II SA/Wr 60/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. – D. i A. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości w sprawie ze skargi K. J.– D. i A. D. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wyegzekwowania obowiązku polegającego na nakazie rozbiórki zbiornika wodnego postanawia oddalić wniosek. K. J.-D. i A. D. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. (Nr[...]) w przedmiocie odmowy umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wyegzekwowania obowiązku polegającego na nakazie rozbiórki zbiornika wodnego. W powyższej skardze, powołując się na przepis z art. 61 § 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący wnieśli m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości, wywodząc, że "wykonanie obowiązku w części niewykonanej do określonego dopiero na etapie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia o nałożeniu grzywny poprzez zasypanie naturalnego oczka wodnego, spowodowałoby nie tylko wyrządzenie znacznej szkody, co w szczególności doprowadziłoby do trwałego zniszczenia ekosystemu, tj. flory i fauny". Ingerencja ta – zdaniem wnioskodawców – stwarza niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a także naraża ich na odpowiedzialność karną wynikającą wprost z przepisów Prawa ochrony środowiska, Prawa wodnego oraz ustawy o ochronie przyrody. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie, o którym mowa powyżej sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ustawy). Wyjaśnić także wypada, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania, przez które należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (zob. niepubl. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 396/05). Rozpoznając niniejszy wniosek Sąd podzielił stanowisko zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2005 r. (sygn. akt II OZ 346/05), że postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego nie podlega ochronie tymczasowej (wstrzymaniu wykonania) gdyż jest aktem, który nie nadaje się do wykonania. Postanowienie to dotyczy bowiem tylko kwestii procesowej rozstrzyganej w toku postępowania i nie rodzi żadnych praw, jak też nie nakłada obowiązków. Nie może zatem wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 powyższej ustawy. Tym samym Sąd doszedł do przekonania, że w realiach rozpoznawanej sprawy, brak było jakichkolwiek podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. Mając zatem powyższe na względzie - orzeczono jak w sentencji postanowienia.