpływa na obowiązki spółki dot. sposobu magazynowania odpadów, wynikające z brzmienia postanowień zezwolenia nieulegających modyfikacji. Skarżone postanowienie nie odnosi się do powyższego zagadnienia, sprowadzając uzasadnienie do powtórzenia stanowiska Prezydenta Miasta. Stąd podnoszony zarzut pozostaje aktualny. Kolejny zarzut – czwarty dotyczy samej definicji selektywnego zbierania odpadów - Skarżone postanowienie ogranicza się do powtórzenia stanowiska Prezydenta Miasta. Stąd przedstawione wcześniej wyjaśnienia zachowują pełną aktualność. Przez selektywne zbieranie odpadów rozumie się (...) zbieranie, w ramach którego dany strumień odpadów, w celu ułatwienia specyficznego przetwarzania obejmuje jedynie odpady charakteryzujące się takimi samymi właściwościami i takimi samymi cechami (art. 3 ust. 1 pkt 24 u.o.). Na gruncie tej definicji selektywne zbieranie obejmuje także gromadzenie odpadów objętych różnymi kodami według rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2020 r. poz. 10). Jest to konsekwencją użycia przez ustawodawcę sformułowania dany strumień odpadów. Gdyby miało chodzić o odpady oznaczone tym samym kodem odpadów ustawodawca musiałby posłużyć się pojęciem rodzaju odpadu. Wynika to z przypisu nr 1 w załączniku do rozporządzenia, który stanowi, że: dwie pierwsze cyfry oznaczają grupę odpadów wskazującą źródło powstawania odpadów. Oznaczenie grupy odpadów łącznie z dwiema następnymi cyframi identyfikuje podgrupę odpadów, a kod składający się z sześciu cyfr identyfikuje rodzaj odpadów. W konsekwencji, zdaniem skarżącej, należy uznać, iż pojęcie strumienia odpadów jest pojęciem szerszym niż pojęcie rodzaju odpadu. Oznacza to, że dla uznania danego sposobu postępowania z odpadami za selektywne zbieranie nie ma znaczenia, czy zbierane odpady będą oznaczone tym samym kodem. Już z przywołanego rozporządzenia wynika, że podstawowym kryterium klasyfikacji odpadów jest źródło ich powstania. Tym samym, odpady charakteryzujące się takimi samymi właściwościami i takimi samymi cechami i kierowane do tego samego specyficznego przetwarzania bywają zaliczane do innych kodów wyłącznie z uwagi na charakter zakładu, z którego pochodzą. W takim wypadku brakuje zarówno podstawy prawnej, jak i racjonalnego uzasadnienia, dla nakazu ich rozłącznego magazynowania. W konsekwencji, zdaniem pełnomocnika, należy uznać, iż wystarczające jest gromadzenie odpadów, których właściwości i cechy umożliwiają specyficzny rodzaj przetwarzania. W omawianym przypadku, Spółka, jako podmiot działający w grupie kapitałowej C. (posiadającej punkty zbierania odpadów w postaci złomu oraz własną hutę w O.), wprowadziła system selektywnej zbiórki polegający na podzieleniu zbieranych odpadów według kryterium możliwości ich dalszego zagospodarowania. W konsekwencji zbierane odpady zostały podzielone na dwie kategorie, tj. odpady nadające się do bezpośredniego przetworzenia w hucie oraz na odpady wymagające przekazania do przetworzenia przed ostatecznym przekazaniem do huty. Taki sposób zbierania odpadów jest całkowicie zgodny z definicją selektywnego zbierania, a ponadto znajduje uzasadnienie techniczne, środowiskowe oraz gospodarcze. Strona podkreśla, że przyjęta w polskim prawodawstwie definicja selektywnej zbiórki odzwierciedla postanowienia prawa unijnego. Z art. 11 ust. 1 akapit 2 dyrektywy 2008/98/WE w sprawie odpadów i uchylającej niektóre dyrektywy, wynika, że państwo członkowskie podejmują środki na rzecz promowania wysokiej jakości recyklingu i wszędzie tam, gdzie jest to stosowne i możliwe z technicznego, środowiskowego i gospodarczego punktu widzenia, przyjmują w tym celu systemy selektywnej zbiórki, tak aby spełnić niezbędne normy jakości dla właściwych sektorów recyklingu. Już z powyższej regulacji wynika, że obowiązek zapewnienia selektywnej zbiórki należy rozumieć w świetle kryteriów technicznych, środowiskowych i gospodarczych, w celu spełnienia niezbędnych norm jakości recyklingu. Przepisy dyrektywy 2008/98/WE nie wprowadzają zatem abstrakcyjnego i bezwzględnego nakazu każdorazowego wydzielenia odpadów o osobnym kodzie. Przeciwnie-wskazują, że obowiązek ten ma znajdować uzasadnienie względami technicznymi, środowiskowymi i gospodarczymi. Co więcej, selektywna zbiórka nie stanowi celu samego w sobie, ale jedynie instrument w celu zapewnienia określonej wydajności (jakości) procesów recyklingu. Ustawodawstwo krajowe pozostaje spójne z tymi założeniami. Tym samym stosowany przez spółkę sposób selektywnego zbierania spełnia nie tylko polskie, ale także unijne wymogi w zakresie selektywnego zbierania odpadów. Organy obu instancji podnoszą tezę, że odpady o odrębnych kodach wskazanych we wniosku różnią się właściwościami chemicznymi i fizycznymi. Nie podejmują jednak próby jakiegokolwiek uzasadnienia tego twierdzenia w świetle charakterystyki przedmiotowych odpadów, jak również opisanej powyżej ścieżki ich dalszego przetwarzania. Tym samym, zarzut podnoszony na etapie zażalenia zachowuje pełną aktualność. Z kolei zarzut piąty i szósty dotyczy tego, że spółka zawnioskowała o wyraźne wskazanie w zezwoleniu na dopuszczalność używania, w ramach zbierania odpadów, palników gazowo-tlenowych na gaz techniczny, nożyc i paczkarki w celu przygotowania złomu do wielkości transportowej lub sita w zakresie wstępnej segregacji. Prezydent Miasta Wałbrzycha - a za nim SKO - uznają te działania za element przetwarzania odpadów, wymagający osobnego zezwolenia. Tymczasem zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 34 u. o., przez zbieranie odpadów rozumie się gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w pkt 5 lit b. W świetle powyższego, podstawową cechą zbierania odpadów jest ich gromadzenie, powiązane z późniejszym transportem. Po zbieraniu zawsze powinno następować przemieszczenie odpadów do zakładu, w którym zostaną one poddane odpowiednim procesom odzysku lub unieszkodliwiania (przetwarzania). W sytuacji, gdy odpady są zbierane tylko po to, aby następnie je przetransportować do miejsc ich przetworzenia, mamy do czynienia ze zbieraniem odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 34 u. o. W przywoływanym przepisie wymieniono przykładowe czynności zakwalifikowane przez ustawodawcę jako zbieranie odpadów, tzn.: (1) tymczasowe magazynowanie odpadów {czasowe przechowywanie odpadów) oraz (2) wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów. Użycie w art. 3 ust. 1 pkt 34 u. o. zwrotu w tym oznacza, że zbieranie może, ale wcale nie musi polegać na wykonywaniu którejś z tych czynności. Jeżeli określony sposób postępowania z odpadami jest dokonywany wyłącznie na potrzeby ich gromadzenia przed transportem do miejsc ich przetwarzania, to również powinien zostać uznany za element zbierania odpadów, nie zaś ich przetwarzania. Powyższe znajduje potwierdzenie w piśmiennictwie: zasadniczym elementem w pojęciu [zbierania odpadów] jest założenie, że zbieranie poprzedza transport i że jest przygotowaniem odpadów do transportu. W konsekwencji działania o treści podobnej do wskazanych, ale niezwiązane z przygotowaniem do transportu, a np. prowadzone przez wytwórcę w związku z prowadzonym przez niego przetwarzaniem odpadów, już zbieraniem nie będą (M. Górski, Gospodarowanie odpadami [w:] M. Górski (red.), Prawo ochrony środowisko. Warszawa 2018, s. 405). Podobnie praktycy w module pytań i odpowiedzi SIP LEX: w sytuacji, gdy odpady złomu są gromadzone przed ich dalszym transportem do miejsc przetworzenia, jednocześnie dla ułatwienia samego procesu transportu są cięte no drobniejsze czy mniejsze elementy (...) następuje jedynie zbieranie odpadów (odpowiedź nr [...] w module pytań i odpowiedzi systemu LEX) o tym, czy mamy do czynienia ze zbieraniem odpadów (...) czy z odzyskiem odpadów decyduje cel podejmowanych czynności; dalej; ze zbieraniem mamy do czynienia, gdy celem (...) nie jest wykorzystanie odpadów w konkretnym celu (procesie) tylko z przygotowaniem do transportu (odpowiedź nr [...] w module pytań i odpowiedzi systemu LEX), w sytuacji, gdy odpady (...) są gromadzone przed ich dalszym transportem do miejsc przetworzenia, jednocześnie dla ułatwienia samego procesu transportu są cięte na drobniejsze czy mniejsze elementy, w mojej ocenie, następuje jedynie zbieranie odpadów (odpowiedź nr [...] w module pytań i odpowiedzi systemu LEX), jeżeli skład odpadów (...) był taki sam przed rozpakowaniem i po segregacji i sprasowaniu, odpady te mają nadal ten sam skład i charakter, to podmiot nie prowadzi przetwarzania tylko zbieranie odpadów (odpowiedź nr [...] w module pytań i odpowiedzi systemu LEX), o tym, czy rozdrabnianie odpadu stanowi proces odzysku, czy jest to wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów będące elementem zbierania odpadów (...) decyduje cel rozdrabniania odpadów. Gdyby więc odpady były mielone, aby zmniejszyć ich objętość w celu przygotowania ich do transportu do miejsc odzysku odpadów, to ich zmielenie nie powodowałoby zmiany klasyfikacji. Byłyby to te same odpady, tylko zmielone (odpowiedź nr [...] w module pytań i odpowiedzi systemu LEX), cięcie pustych beczek i pojemników można uznać za element ich przygotowania do transportu, który nie stanowi przetwarzania (odpowiedź nr [...] w module pytań i odpowiedzi systemu LEX). Co więcej, powyższa wykładnia została już wyraźnie potwierdzona przez orzecznictwo sądowoadministracyjne: zbieranie obejmuje również wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów, np. sprasowanie ich czy zbelowanie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 630/19). Sąd wprost zaliczył do zbierania także działania wykraczające poza proste rozdzielenie odpadów i wymagające zastosowania narzędzi technicznych -gdy ich celem jest przygotowanie odpadów do dalszego transportu. Działalność spółki prowadzona na podstawie uzyskanej decyzji jest wykonywana wyłącznie w celu zgromadzenia odpowiedniej ilości odpadów przed ich transportem do odzysku. W tym celu posiadane przez spółkę ostateczne i ważne zezwolenie na zbieranie odpadów umożliwia m.in. dokonywanie podziału odpadów na złom wsadowy oraz niewsadowy. Możliwość cięcia kawałków złomu służy wyłącznie umieszczeniu ich w pojemnikach lub kontenerach, na potrzeby zebrania ilości odpowiedniej do transportu do miejsc odzysku. Rozumowanie Prezydenta Miasta Wałbrzycha opiera się w tym zakresie na treści załącznika 1 do u. o., wskazującego wśród procesów odzysku m.in. R12 Wymiana odpadów w celu poddania ich któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji Rl-Rll. Klasyfikacja ta może obejmować procesy wstępne poprzedzające przetwarzanie wstępne odpadów, jak np. demontaż, sortowanie, kruszenie, zagęszczanie, granulację ,suszenie, rozdrabnianie, kondycjonowanie, przepakowywanie, separację, tworzenie mieszanek lub mieszanie przed poddaniem któremukolwiek z procesów wymienionych w poz. Rl-Rll. W razie uznania, że postanowienie to ma charakter przesądzający, każde takie działanie na odpadach zyskiwałoby automatycznie status przetwarzania - także wyliczone wprost sortowanie. W takim wypadku nie do pomyślenia jest jakiekolwiek wstępne sortowanie dające się zaklasyfikować do definicji zbierania odpadów. Taka wykładnia załącznika stoi zatem w jawnej sprzeczności z treścią art. 3 ust. 1 pkt 34 u. o. Co więcej, kolejny kod - R13 - obejmuje magazynowanie odpadów poprzedzające którykolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R12 (z wyjątkiem wstępnego magazynowania u wytwórcy odpadów). Stosując konsekwentnie wykładnię skarżonego postanowienia, należałoby dojść do wniosku, że także magazynowanie odpadów przez zbierającego stanowi w istocie przetwarzanie odpadów. Zostało bowiem wymienione wśród procesów odzysku, a nie zostało objęte wyłączeniem dot. wytwórców. Wniosek ten byłby w sposób oczywisty błędny. Rozróżnienia pomiędzy magazynowaniem i wstępnym sortowaniem prowadzonym w ramach zbierania i prowadzonym w ramach odzysku należy doszukiwać się w definicjach obu tych procesów. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 14 u. o., celem odzysku jest zapewnienie użytecznego zastosowania odpadów lub przygotowanie ich do spełnienia takiej funkcji. Celem zbierania jest zaś przygotowanie partii transportowych odpadów. Działania podejmowane na terenie oddziału spółki ograniczają się do ułatwienia transportu do miejsc przetwarzania - a same w sobie nie stanowią etapu przygotowania odpadów do dalszego procesu. Przepisy u. o. wymagają dokonywania każdorazowej oceny konkretnej czynności związanej z odpadami z punktu widzenia możliwości jej zakwalifikowania jako oznaczony sposób gospodarowania odpadami. Jeżeli taka czynność (np. cięcie odpadów przy użyciu palnika gazowo-tlenowego) jest dokonywana w związku z gromadzeniem odpadów przed ich transportem do miejsca przetworzenia (odzysku), to taką czynność należy uznać za jedną z metod zbierania odpadów, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 5 u. o. Skarżone postanowienie nie ustosunkowuje się do powyższej argumentacji. Podtrzymując rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Wałbrzycha, SKO wskazuje na niedopuszczalność uznania za wstępne sortowanie Jakichkolwiek czynności skutkujących wytworzeniem odpadów o nowym kodzie. W przedmiotowej sprawie zastrzeżenie to odnosi się wyłącznie do przesiewania odpadów, nie zaś do ich przecinania. Nieuwzględnienie przełożenia powyższego na treść konkluzji samo w sobie powinno być rozpatrywane w kategoriach naruszenia prawa. Niezależnie od powyższego - wytworzone odpady stanowią w przedmiotowej sytuacji wyłącznie zabrudzenia (piach, ziemia) oddzielone od zgromadzonych odpadów. Pod kątem formalnym identyczny rezultat daje przeładunek odpadów do pojazdów transportowych. Część zabrudzeń oddziela się grawitacyjnie i zostaje na podłożu. Odpady te muszą zostać następnie usunięte (vulgo: pozamiatane). Idąc za tokiem rozumowania obu organów, także załadunek odpadów wykracza poza definicję zbierania, bowiem skutkuje wytworzeniem odpadów o nowym kodzie. Tak dalece zawężająca wykładnia wstępnego sortowania odpadów pozbawia w istocie przepis ustawy w powyższym zakresie treści normatywnej. Zabrudzenie zbieranych odpadów pozostaje bowiem zjawiskiem powszechnym i nieuniknionym. Jakiekolwiek operacje przeprowadzane na takich odpadach wiążą się nieodłącznie z oddzieleniem przynajmniej części zabrudzeń, co formalnie stanowi wytworzenie odpadów o nowym kodzie. Strona wskazuje, że całkowicie błędny jest, jej zdaniem, także pogląd SKO, jakoby odpady powstałe w wyniku segregacji były magazynowane na terenie bez stosownego zezwolenia. Przepis art. 45 ust. 1 pkt 10 u.o. wprost zwalnia bowiem z konieczności uzyskania osobnego zezwolenia wytwórcę odpadów, który wytworzone przez siebie odpady zbiera w miejscu ich wytworzenia, a przepis art. 3 ust. 1 pkt 5 doprecyzowuje, że jedną z dopuszczalnych form magazynowania jest wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę. Działanie każdego zakładu-także niezwiązanego ze zbieraniem złomu wiąże się z koniecznością choćby zamiatania pyłów i kurzu, co formalnie stanowi wytworzenie, a następnie zmagazynowanie odpadu. Ustawodawca przesądził, że działanie to nie wymaga osobnego zezwolenia. Zdaniem skarżącej, należy zatem powtórzyć, że wbrew sugestii skarżonego postanowienia, spółka nie prowadzi zbierania odpadów niebezpiecznych. Owszem w ramach normalnej zwykłej działalności mogą powstać odpady w niewielkiej ilości do kilkudziesięciu kilogramów w ciągu roku zużytego czyściwa lub w przypadku awarii układu hydraulicznego w samochodzie albo dźwigu zanieczyszczony sorbent (po zabezpieczeniu ewentualnego wycieku oleju), ale te odpady są zgodnie z ustawą o odpadach przekazywane odbiorcom posiadającym odpowiednie zezwolenia. Odpady w postaci zużytego sorbentu lub czyściwa magazynowane są w specjalnie do tego przeznaczonych szczelnych pojemnikach. Ziemia z końcówek hałd natomiast znajduje się wbrew twierdzeniu organów na gruncie utwardzonym. Poza tym są to odpady wytworzone poza instalacją, a w takim wypadku pozwolenie na wytwarzanie odpadów ani jego zmiana nie są wymagane. Spółka zgodnie z ustawą o odpadach prowadzi ewidencję takich odpadów i w momencie ich przekazania wystawia karty przekazania odpadów. Zarzut siódmy: skarżone postanowienie wskazuje także, że urządzenia przewidziane do wykorzystania przy wstępnym sortowaniu nie zostały uwzględnione w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Co za tym idzie, zmiany dokonywane w tych urządzeniach powinny być analizowane z punktu widzenia § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839). Skarżone postanowienie nie wskazuje, do jakiego rezultatu miałaby doprowadzić ta analiza. Tymczasem zgodnie z przywołanym przepisem, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać no środowisko zalicza się również przedsięwzięcia: 1) polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w § 2 ust. 1 i niespełniające kryteriów, o których mowo w § 2 ust 2 pkt 1; 2) polegające no rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust 1, o ile zostały one określone; w przypadku gdy jest to druga lub kolejna rozbudowa, przebudowa lub montaż, sumowaniu podlegają parametry tej rozbudowy, przebudowy lub montażu z poprzednimi rozbudowami, przebudowami lub montażami, o ile nie zostały one objęte decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach; 3) nieosiągające progów określonych w ust 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust 1. Do przedmiotowego przedsięwzięcia nie znajdują zastosowania progi, o których mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia. Tym samym nowym przedsięwzięciem byłaby rozbudowa, przebudowa lub montaż. Jedynym dającym się rozważać działaniem jest ostatnie spośród wymienionych. Tymczasem orzecznictwo definiuje montaż jako taki rodzaj robót budowlanych (art 3 pkt 7 Prawa budowlanego z 1994 r.), który polega na wytworzeniu obiektu z gotowych, połączonych (montowanych) w jedną funkcjonalną całość elementów. Jest to więc wykonanie obiektu od podstaw, w sposób kompleksowy i bez powiązania z innym (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 912/07); o montażu można mówić co najwyżej w odniesieniu do robót obejmujących uzupełnienie techniczne istniejących budowli lub obiektów budowlanych, bądź wyjątkowo w przypadku realizacji urządzeń wolno stojących (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2017 r. II OSK 2898/15). Działania takie nie są planowane. Niezależnie od powyższego, postanowienie SKO nie podejmuje próby wykazania, aby rozwinięcie wstępnego sortowania w istocie powodowało potrzebę zmiany uwarunkowań określonych w uzyskanej decyzji środowiskowej. Zarzut ósmy: spółka podtrzymuje także w całości stanowisko w zakresie dopuszczalności zmiany decyzji w zakresie okresu jej obowiązywania. Prezydent Miasta Wałbrzycha (a za nim SKO) zasadnie zauważa, że sama zmiana okresu obowiązywania decyzji nie pozostaje sprzeczna z prawem. Podobnie orzecznictwo: co do zasady istnieje możliwość zmiany decyzji w części dotyczącej terminu ich wykonania. Nie daje to jednak podstawy do uchylenia decyzji w kwestii dotyczącej terminu w sytuacji, gdy termin ten już wyexpirował (upłynął) (przywoływany przez oba organy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 745/15). Nie budziłaby zatem zastrzeżeń odmowa zmiany decyzji już wygasłej. Jednak w przedmiotowym postępowaniu sytuacja taka nie występuje. Przepis art. 155 zdanie pierwsze k.p.a. wskazuje, że decyzja ostateczna, na mocy której strono nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Spółka rozumie, że organy nie kwestionują jej słusznego interesu w wydłużeniu okresu obowiązywania pozwolenia. Jednak w ich ocenie zmianie sprzeciwia się przepis szczególny, to jest art. 44 ust. 1 u. o. Stanowisko to nie znajduje uzasadnienia. Zgodnie z przywołanym przepisem, zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydoje się na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat. Przepis ten odnosi się zatem wyraźnie do wydawania zezwoleń. Wykładnia językowa nie pozwala na przyjęcie wniosku, że wyłącza on możliwość późniejszej zmiany terminu ich obowiązywania. Nie sposób przyjąć istnienia innych względów - systemowych lub celowościowych - dostatecznie wyraźnych i bezspornych, aby przeważyły nad brzmieniem przepisu. Jego istotą jest zapewnienie okresowej kontroli warunków zezwolenia przez właściwe organy publiczne, w maksymalnie dziesięcioletnich odstępach czasowych. Cel ten pozostanie osiągnięty w przypadku uwzględnienia wniosku. Przyjęcie odmiennego poglądu skutkuje obciążeniem przedsiębiorcy nieuzasadnionym obowiązkiem powtórzenia czynności proceduralnych i faktycznego powtórzenia postępowania w tym samym przedmiocie. W przypadku działalności prowadzonej w wielu lokalizacjach na terenie kraju, stanowi to istotną uciążliwość organizacyjną. Nie znajduje ona uzasadnienia ani w brzmieniu przepisu, ani w jego celu - skoro zgodność zezwolenia z przepisami prawa jest już badana w postępowaniu w sprawie jego zmiany. Przyjęcie szerokiego rozumienia art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2014 r. o odpadach stoi przy tym w sprzeczności z poglądem orzeczniczym nakazującym rozstrzyganie niejednoczonego brzmienia przepisów, ograniczających uprawnienia podmiotów prywatnych, zgodnie z zasadą in dublo pro libertate (zob. np. uchwała Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II OPS 2/12). Założenie, że przepis art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach zabrania wydłużeniu okresu obowiązywania zezwolenia wymaga w istocie przyjęcia jego rozszerzającej wykładni, odbiegającej od brzmienia przepisu. Sam ustawodawca dostrzega, że nie. Jest bowiem tak, że w każdej sprawie istnieje tylko jedno właściwe rozstrzygnięcie, a rolą organu czy sądu jest je znaleźć. Jeżeli taka idealna sytuacja nie występuje, prymat powinien mieć interes strony, jako słabszego podmiotu stosunku administrocyjnoprawnego (druk sejmowy nr 1183 z 28.12.2016 r. - projekt ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw z projektami aktów wykonawczych, s. 9 uzasadnienia). Przedmiotowe zagadnienie jest typowym przykładem takiej właśnie sytuacji. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Wojewódzki sąd administracyjny zważył: Zdaniem sądu w tym składzie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszym rzędzie trzeba powiedzieć, że według art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z pra-wem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne i postanowienia wydane w toku postępowania administracyjnego, na które służy zażalenie w toku instancji (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwana dalej upsa – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z taką kontrolą mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Dodać jeszcze należy, że w myśl treści art. 134 § 1 upsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawę kontrolowanego postanowienia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j. Dz.U. 2019 r., poz. 992 ze zm., ustawa o odpadach). Zgodnie z treścią przepisu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach zbieranie odpadów i przetwarzanie odpadów wymaga uzyskania zezwolenia, a zezwolenie na zbieranie odpadów i przetwarzanie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów. W świetle zaś art. 41 ust. 6 ustawy organem właściwym w rozpoznawanej sprawie jest marszałek województwa. Dalej trzeba powiedzieć, że zgodnie z przepisem art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach organ właściwy wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów. Zasięgnięcie tej opinii nie dotyczy przypadku, gdy prezydent miasta na prawach powiatu, jest organem właściwym do wydania zezwolenia. W rozpoznawanej sprawie taki przypadek nie występuje. Co dalej istotne, organ opiniujący ocenia wniosek w zakresie jego zgodności z przepisami prawa, w tym prawem miejscowym. Przepis art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach stanowi, że właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z prawem miejscowym; przy czym badanie tej zgodności obejmuje również etap postępowania opiniującego, w trybie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach. Dołączone do odpowiedzi na skargę akta administracyjne wskazują, że skarżącej spółce decyzją Prezydenta Miasta Wałbrzycha z dnia 26 lipca 2013 r., następnie zmienianą, udzielono zezwolenia na zbieranie odpadów w W., przy ul. [...], na działce nr [...], obręb [...] S.. Jednak stosownie do treści art. 14 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 1592) – dalej u.z.u.o. posiadacz odpadów, który przed dniem wejścia w życie przepisów u.z.u.o., uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów, został zobowiązany w terminie do dnia 5 marca 2020 r., złożyć wniosek o zmianę decyzji. Istotne jest przy tym, że ustawodawca określił szczegółowo co należy zawrzeć we wniosku: 1) maksymalną masę poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalną łączną masę wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być magazynowane w okresie roku; 2) największą masę odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym miejscu magazynowania odpadów, wynikającą z wymiarów instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów; 3) całkowitą pojemność (wyrażoną w Mg) instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów; 4) proponowaną formę i wysokość zabezpieczenia roszczeń, o którym mowa w art. 48a ustawy zmienianej w art. 1. Stosownie zaś do ust. 2 omawianego artykułu, do wniosku, o którym mowa w ust. 1, posiadacz odpadów dołącza: 1) operat przeciwpożarowy, o którym mowa w art. 42 ust. 4b pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1; 2) zaświadczenia o niekaralności, o których mowa w art. 42 ust. 3a pkt 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 1; 3) oświadczenie o niekaralności, o którym mowa w art. 42 ust. 3a pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1; 4) oświadczenie, że w stosunku do posiadacza odpadów będącego osobą: a) fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, b) prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo wspólnika, prokurenta, członka zarządu lub członka rady nadzorczej tego posiadacza odpadów prowadzącego działalność gospodarczą jako osoba fizyczna - nie wydano, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1, ostatecznej decyzji o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub nie wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 194 tej ustawy, w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł; 5) oświadczenie, że wspólnik, prokurent, członek zarządu lub członek rady nadzorczej posiadacza odpadów nie jest lub nie był wspólnikiem, prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu innego przedsiębiorcy: a) w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub b) któremu wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 194 ustawy zmienianej w art. 1, w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł - za naruszenia popełnione w czasie, gdy jest lub był wspólnikiem, prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu tego innego przedsiębiorcy; 6) postanowienie, o którym mowa w art. 42 ust. 4c ustawy zmienianej w art. 1; 7) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 i 1566 oraz z 2018 r. poz. 1496 i 1544), w przypadku gdy dla terenu, którego wniosek dotyczy, nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, chyba że uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest wymagane. 3. oświadczenia, o których mowa w ust. 2 pkt 3-5, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. 4 jeżeli posiadacz odpadów nie złoży wniosku spełniającego wymagania, o których mowa w ust. 1 i 2, w terminie, o którym mowa w ust. 1, zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów, w zakresie określenia wymagań dotyczących zbierania lub przetwarzania odpadów, wygasa. W kontrolowanym przypadku wniosek został złożony do Marszałka Województwa Dolnośląskiego i w związku z tym zostało wydane przez Prezydenta Miasta Wałbrzycha postanowienie negatywnie opiniujące zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów, następnie utrzymane w mocy przez organ odwoławczy. Istotą sporu w niniejszej sprawie, determinującą ocenę legalności zaskarżonego postanowienia, jest kwestia możliwości uwzględnienia wniosku skarżącej spółki. Jak wynika z wcześniej przytoczonego przepisu, ustawodawca w sposób ścisły wskazał jakie elementy (art. 14 ust. 1 pp. 1-4) winien on zawierać. Natomiast lektura wniosku, złożonego przez stronę wskazuje jednoznacznie, że wnioskujący występuje także o zmianę pkt III obowiązującego zezwolenia poprzez wprowadzenie zapisu dotyczącego stosowania do zagęszczenia złomu paczkarki, nożyc lub palników gazowych, a w zakresie wstępnej segregacji użycie sita, a także zmianę pkt IV decyzji poprzez wydłużenie terminu jej ważności o kolejne 10 lat. Już zatem samo porównanie treści wniosku i jego wymogów normatywnych wskazuje, że wnioskująca spółka złożonym wnioskiem pragnie doprowadzić do modyfikacji posiadanego zezwolenia w sposób przekraczający wymogi ustawowe. Należy zgodzić się z organami w zakresie podniesionego argumentu, że instalacja, o której mowa w art. 3 pkt 6 POŚ, są to urządzenia techniczne. Instalacja w postaci "stacjonarnego urządzenia technicznego", to co do zasady unieruchomione urządzenie w określonym miejscu i działające w stanie unieruchomienia, którego eksploatacja może spowodować emisję. Z powyższego wynika, że "stacjonarność" urządzenia technicznego (art. 3 pkt 6a ustawy Prawo ochrony środowiska), podobnie jak pozostałych rodzajów instalacji, o których mowa w art. 3 ust. 6 POŚ, pozostają w ścisłym związku z możliwością powodowania emisji przy ich eksploatacji. Cecha "instalacji" jaką jest "stacjonarność" nie wyklucza możliwości przemieszczenia urządzenia, jednak jego funkcjonowanie w każdym miejscu jest związane z emisją, czyli konsekwencjami, jakie korzystanie z instalacji może powodować dla środowiska. Emisja nie może przekształcić się w zanieczyszczenie, o którym mowa w art. 3 pkt 49 ustawy Prawo ochrony środowiska. Przymiot "stacjonarności" wynika nie tyle z faktu trwałego połączenia urządzenia z podłożem, lecz przeznaczenia do użytkowania w dłuższym czasie, a nie tylko jednorazowo. Nawet urządzenie "przewoźne, które ze względu na swój charakter przeznaczone jest do użycia w określonym miejscu przez dłuższy czas, np. kilka lat jest stacjonarnym urządzeniem technicznym (vide: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 860/13- wszystkie przywołane orzeczenia dostępne są na stronie internetowej Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - htpp://:orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym zakresie należy także podzielić poglądy organów odnośnie do możliwości (co do zasady) korzystania przez przedsiębiorcę z instalacji, ale stosownie do wymogów prawnych. Podobnie należy uznać za zasadne stanowisko organu w zakresie niedopuszczalności wniosku w części zmierzającej do wydłużenia okresu obowiązywania zezwolenia ponad dopuszczalny okres. Stosownie bowiem do treści art. 44 ust. 1 u.o. zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje się na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat. Ustawa nie przewiduje przedłużania tego terminu, zatem wniosek strony w tym zakresie nie mógł zostać uwzględniony. W tym miejscu należy dodać, że (stosownie do jednolitego orzecznictwa sądów administracyjnych) organy są związane wnioskiem strony i nie działając z urzędu, nie mogą dokonywać samodzielnych modyfikacji wniosku, tym bardziej w postępowaniu opiniującym,. Już te tylko okoliczności wskazują na trafność kontrolowanych postanowień. Przechodząc do omówienia kolejnych zarzutów skargi należy wskazać, że mnie mogą one doprowadzić do uchylenia skarżonych postanowień. Jeśli chodzi o kwestię utwardzenia terenu, to organ pierwszej instancji nie kwestionował wyłożenia na placu płyt, a wskazał na niewłaściwy ich stan oraz niezabezpieczenie stożkowanej (zawierającej zanieczyszczenia) hałdy odpadów w sposób prawidłowy przed zmianą warunków atmosferycznych. Wbrew wyjaśnieniom skargi, lektura wniosku strony nie pozostawia wątpliwości (vide s. 3 wniosku)- "założono że złom magazynowany będzie na całej powierzchni magazynowej w hałdzie o kształcie ostrosłupa". Powtórzono to także we wniosku z dnia 16.11. 2019 r., a także w piśmie z dnia 10 października 2019 r. Nadto trzeba dodać, że stosownie do treści art. 42. 1. u.o.o. zezwolenie na zbieranie odpadów wydaje się na wniosek posiadacza odpadów. Wniosek zawiera (między innymi) -4 wskazanie największej masy odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym miejscu magazynowania odpadów, wynikającej z wymiarów instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów. Trudno zatem przyjąć, aby użyte we wniosku określenie odpowiadało określeniu ustawowemu. Wbrew twierdzeniom skargi ustawodawca w art. 3 ust. 1 pkt 24 definiując, co należy rozumieć przez "selektywną zbiórkę odpadów" wskazał, że selektywne zbieranie (odpadów- przyp. Sądu) - rozumie się przez to zbieranie, w ramach którego dany strumień odpadów, w celu ułatwienia specyficznego przetwarzania, obejmuje jedynie odpady charakteryzujące się takimi samymi właściwościami i takimi samymi cechami. Istotnie ustawa nie odwołuje się przy tym do kodów odpadów, ale wskazuje jednoznacznie na cel tej selekcji "ułatwienie specyficznego przetwarzania" . Zawarta w 3 ust. 1 pkt 24 ustawy z dnia ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach definicja legalna selektywnego zbierania odpadów stanowi inkorporację do polskiego systemu prawnego wymogów określonych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE w sprawie odpadów oraz uchylających niektóre dyrektywy (Dz. U.UE.L z 2008 r. Nr 312, s. 3), która kładzie nacisk na zbieranie odpadów w taki sposób, który pozwala dany strumień odpadów przetwarzać w sposób dla niego specyficzny, przy równoczesnym uwzględnieniu właściwości odpadów. Jest to zatem kryterium jednoznaczne. Trudno zatem podzielić pogląd strony, skoro w p. 1 zezwolenia ujęto m. innymi odpady metalowe, kable, czy "inne nie wymienione odpady". (por. np. k 3 akt I instancji). Należy także zwrócić uwagę (w związku z zarzutem 6 i 7 skargi), że przez magazynowanie odpadów, w rozumieniu art. 3 ust. 5 u.o.o., rozumie się czasowe przechowywanie odpadów obejmujące: a) wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę, b) tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów, c) magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów. Trzeba zatem podnieść, że strona złożyła wniosek o zmianę zezwolenia na zbieranie odpadów, zatem mamy do czynienia z "tymczasowym magazynowaniem odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów", ze wszelkimi tego faktu konsekwencjami. Odnosząc się do zarzutów dotyczących niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokonania dowolnej oceny materiału dowodowego sąd nie podziela zarzutów skargi. Organy dokonały prawidłowego ustalenia faktycznego sprawy, w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy działając w ramach swoich kompetencji. Mając na uwadze powyższe, zdaniem sądu, zarzuty skarżącej są bezzasadne. Reasumując, postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący z poszanowaniem zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W ustalonym stanie faktycznym sprawy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu postanowienia. W działaniu organów nie sposób dopatrzeć się zatem ani naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani też innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom wynikającym z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm).